zondag 16 december 2007

Eindelijk!

Eindelijk nog eens een bericht. En eindelijk nog eens gevlogen ook. Die twee hangen samen want dit is (oorspronkelijk) een blog over mijn vliegervaringen.

Mijn vorige vlucht dateerde van 6 oktober, ondertussen bijna 10 weken geleden. Aan mijn vlijt en inzet lag het alvast niet. Drie keer ben ik naar Deurne gereden maar kwam ik zonder extra uren in mijn logboek terug. Twee keer had dat met het weer te maken (ochtendmist kan hardnekkig zijn) en bij de laatste poging bleek het toestel dubbel geboekt en vond ik een lege hangar bij aankomst. Dat is dan los van de handvol keren dat ik het toestel voorwaardelijk had geboekt, maar er telkens weer iets tussenkwam. 'Iets' is in dit land meestal synoniem voor nevel, dichte mist, dagenlange regenbuien of najaarsstormen. Tel dat op bij een druk bezet toestel en mijn eigen onmogelijke agenda en je krijgt dus al gauw die 10 weken interval.


Maar goed, vandaag is het gelukt en maakte ik een vlucht die ik 2,5 maand geleden eigenlijk al gepland had. Van Antwerpen naar Knokke-Heist, een bocht maken over de haven van Zeebrugge en dan via Zelzate en St Niklaas terug naar Antwerpen. Dat is in pilotentaal: EBAW-COA-NIK-EBAW. De meteo gaf CAVOK aan (geen vuiltje aan de lucht) en een behoorlijke wind uit het oosten (080/08). Even over half 3 kwamen mijn wielen los van startbaan 11. Voor de kenners, de uitvliegroute ging via PORTA-KALLO-DELTA. Het is weer even wennen om in de cockpit te zitten. De dingen volgen elkaar snel op en gelukkig heb ik de geprinte checklist in de aanslag. Ik blijf op 1300 ft en vlieg Nederland in, richting Knokke. Net voor Terneuzen start een grote hap ongecontroleerd luchtruim. Daar klim ik tot 3300 ft en begin ik aan een hele reeks manoeuvres. Ik wil namelijk eerst nog eens een aantal dingen opfrissen en oefenen. Als ik het stof van mijn manoeuvres heb weg gehaald, gaat de reis verder richting Knokke. Ik laat me terugzakken tot 1300 ft want bij het binnen vliegen van Belgïe start ook de TMA van Oostende Airport. Zolang je onder 1500 ft blijft, hoef je geen toestemming te vragen.

De haven van Zeebrugge is een soort verlenging van de kustlijn, een eiland in de zee van dokken en aanlegsteigers. Ik geef m'n ogen de kost want zo'n gedetailleerde kijk op dit indrukwekkend stukje Vlaanderen is uniek. Ik neem een groot containerschip (uit de Filippijnen) als referentie en draai er rond om terug richting Antwerpen te vliegen. Rechts van mij ligt nu Blankenberge en het bijhorende strand. Hier en daar wat kleine stipjes maar gezien de heersende temperatuur (2 C°) geen mensenmassa. Terug het binnenland in dus. Mijn route flirt met de Belgisch-Nederlandse grens. Al gauw glijdt onder mij het kanaal Gent-Terneuzen voorbij. Rechts ligt Zelzate. Met het radiobaken NIKKY (VOR NIK) in zicht, meld ik me opnieuw aan bij de controletoren van Antwerpen. De zon is aan het ondergaan dus tijd om weer vaste voet aan grond te zetten. De toren geeft me de verwachte invliegroute TANGO-RUPEL-KONTI. Als ik van 'base' naar 'final' draai, gaan de baanlichten aan. Ik vlieg nu recht op een grote kerstboom af en voel me net de Captain van een Airbus die na een intercontinentale vlucht de stal ruikt. Het is een zeer fijn gevoel, dat moet ik toegeven. Maar tot aan de grond blijft het wel concentreren. De wind waait nu uit 040° en duwt me zachtjes weg van mijn pad. Ik vergeet om de vleugel een tikkeltje naar beneden te duwen om te compenseren voor de wind. Alles komt toch weer goed als de wielen de grond raken.

Als de motor uit gaat, heb ik exact 2.0 uren gevlogen. Twee zuur verdiende uren bij in m'n logboek en een aangename vlucht achter de rug. Het is donker als alle administratie en nazorg afgelopen is en ik naar de auto wandel. De luchthaven ligt er nu bij als een grote veelkleurige lichtbol en de vrieslucht ruikt naar kerosine. Ik besef dat ik weer een fantastische dag achter de rug heb. Op 1,5 uur tijd de haven van Antwerpen en Zeebrugge, de Scheldemonding en het Vlaamse binnenland onder mij zien passeren.

vrijdag 30 november 2007

Drukke week

Erg drukke week achter de rug.

Op dinsdag nog een poging gedaan om te vliegen, maar (alweer) verpest door de dichte mist en een zichtbaarheid van minder dan 2000 meter rond Antwerpen. Zelfs het IFR verkeer liep wat vertraging op.
Woensdagvoormiddag is gereserveerd voor mijn studenten op het Lemmensinstituut in Leuven. Ik mag mijzelf daar 'gastdocent initiatie radio' noemen.
Donderdagochtend in alle vroegte naar Brussel om de eerste aflevering van een nieuwe Canvas reeks in te lezen. China Voor Beginners neemt telkens een BV mee naar China die vanuit zijn/haar vakgebied het gigantische land ontdekt. Mode ontwerpster Kaat Tilley draaide bijvoorbeeld enkele dagen mee in de Chinese modewereld. Intrigerende reeks met prachtige beelden en confronterende inzichten. Te zien vanaf begin januari!
Vandaag (vrijdag) enkele uren thuis in de voormiddag, straks weer de dagelijkse show om meteen daarna een hapje te gaan eten met de collega's.

Boeiende maar vermoeiende dagen, zijn het...

zondag 25 november 2007

Bird strike

Net uniek beeldmateriaal gevonden op het internet.

Een Boeing 757 krijgt bij het opstijgen een vogel in de rechter motor (witte pijl op de video). De turbine spuwt eerst wat vuur en valt daarna helemaal uit. De piloten landen enkele minuten later, op 1 motor, veilig en wel. Deze video is uniek omdat bewegende beelden van 'bird strikes' zeldzaam zijn en bovendien hoor je de originele communicatie tussen Toren en Toestel.

donderdag 22 november 2007

Prik voor Gemma

Vandaag het periodieke bezoekje aan Kind & Gezin achter de rug.
Voor mijn dochter, niet voor mezelf.

Overmorgen wordt Gemma 15 maanden. Op die leeftijd hebben jonge peuters 'recht' op twee inspuitingen. Een prik tegen difterie, tetanus en polio en een ander spuitje tegen hepatitis B. Zo’n vaccinatie is geen prettige gebeurtenis. Niet voor dochter, maar evenmin voor vader.

Gek hoe ze het op een of andere manier toch voelt aankomen. Hoe ze bij het binnenkomen van het dokterslokaal schichtig rond kijkt. Ze herinnert zich die vorige spuit enkele maanden geleden nog. Hobbelpaardje spelen op papa’s schoot en kleurrijke boekjes leiden haar af terwijl de dokter de naald in het tere huidje van haar arm prikt. De verstrooiing duurt niet lang.

Mijn dochtertje krijst het uit van de pijn. Haar mond wijd open, hoofdje rood van ontzetting en angst. Onder een hoog en scherp gegil strekt ze haar armpjes uit, wachtend tot papa haar redt uit de armen van de wrede dokter. Maar papa zit mee in het complot en houdt het kleine meisje in z’n greep. Nog meer consternatie in haar ogen nu.

De liefde voor je eigen kind is moeilijk te omschrijven en uit zich op verschillende manieren. Vanochtend in dat kleine dokterskabinet was ze tastbaar. Noem mij een zwakkeling en geen echte vent, maar ik voelde die naald óók. Zelf fysieke pijn voelen als je kind huilt.

Gemma kreeg na afloop een dikke knuffel en duizend kusjes.
Eentje voor elke traan die ze achterliet in het kantoor van de dokter.

dinsdag 20 november 2007

Nieuwe layout?

Ik overweeg ernstig om de layout van deze weblog te veranderen.
Niet nu, eerder rond de jaarwisseling.
En niet voordat ik er nog eens grondig heb over nagedacht.

Ik ben dat groen en geel een beetje moe en stiekem jaloers op blogs waar een mens zwarte letters op witte achtergrond kan lezen.

Iets in deze richting bijvoorbeeld.

Ik hoor het wel, wat u ervan denkt.

zondag 18 november 2007

Ergernis #3: Electronisch betalen

Vorige week nam ik u mee naar de kassa van de supermarkt, weet u nog? Over barcodes, of vooral het gebrek daaraan, heb ik u toen onderhouden. Nu we toch staan te wachten tot de 'verantwoordelijke droge voeding' terug is met de juiste prijs, schiet mij een andere ergernis in deze omgeving te binnen. Afrekenen aan de kassa!

Niets zo handig als elektronisch betalen als u't mij vraagt. Kaart insteken, code toetsen en klaar is kees. Dat de man die dit uitgevonden heeft een welverdiend pensioen op Aruba mag genieten! Helaas zien niet alle medeburgers de voordelen van dit systeem in. Ik tref nog geregeld mensen die bedragen hoger dan 100 euro cash betalen. Gisteren nog in de lokale supermarkt. Een vroege vijftiger rekent 128 euro af en haalt gezwind een groen briefje van 100 euro uit de stapel in zijn portefeuille. U mag gerust weten dat ik zelden meer dan 5 euro cash op zak heb. Dat heeft niet alleen te maken met het feit dat ik voor de VRT werk, maar vooral met het ongelofelijke gemak waarmee centen digitaal van eigenaar veranderen.

Nu wil ik het gebruik van bankbiljetten nog door de vingers zien. Helemaal te gek is echter betalen met metaal. Oudere dametjes die een heel jaar lang rosse euromuntjes hamsteren om ze dan tijdens de kerstweek - liefst tijdens de spitsuren - uit te geven. Tergend traag vissen ze de centjes een voor een uit zo'n verfrommelde zwarte geldbeugel en bij elk exemplaar controleren ze achterdochtig de waarde. Want ze moesten maar eens een cent teveel spenderen! Eén woord voor u, dames: Proton. PROOOOOOTON!!

Mag ik hier en nu een warme oproep lanceren om zoveel mogelijk electronisch te betalen. Het zal het kerstshoppen binnenkort aangenamer maken.

dinsdag 13 november 2007

Het wassende water

‘In de toekomst zullen conflicten in de wereld niet meer draaien over olie, maar over water.’
Wijze woorden van geleerde mensen. Wel, onze redactie is momenteel een klein beetje de toekomstige wereld. Er woedt namelijk een discussie over het water in de toiletten.

Que?

Bij de gloednieuwe studio’s en kantoren die we sinds juni betrekken, horen ook nagelnieuwe toiletten. Op de kranen aan de wastafels moet je even drukken om het water te laten stromen. Het is een feit dat het water wel erg lang bleef lopen als je je handen wast. Die verspilling werd maandagochtend gesignaleerd door een ecologisch bewuste collega, laten we haar Lies noemen. Lies riep in een zeer ernstige mail de bevoegde dienst op om wat te doen aan het overdreven wassende water, de voltallige redactie stond in cc.

‘De bevoegde dienst’ heet in dit geval Jan en die bleef niet bij de pakken zitten. Met in het achterhoofd doembeelden van onder gelopen polderdorpen en afbrekende ijskappen, paste hij de watertoevoer van elke kraan in dit gebouw aan. Nu moet u weten, we spreken hier al gauw over een kraan of 30!

De volgende dag, vandaag dus, een schitterende mail van collega L. in ieders postbus. L. is naast journalist ook gewaardeerd auteur van boeken en uitmuntende columns op z’n blog. Ik laat u even meelezen.

Jan,
Ik vertegenwoordig een consortium van 89 geregelde toiletbezoekers. De overgrote meerderheid van die sanitaire cliënten wast ook zijn handen na de grote of kleine boodschap (ik kan niet instaan voor K. en nog enkelen die ik hier niet kan noemen). Namens dit consortium wens ik dan ook heftig te protesteren tegen de rantsoenering van het kraantjeswater. Het is te weinig!
En dan wens ik nog niet eens de aandacht te vestigen op de wat oudere collega’s die met een sputterende prostaat door het leven moeten gaan en nu beperkt worden in hun manuele hygiëne. Dit heeft ook een weerslag op alle andere collega’s van de nieuwsdienst, vooral die van de radionieuwsdienst, waar het vreemde gebruik van handen schudden nog steeds in zwang is.

Het is niet in se fout om een luisterend oor te lenen aan de verzuchtingen van Lies. Het is evenwel een grove vergissing om er een gunstig gevolg aan te geven.

Vriendelijke groet,

L.
Namens 89 grootverbruikers

zondag 11 november 2007

Ergernis #2: Geen barcode

Op de valreep, net voor een nieuwe week ingaat, wil ik nog de wekelijkse ergernis met u delen.

In een doorsnee supermarkt in Vlaanderen liggen pakweg 80.000 verschillende produkten. Van potjes kersenyahourt over schoensmeer tot diepgevroren zalmfilet. Om het leven van de inkoopdienst en de caissière eenvoudiger te maken, hebben al die produkten een barcode. Of beter, bijna alle produkten. Want op een of andere manier sluipt er toch altijd weer een item in de rekken dat ofwel geen code heeft, of waarvan de streepjescombinatie niet in de computer zit.

Zo'n codeloos item aan de kassa is als een wagen met pech op de aansluiting van de E314 met de E40 in Bertem. Het creëert in enkele seconden tijd chaos, monsterfiles en haalt het slechtste in de mens naar boven. Gelukkig komt het zelden voor. Helaas telkens als ik ga winkelen! Ik ken het scenario ondertussen uit het hoofd. Alles gaat goed en de juffrouw achter de kassa glijdt de winkelwaar voorbij de scannar aan een tempo dat respect afdwingt. Het kleine schermpje voor haar neus kan de stroom aan barcodes nauwelijks bijhouden. Tot plots het aanhoudend gebiep van de machine stopt. Dat ene potje Oriëntaalse nootjes, het enige produkt waarvan het thuisfront zei: 'al de rest mag je vergeten, maar DAT moet ik hebben', net dát product doet weerbarstig. Je hoopt nog even dat de verpakking scheef zit en de barcode daardoor niet zichtbaar is, maar diep vanbinnen weet je al hoe laat het is: tijd voor een item zonder barcode.

De rest van het verhaal is u wellicht bekend. De kassameid roept via de intercom mijnheer X of mevrouw Y op voor 'een prijsinlichting'. Die medewerker moet dan blijkbaar van thuis komen want het duurt eeuwen voor hij/zij opdaagt om dan weer razendsnel te verdwijnen, op zoek naar de juiste prijs.

Ik wil, pardon, ik EIS dat de beunhaas die de barcode vergat in te geven een tatoeage op z'n voorhoofd krijgt ingebrand met de bewuste code en vervolgens de komende 10 jaar van z'n loopbaan aan de ingang van de winkel met een groot bord postvat: 'Ik ben de schuldige'!

donderdag 8 november 2007

Ceci n’est pas une crise

Het was de sfeer van de grote dagen gisteren op onze redactie. Met z'n allen verzameld rond twee televisieschermen. Op het ene de uitzending van Villa Politica, op Eén. Op het andere kanaal de rechtstreekse beeldlijn naar de kamercommissie Binnenlandse Zaken.

Eerlijk gezegd had ik niet verwacht dat het tot een stemming zou komen. Tot het moment dat Pieter De Crem plechtstatig de historische vergadering opende, ging ik er van uit dat de onderhandelaars wel tot een akkoord zouden komen. Dat er een ingewikkeld maar ontmijnend communautair compromis gevonden zou worden. Zoals dat typisch is voor België. Of was, eigenlijk. Want ons land zal nooit meer hetzelfde zijn. De verwachte regimecrisis bleef echter uit en terwijl De Crem nog volop stemmen aan het tellen was, maakten de Franstalige onderhandelaars alweer ruimte in hun agenda voor verder oranjeblauw overleg. Dat geeft me, samen met vele collega's, de indruk dat dit een groot stukje theater was. Ik citeer Yves Desmet vanochtend in De Morgen.

Stel nu eens dat het inderdaad afgesproken was, en dat wat we gisteren meemaakten inderdaad een zorgvuldig geregisseerd toneelstukje was, bedoeld om de onderhandelingen te deblokkeren? Stel nu eens dat het hier inderdaad om een zorgvuldig getelefoneerde crisis gaat? Ondenkbaar? Niet helemaal.Het zou bijvoorbeeld de wel erg rare herfstvakantieweek verklaren. De eerste zondag daarvan maakten de Vlaamse onderhandelaars er geen geheim dat ze zouden stemmen, wanneer een onderhandelde oplossing onmogelijk zou blijken. Na dat spookbeeld van 'de regimecrisis' te hebben opgeroepen, vertrokken ze vervolgens met zijn allen doodkalm op verlof, terwijl de logica toch zou voorschrijven dat ze onmiddellijk hard aan zo'n oplossing zouden werken. Dat gebeurde niet, het dossier B-H-V dook pas terug op in het begin van deze week, toen je zo wist dat er geen tijd meer was om nog tot een oplossing te komen. Er volgden nog wat verplichte nummertjes, maar er was zelfs geen gezamenlijk overleg meer, geen nachtje doortrekken in de hoop op een ultiem compromis. Er was eigenlijk alleen het gelaten afwachten van de stemming, alsof iedereen er op uit was om die toch maar te laten plaatsvinden.

Misschien was dat ook wel zo. Want deze stemming, schijnbaar een crisis, heeft ook een aantal voordelen. Zo kunnen beide partijen zonder enig gezichtsverlies hun achterban tegemoet treden. Het kartel heeft eindelijk de vijf minuten politieke moed gevonden, en zelfs een Gerolf Annemans verplicht toe te geven dat het hier om een 'historische' stemming ging. De Franstaligen kunnen zeggen dat ze geen duimbreed hebben toegegeven, dat ze het hele ding nu meer dan een jaar kunnen uitstellen en dat dit nog maar eens bewijst hoe de Vlamingen steeds verder afdrijven naar het separatisme. Qua PR en politieke marketing is dat dus voor iedereen dik in orde.

Bovendien zit B-H-V nu gevangen in een parlementaire procedure, en het zal de onderhandelaars weinig moeite koste om uit te leggen dat ze die willen respecteren. Professor Van Orshoven rekende gisteren al voor dat die procedure een kleine twee jaar kan duren. Dan zijn we in volle kiescampagne voor de regionale en Europese verkiezingen.

Gedurende die twee jaar kan men bijgevolg de hete B-H-V-aardappel van de regeringstafel houden, en hoeft men er niet meer over te praten. Daarmee is de belangrijkste struikelsteen voor het vormen van een oranjeblauwe regering weggetoverd, en blijft enkel nog het dossier van de staatshervorming. Waarvan iederen, zelfs de N-VA, beseft dat het een mager beestje zal worden, omdat men geen tweederdenmeerderheid heeft. Een formule waarin een commissie van wijzen tegen diezelfde tijd, 2009 dus, een voorstel voor 'een dikke vis' inzake staatshervorming moet doen, behoort tot de mogelijkheden, die de N-VA mits een lepeltje suiker zelfs zou kunnen slikken.En voilà, men is vertrokken, zonder het eerste anderhalf jaar last te hebben van communautaire kwesties.

Dan zijn we midden in de kiescampagne van 2009 aanbeland. Wat verhindert de Vlaamse onderhandelaars dan om opnieuw de blokkage van het dossier B-H-V vast te stellen, en te ontdekken dat de commissie van wijzen er ook niet voldoende is uitgeraakt? Dan kan men daarover de regering laten vallen, en vervolgens opnieuw met een communautaire agenda naar de verkiezingen trekken, die dan allemaal zullen samenvallen. Met Vlaamse eisen de campagne intrekken, dat loont immers, hebben ze bij het kartel geleerd, en als het opnieuw lukt, is men vertrokken voor minstens vier jaar, en niet voor het miezerige anderhalf jaartje dat er nu nog overschoot. Zeg nu nog dat Yves Leterme geen visie op lange termijn heeft. Een cynische visie, machiavellistisch, gedreven door partijbelang en niet door het belang van het land, maar wel een visie op termijn.


zaterdag 3 november 2007

België: ten minste houdbaar tot ...?

We hebben er een dagje Luik opzitten. Winterkleding kopen, u weet hoe dat gaat. Even voorbij Sint Truiden rij je ongemerkt Wallonië binnen. Langs de kant van de weg een geel bord: 'Wallonie, terre d'accueil'. Ik vraag me af of hier binnenkort een blauw bord met 12 gele sterren prijkt. Of de regionale grens straks een internationale staatsgrens wordt.

Luik heeft wel iets. Meer karakter en charme dan het grauwe Brussel en toch bescheidener dan het verwaande Antwerpen. In de kleine straatjes rond de Place Saint Lambert ontwaar je soms een vleugje Parijs. Het is er druk en best gezellig. De brasseries zitten vol, er wordt gelachen, gedronken en geleefd. 'Brasserie Belge', België op z'n best. En de 'commerçe' draait goed, mede dankzij mij: een nieuwe jas, extra broek, enkele truien en een mooi hemd met witgrijs motief. Aan de kassa voor mij een Limburgs koppel. De vrouw wil blijkbaar iets komen ruilen en schakelt naadloos over op het Frans. Mijn gedachten flitsen plots naar de onderhandelingstafel van oranjeblauw. Ik waag me niet in het communautaire wespennest en doe geen uitspraken voor of tegen België. Zowel Nederlands- als Franstaligen hebben hun symbolen, grieven en onvolkomenheden. Toch is die scène, voor mij daar in die winkel in Luik, een van de frustraties waar heel wat Vlamingen mee zitten. Een Limburgse vrouw schakelt over op het Frans in een winkel in Luik. Een dame uit Jodoigne die naar de Delhaize van Tienen gaat, blijft Frans spreken. Et voilà, ziedaar een van de Vlaamse irritaties.

Ik denk persoonlijk dat België gedoemd is om te verdwijnen. Alleen nu nog niet. De houdbaarheiddatum van dit land is nog niet verstreken en dit koninkrijk zingt het nog wel een jaar of 10 uit. Dat komt omdat het idee van de splitsing pas net uit de extreme en ondenkbare sfeer gelicht is, en dus ook relatief nieuw bij het brede publiek. Voor het eerst in 177 jaar wordt aan beide kanten van de taalgrens ook in gerespecteerde politieke en sociaal-economische kringen nagedacht over een boedelscheiding. Voor het eerst heeft ook Jan Modaal er een mening over. Maar het idee moet dus nog wat rijpen. Een Europese natie, een van de stichtende leden van de Unie, wis je niet op enkele maanden tijd uit.

Opvallend zijn ook de waarschuwingen die we over ons heen krijgen dezer dagen. Doemdenkers met boodschappen als 'wanneer België barst, zullen we de Ardennen verliezen en Waalse toeristen gaan de Vlaamse kust in de steek laten!' Flauwekul natuurlijk.
Want stel dat - en ik spreek in de voorwaardelijke wijs - stel dat Vlaanderen en Wallonië hun eigen weg gaan. Zal er dan zoveel veranderen? Natuurlijk niet!
We gaan zoals elke zomer kayakken op de Lesse en op weekend naar Durby.
Walen zullen op vakantie gaan in Oostende en Frans blijven spreken tegen de obers daar.
U zal blijven sakkeren over politici, hoge belastingen, lange files en dat er weer niets op TV was gisteravond.
En ik zal mooie hemden met witgrijs motief blijven kopen in Luik.
In het voorjaar zelfs al, voor de zomercollectie.
Benieuwd of 'Brasserie Belge' dan nog bestaat.

vrijdag 2 november 2007

Verstrooid

Mijn excuses aan alle automobilisten die gisteren op de E40 ter hoogte van Boutersem gehinderd werden door een slingerende rode Peugeot. De chauffeur van die losgeslagen wagen was ik. Op het moment van de feiten luisterde ik naar de uitzending van Bromberen (Radio 1), in uitgesteld relais. Het onderwerp was 'de dood en uitvaarten'. Op de vraag hoe Patrick De Witte (pdw) z'n einde ziet, antwoordde hij dit:
'Ik wil deels begraven, deels gecremeerd worden zodat ze me over mezelf kunnen uitstrooien.'
Ondergetekende schoot hierop in een gigantische lachkramp en verloor heel even de controle over het stuur. Waarvoor excuses dus.

donderdag 1 november 2007

Zalige Allerheiligen

Een prettige Allerheiligen voor u allen!

Euh, wat vieren we vandaag trouwens?
Valt er sowieso iets te vieren vandaag?

Allerheiligen blijkt een christelijk feest en viert de nagedachtenis aan alle heiligen en martelaren. Lang voor er van het katholicisme sprake was, herdachten de heidenen op 1 november al hun doden. In 837 riep Paus Gregorius de eerste dag van november uit tot katholieke gedenkdag. Allerheiligen is een vrije dag in vele landen. Naast ons land, ook in Frankrijk en delen van Duitsland. In Nederland werd deze vrije dag afgeschaft in de jaren 1960.

Voilà!

woensdag 31 oktober 2007

Bring Back Captain Kirk

U kent mij natuurlijk (nog) niet, daarom zal ik het u nu zeggen: ik ben een fan van Star Trek. Gezien mijn leeftijd zelfs meer van The Next Generation, dan van de originele serie. Waar ik naartoe wil is: William Shatner mag niet meespelen in de volgende Star Trek film. Die nieuwe prent zou in december 2008 klaar zijn en vertelt het verhaal van de eerste ontmoeting tussen Captain Kirk en Spock. William Shatner speelde jarenlang Kirk in de originele series maar grijpt nu dus naast de rol van opperhoofd van The Enterprise. De 76-jarige acteur zegt met regisseur JJ Abrams een aantal gesprekken te hebben gehad, maar daar is niets uit gekomen. Volgens hem is er een grote vergissing gemaakt.
'Met mijn populariteit is de kans groter dat de film een succes wordt', aldus Shatner. Amerikanen zijn dol op helden, en dus ontstond meteen een Bring Back Kirk beweging. Ik ben er nog niet uit of het satire of bittere ernst is met die site. Wel zeker Satire - met grote S - is de imitatie die Frank Caliendo ooit ten beste gaf van Bill Shatner. Start rond 00:43. Beam me up, Scotty!

dinsdag 30 oktober 2007

Ergernis #1: Richtingaanwijzers

Tijdens de rit van kantoor terug naar huis gisteren deed ik inspiratie op voor een nieuw item op deze blog. Uw applaus graag voooooor ... [aanhoudend tromgeroffel] ... de ergernis van de week!
Enfin, eigenlijk was het de chauffeur voor me op de ring rond Tienen die met de eer gaat lopen. Dankzij hem ben ik meteen na thuiskomst achter de computer gaan zitten en heb ik m'n gal gespuwd. De ergernis van de week, aflevering 1.

Ik erger me namelijk mateloos aan autobestuurders die nooit hun richtingaanwijzer gebruiken. Mensen die denken dat de pinker een optie was toen ze hun wagen kochten. Ik zie de garagist het al zeggen: 'U kan kiezen tussen de verwarmde versnellingspook of de richtingaanwijzer.'
Kiezen ze uiteraard voor die pook, want ja, daar zijn we wat mee!

Het resultaat is dat wie achter die ongeleide projectielen tuft, maar moet raden wanneer ze van rijstrook veranderen of een straat indraaien. Pinkerloze luitjes zijn onbeschoft, asociaal en dom. Voor eens en voor altijd: de richtingaanwijzer is die zwarte plastic hendel aan de linkerkant van uw stuur. We gebruiken dit kleinood om medeweggebruiker attent te maken op koerswijzigingen. Probeer het eens, u zal versteld staan van de mogelijkheden!

zondag 28 oktober 2007

Winteruur

'Het is weer voorbij, die mooie zomer'.
Het zomerweer zijn we al een tijdje kwijt, vannacht hebben we ook de klokken terug op winteruur gedraaid. 3 uur werd 2 uur, een uurtje langer slapen dus. Voor de recreatieve vlieger ook een uur minder daglicht om de lucht in te gaan. Einde maart schakelen we terug over op de zomertijd.

zaterdag 27 oktober 2007

Resultaat: 0.0 uren gelogd

Diep vanbinnen wist ik dat er niet gevlogen zou worden toen ik vanochtend bij mij thuis de lucht in keek. Tegen beter weten in, reed ik toch naar Antwerpen. Wie weet waren de grijze wolken boven mijn huis een plaatselijk fenomeen. Wie weet zou de ochtendnevel over een uurtje al weg zijn. Wie weet kon de zon de wolkenslierten tijdig weg branden. Niet dus.

In de briefing room van Antwerpen volgde het definitieve verdikt:

EBAW 270750Z 21004KT 4300 HZ BKN020 09/05 Q1029 NOSIG

Slechts 4.3 km zicht en Haze. En let vooral op de NOSIG, geen weersverandering in het vooruitzicht. Ik ga toch even kijken aan het toestel, aan de noordelijke kant van het vliegveld. Van hieruit heb ik vanochtend al moeite om het andere eind van de baan te zien. Dat is geen goed teken. Ik hijs me in de Cheetah en doe een kwartiertje aan virtueel vliegen, gewoon in de cockpit zitten en enkele manoeuvres simuleren op de grond.

Een uurtje later ben ik weer thuis met 0.0 uur extra in m'n logboek. Ik ga m'n uiterste best doen om de komende dagen toch nog even te kunnen vliegen. Langer dan een maand wil ik niet aan de grond blijven, heb ik mezelf ooit gezworen. Die theoretische voornemens botsen op de meteorologische realiteit in de Benelux. En da's geen prettige vaststelling.

vrijdag 26 oktober 2007

Plannen maken

Mijn laatste vlucht dateert alweer van 6 oktober! Er mag dus nog eens gevlogen worden, mijn gedacht! Ik heb de Cheetah gereserveerd voor nu zaterdagochtend. Ik wil nog eens proberen om over mijn eigen huis te vliegen en te landen in Tienen.

donderdag 25 oktober 2007

A380: eerste commerciële vlucht

Tien dagen geleden kreeg de grote baas van Singapore Airlines in Toulouse de sleutels overhandigd van de allereerste Airbus 380. Vandaag maakte het toestel zijn eerste commerciële vlucht. Het grootste verkeersvliegtuig ter wereld vloog zonder problemen van Singapore naar Sydney.

In principe kan de A380 tot 800 passagiers tegelijk vervoeren. Het nu geleverde toestel voorziet 471 stoelen in drie klassen. De zitjes aan boord werden de afgelopen maanden geveild en dat bracht bijna 1 miljoen euro op. De meeste biedingen kwamen uit Australië, gevolgd door Singaporezen en Britten. De nestor onder de passagiers was een 76-jarige Canadees. De jongste passagier op A380 viert z'n 22e verjaardag en komt uit San Fransisco. Het hoogste bod kwam van de Australiër Julian Hayward, die 72.000 euro ophoestte voor een Suite-pakket op de vlucht tussen. Het laagste bod werd gedaan op een ticket in economy class voor de terugvlucht en bedroeg 402 euro. De opbrengst van de veiling gaat naar het goede doel.

woensdag 24 oktober 2007

Het Journaal, de 5 verschillen

Begin volgend jaar krijgt Het Journaal een volledig vernieuwd decor. De oude set is afgebroken en in de oude vertrouwde nieuwsstudio zijn werklui nu de nieuwe omgeving aan het bouwen. De ankers zitten tijdelijk voor een blue key, een blauw scherm in de veel kleinere studio 7, waarop het oude decor geprojecteerd wordt. Dat kan je zien aan volgende dingen:
- de grote klok in het decor is verdwenen.
- het tv scherm waarop 'de reporter ter plaatse' te zien is, staat nu links op uw scherm.
- de camera zoomt feller in op de presentatoren.
- er ontbreekt 'diepte' op de achtergrond.
- niemand draagt nog blauwe kleding ;-)

maandag 22 oktober 2007

Zoek de vijf verschillen

Voor de Vlaamse lezers onder jullie, een klein kwisje. Sinds vandaag is er wat veranderd aan Het Journaal op één. Wat is niet meer hetzelfde? Uw tijd gaat nú in!

vrijdag 19 oktober 2007

Godver#%£&!!!!

Nicky wist het gisteren met enige trots te melden in de show: vloeken op de werkvloer doet werknemers goed. Dat ontdekten Britse wetenschappers (wie anders!). Krachttermen kunnen helpen om stoom af te laten en de solidariteit onder werknemers te bevorderen, stellen de onderzoekers in de Daily Telegraph. Toch is het ook belangrijk grenzen te stellen, waarschuwen ze. Wanneer er bazen of klanten in de buurt zijn, slikken werknemers hun vloeken beter in.

Het toeval wil dat we een ongeknipt interview van collega Jef Lambrecht binnen kregen, net toen dit bericht passeerde. Jef had gebeld met onze correspondent in Karachi, Pakistan. Het interview liep niet echt lekker. De telefoonlijn haperde en – vooral – Jef raakte halverwege het gesprek even de draad kwijt. Een welgemeend ‘godverdomme’ was het gevolg. Of in wetenschappelijk jargon: ‘Jef liet stoom af en bevorderde de solidariteit onder de werknemers’.

donderdag 18 oktober 2007

Het hol van Peter Van de Veire, bis

Mijn woorden in het vorige bericht waren amper koud of Peter kwam boven water. Na drie dagen vond de Chiro van Sint-Jan hem in Holsbeek, in de buurt van het kasteel van Horst. De Chirojongens hadden 3 dagen en 3 nachten gezocht naar Peter Van de Veire, zelfs tot in Wallonie. Uiteindelijk vonden ze hem in het huis van Chris Dusauchoit.

woensdag 17 oktober 2007

Het hol van Peter Van de Veire

Peter Van de Veire van Studio Brussel is spoorloos. Het is te zeggen, hij presenteert sinds maandag vanuit een 'geheim hol' zijn ochtendprogramma. Wie kan raden waar VDV zich schuil houdt, wint 7 500 euro. De vraag is nu of onze collega erin geslaagd is op te duiken in Het Journaal op Eén, afgelopen dinsdag. Iemand die verdacht veel leek op 'Der Peter' flaneerde toen op de achtergrond van een live tussenkomst van Freek Braeckman. Die bracht aan de deur van station Brussel-Zuid verslag uit over een koperdiefstal bij de NMBS.

dinsdag 16 oktober 2007

De 'harde licentie'

Vanochtend post uit Amerika in de brievenbus. Een dunne omslag met in grote letters 'US GOUVERNEMENT - OFFICIAL MAIL'. Mijn hart maakte even een sprongetje. Zou dit zijn wat ik dacht dat het was? Het tere papier bleek geen partij voor m'n haastige vingers en al gauw had ik de officiële brief uit Washington in m'n handen. Bovenaan het logo van de FAA, dan wat uitleg (Congratulations) en helemaal onderaan datgene waar ik al twee maanden op wacht: mijn definitieve vlieglicentie.

Dat befaamde brevet ziet eruit als een blitse kredietkaart. Het is een klein en dun blauwgroen kaartje met een zilver hologramlogo. Op de kaart staat mijn naam en adres, licentienummer en type (PPL). Net als bij een kredietkaart moet je achteraan je handtekening zetten. Dit kleinood geeft me - samen met een geldig medisch attest - het recht om overal ter wereld Amerikaanse vliegtuigen te besturen.

Meteen na een geslaagd praktisch examen krijg je een voorlopige papieren licentie, goed voor 120 dagen. Maar waar elke nieuwbakken piloot natuurlijk op wacht is de 'harde licentie', de befaamde brief van de FAA die ik net open maakte. Mijn vriendin ziet me gloeien van trots en vraag laconiek: "Ben je blij met je kaartje?"
Wel ja, ik ben blij met m'n kaartje...

maandag 15 oktober 2007

Airmiles sparen

Heugelijk nieuws! Ik heb ondertussen meer dan 22.000 airmiles verzameld bij Brussels Airlines, goed voor een gratis heen- en terugvlucht naar een bestemming ergens in Europa.

Airmiles, het blijft een fascinerende wereld. Volgens Insider Flyer Magazine, het maandblad van de Amerikaanse vliegmijlgoeroe Randy Petersen, zijn er in de wereld liefst 163 miljoen mensen die airmiles verzamelen. Elke zichzelf respecterende luchtvaartmaatschappij heeft zijn eigen programma. Exact 25 jaar nadat American Airlines in 1981 het allereerste frequent-flyer-programma in de luchtvaart lanceerde zijn er tussen de 120 en 160 programma's. Ondertussen zouden wereldwijd voor 14.000 miljard mijlen uitstaan, totale waarde om en bij 500 miljard euro. Voor sommige mensen is het verzamelen van vliegmijlen een obsessie. Vooral in de VS is een grote groep mijlenjagers ontstaan, beter bekend als mileage hunters. Deze frequente vliegers boeken vluchten met als enige doel zo snel mogelijk zo veel mijlen op te sparen. Ze kiezen vluchten die weinig kosten en veel mijlen opleveren. De bestemming is vaak volstrekt onbelangrijk, als ze hun mijlen maar kunnen bijschrijven.

Er zijn verschillende manieren om je frequent flyer rekening te spijzen met airmiles. De meest eenvoudige is natuurlijk vliegen. Elke vlucht levert je hoe dan ook een aantal mijlen op. Maar dat is lang niet alles. Luchtvaartmaatschappijen sluiten akkoorden met andere grote commerciële namen. Zo heeft Brussels Airlines deals met Avis, Holiday Inn of Proximus. Een auto huren, op hotel gaan of mobiel bellen levert je extra miles op. Bovendien zijn de frequent flyer programma’s vaak gekoppeld aan spaarprogramma’s uit andere sectoren. De grote supermarktketens hebben hun eigen getrouwheidssystemen en daar gespaarde punten kan je laten omzetten naar airmiles. Tanken bij Q8 levert
Delhaize Plus Punten op. Een volle bak bij Shell zorgt voor ettelijke Happy Days punten. Die punten kan je dan weer omvormen tot airmiles. Op die manier ontstaat een uitgebreid netwerk van winkels en plaatsen waar je rustig kan bouwen aan een aardig saldo vliegmijlen. Nog een andere manier is een frequent flyer kredietkaart aanvragen. In de meeste gevallen is de regel: 1 uitgegeven euro = 1 airmile. Kleding kopen, de parking betalen, een etentje met vrienden, .. de mijlen tikken ongemerkt aan. En vliegtickets betaald met je kredietkaart leveren meestal dubbele punten op.

Het zwakke punt is natuurlijk dat de winkels/benzinestation die airmiles aanbieden net een tikkeltje duurder zijn dan keten waar je geen airmiles kan scoren. Na een jaartje tanken bij (het dure) Total heb je weliswaar een vlucht maar door de meerkost van al die benzine kan je die nauwelijks gratis noemen. Idem dito voor de kredietkaarten. Zo’n dingen zijn uiteraard niet gratis. Een
American Express kaart van Brussels Airlines kost je bijvoorbeeld 40 euro per jaar. Na drie jaar netjes mijlen sparen heb je met wat geluk een gratis vlucht, maar ondertussen ook ben je ook 120 euro aan jaarbijdrages kwijt. En laat dat nu net de goedkoopste vlucht van Brussels Airlines wezen.

Bekijk het eens en bepaal zelf of het sop de kolen waard is. En met wat geluk ga je Paul Thomas Anderson achterna. Die ingenieur ontdekte een fout in een promotie-actie van een puddingmerk. Hij kocht voor drieduizend dollar puddingen en kreeg meer dan een miljoen frequent flyer miles cadeau, zodat hij voor de rest van zijn leven gratis kon vliegen.

vrijdag 12 oktober 2007

Met Ryanair naar New York?

Het Europees Parlement heeft ingestemd met het nieuwe luchtvaartakkoord tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten. Daardoor zal het aantal vluchten tussen de twee continenten sterk stijgen. Waarover gaat dit?

Op dit ogenblik morgen slechts een handvol maatschappijen op de Verenigde Staten vliegen, vaak alleen de gereputeerde nationale carriers (Air France, Iberia, BA, ..). Bovendien kunnen die vluchten enkel gebeuren vanuit een beperkt aantal luchthavens (de nationale uitvalsbasis van diezelfde firma's). Dat verandert vanaf maart 2008.

De markt tussen de EU en de VS gaat open en elke erkende vliegmaatschappij kan dan vluchten organiseren naar Uncle Sam. Die transatlantische trips mogen bovendien vanuit/naar gelijk welke luchthaven. In principe kan Easyjet of Ryanair dus binnenkort met 757's vanuit Charleroi of Rotterdam gaan vliegen naar gelijk welke bestemming in de Verenigde Staten. Omgekeerd kunnen ook Amerikaanse lagekosten maatschappijen (JetBlue, SouthWest, ..) over en weer vliegen. Die kleinere maatschappijen zullen gebruik maken van goedkopere en nog niet verzadigde regionale luchthavens in Europa en dat drukt de prijs.

Het achterliggend idee van dat 'Open Skies' akkoord is natuurlijk het aloude credo van de liberalisering: hoe meer keuze, hoe lager de prijzen. Het zal nog wel een tijdje duren voor de tarieven echt gaan dalen maar vanaf volgende zomer hebben we in elk geval al veel meer keuze wat maatschappijen en bestemmingen betreft. En op termijn zullen de low budget maatschappijen ongetwijfeld gaan vliegen op die transatlantische route. Wellicht krijg je op zo'n vlucht geen maaltijd of video aangeboden maar je vliegt wel tegen een spotprijs.

Is het veilig? Niet onveiliger dan de gevestigde waarden. Zowel de carriers in de VS als Europa worden onderworpen aan strenge veiligheidsnormen. Wat voor Brussels Airlines geldt, is ook voor Ryanair de norm. En technisch gesproken is een vlucht van 6 uur naar de VS niet moeilijker dan een drie uur durende reis naar het hoge noorden van Europa.

Toch een minpunt. Volgens verschillende waarnemers kunnen de scherpe controles op de vluchten van en naar de VS de groei wel eens beperken. Die strenge veiligheidscontroles zijn uiteraard nodig, maar maken dat reizen naar Amerika echt geen pretje meer is. je kan hier pleiten voor 'one stop security', zodat een passagier niet bij alle tussenlandingen moet worden gecontroleerd", maar slechts 1 keer (grondig) wordt onderzocht.


donderdag 11 oktober 2007

Mijn opleiding: even geduld aub

Wie op zoek is naar het volledige verslag van mijn vliegopleiding in de VS (aan de rechterkant: OPLEIDING) vraagt zich misschien af waarom de tekst grote gaten vertoont en slechts enkele dagen ver gaat. De reden is eenvoudig: ik heb tijdens mijn verblijf is Crystel River nota's bijgehouden maar had geen tijd om verhalen in te tikken op de computer. Ik ben nu, twee maanden later, alles aan het reconstrueren en dat vergt tijd. De komende dagen en weken krijgt het relaas hopelijk wat meer vorm en krijgen jullie een volledig beeld van wat ik in Florida heb uitgespookt.

woensdag 10 oktober 2007

Uren lees- en klikplezier

Ik heb de afgelopen dagen leuke reacties gehad van andere 'vliegende bloggers'. Want - we gaan daar niet kinderachtig over doen - ik heb met deze weblog het warm water natuurlijk niet uitgevonden. Er bestaan tientallen andere sites met prachtige verhalen, foto's en hebbedingetjes van/over/voor piloten. Aan alle collega's die de afgelopen dagen gereageerd hebben: hartelijk dank voor jullie bezoek! Als teken van appreciatie heb ik in de rechterkolom doorverwezen naar jullie (LINKS - ANDERE BLOGS). Ik kom ooit zeker eens naar een van die FlyBloggers Meetings, echt waar!

Voor wie uren leesplezier wil, hier nog eens de links op een rij.

Guus - http://wingspan.web-log.nl/
Rob - http://www.vliegop.nl/
Frank - http://www.vliegmetfrank.nl/
Marcel - http://www.zwakie.com/

dinsdag 9 oktober 2007

De Grote Leger Show

Toen ik vanmiddag naar kantoor reed, passeerde op de rechterrijstrook van de E40 een lange sliert militaire voertuigen. Een tiental groene bussen van het leger en zeker 20 open jeeps met grote en geladen (!) machinegeweren schuifelden tegen 70 km/u richting Brussel. Ik dacht heel even dat Vlaanderen z’n onafhankelijkheid had uitgeroepen en het leger de hoofdstad gewapenderhand binnentrok om de eenheid van het land veilig te stellen. Maar op Radio 1 jengelde Bruce Springsteen ongegeneerd verder en was er geen sprake van nieuwsflitsen of paniek. Ik vermoed dat het iets te maken heeft met de grote militaire oefening die het leger deze week organiseert op verschillende plaatsen in het land.

Ook de luchthaven van Deurne kreeg een rol in De Grote Leger Show. Tijdens een evacuatieoefening landden er acht C-130 transportvliegtuigen om paracommando's af te zetten. Behalve de luchthaven van Deurne, zal ook de militaire luchthaven van Zoersel een belangrijke rol spelen in de oefening. De training duurt nog tot vrijdag. Nu krijgt de NOTAM die ik enkele dagen geleden te zien kreeg al meer zin.

EBBR-B1733/07
A) EBZR ZOERSEL OOSTMALLE
B) 2007 Oct 09 03:45 C) 2007 Oct 12 14:00 EST
E) TEMPO CTR ACT FOR EXERC -ACTIVE TRIP 07-
(…) AD CONTROL SERVICE ( MOBILE TWR -NO RADAR- TACAN BZR CH54X)
CLASS C 4500FT AMSL TMA 4 EBBR EXCLUDED (LOWER LIMIT 2500FT AMSL)
IFR/VFR FREQ TWR 122.500MHZ
PART OF HTA09 CLSD WITHIN CTR LIMITS.NON-PARTICIPATING ACFT
STRICTLY FORBIDDEN. TEMPO CTR ACTIVATION CAN BE CHECKED WITH BELGA RADAR/INFO OR BRUSSELS FIC

zaterdag 6 oktober 2007

N9920U is returning because of low visibility

De Cheetah stond op mijn naam vanochtend en de bedoeling was om rond 10 uur te vertrekken voor een vluchtje naar het veld vlakbij mijn woonplaats (EBTN, Tienen). Zo kon ik trouwens (eindelijk) ook eens over ons huis vliegen. Ik had met m'n vriendin afgesproken dat ze - samen met dochtertje - even zou komen kijken hoe papa landt.

Mooie plannen op papier maar de realiteit besliste er anders over. Er was prachtig najaarsweer voorspeld met wat nevel 's ochtends. Toen ik met de wagen thuis vertrok richting 'Antwerpen Airport' bleek de lucht inderdaad behoorlijk wazig te zijn. Ik schatte de horizontale zichtbaarheid hooguit 3 km. De weervrouw had me de avond voordien persoonlijk verzekerd dat de mist snel zou wegtrekken dus ik hoopte toch op beterschap tegen de tijd dat ik in Antwerpen zou zijn. Niet dus ... Rond Leuven en Brussel kregen we zelf klassieke misbanken en minder dan een kilometer zicht. Een gesprek met de meteo briefer in Antwerpen bevestigde het vermoeden dat die VFR vlucht naar Tienen niet voor vandaag zou zijn. Ik moest voorbij Leuven en daar zat het potdicht, zei de man. Iets wat ik ook met eigen ogen had gezien.

Om toch iets te kunnen vliegen, besloot ik de trainingvlucht van 2 weken geleden te herhalen, richting Zeeuws-Vlaanderen dus. Ik wilde voor de verandering de CTR uit vliegen via KONTI, RUPEL, TANGO en Nicky Vor en dan zo verder naar het noorden. De zichtbaarheid bleef wat slabakken maar ik ging het er toch op wagen. Als het een soep was, zou ik terugkeren.

Rond 11 uur was ik airborn en ik mocht meteen naar rechts draaien op zoek naar KONTI reporting point. 'Zoeken' was in deze een juiste term want op 1000 voet boven de grond bleek de zichtbaarheid echt al slecht. Ik haalde twee autowegen door elkaar en vond met moeite uiteindelijk toch KONTI, net op tijd. De grond onder mij was wazig en ook het horizontale zicht deed me twijfelen. Net boven mij hing zo'n bruinachtig waas, het was echt een soep. Ondertussen ploeterde ik verder richting RUPEL, het punt waar de Rupel en de Schelde samenstromen. Door dat geknoei nabij KONTI was ik wat van m'n koers afgeweken en ook nu moest ik al zwetend weer zoeken naar het juiste afspraakpunt. Ik herkende de rij windmolens voor mij en besefte dat ik tussen WHISKEY en RUPEL vloog. Ook de GPS in mijn toestel liet het afweten. Dit was de druppel. Verder vliegen in deze omstandigheden ging m'n onervaren pilotenpetje te boven en ik moest denken aan een uitspraak van m'n instructeur, enkele weken geleden. "Er is helemaal niets oneerbaars aan het toegeven dat je niet verder kan, dat je terug wil. Een goede piloot keert terug voor het gevaarlijk wordt. Een slechte piloot belandt in de ongevallen statistieken."
Net op dat moment vroeg de toren: "you are about to leave my airspace, please state intentions?"
Ik antwoord: "N9920U is returning to the field because of low visibility, via RUPEL and KONTI."
Zij weer: "Affirm. Make a 180 and report at RUPEL."

En even later stond ik weer aan de grond, met 30 minuten effectieve vliegtijd achter de kiezen. De geleerde les vandaag? Onderschat nooit het weer en VFR vliegen in IFR condities is iets voor IFR piloten, niet voor vliegeniers met nog geen 60 uren in het logboek. Volgende keer beter...

donderdag 4 oktober 2007

Tony Ryan is niet meer

Het viel een beetje tussen de plooien van het nieuws, maar het bleef wel even hangen tussen alle andere berichten. Dit was te horen in het radionieuws van 20u00 gisterenavond.

In Ierland is dokter Tony Ryan overleden, de stichter van Ryanair. Hij was 71 en al een hele tijd ziek. Tony Ryan was een Iers multi-miljonair. 23 jaar geleden richtte hij de goedkope luchtvaartmaatschappij Ryanair op. Dat bleek een onverhoopt succes. Bij Ryanair werken momenteel 4.800 mensen. Ryanair vliegt in ons land vanop de luchthaven van Charleroi naar tal van Europese hoofdsteden en kleinere steden.

De stichter van de maatschappij die ons al ettelijke keren vervoerde is niet meer.

woensdag 3 oktober 2007

De A380

Groen van jaloezie ben ik. Jaloers op mijn collega Jens Franssen. Die mocht vandaag - voor het werk - heen en terug naar Toulouse vliegen om een kijkje te gaan nemen in de fabriek waar de Airbus 380 wordt gemaakt, het grootste passagiersvliegtuig ter wereld. Als toetje voorzag de directie ook een bezoek aan de simulator. De kans dat gewone stervelingen ooit in de cockpit van een vliegende A380 terecht komen is zo goed als nihil. Maar die simulator komt er verdraaid dicht bij. Het is de plek waar toekomstige piloten worden getraind in levensechte omstandigheden, een exacte kopie van de echte controlekamer van de Super Jumbo. Terwijl Jens zich stond uit te leven in Toulouse, mocht ik hem in Brussel droogjes aankondigen vanuit de oude vertrouwde studio. Wie heel goed luistert hoort de groene jaloezie in mijn stem. Grrrr.

maandag 1 oktober 2007

Pokkeweer

Wat een weer vandaag! De hele dag heeft het gemiezerd en de wolken hingen soms tot tegen de grond. Regelmatig kregen we een stortbui of donderslag over ons heen. In de verste verte geen vliegweer dus. De Five Day Forecast van Belgocontrol voorspelt nochtans beterschap vanaf woensdag. Zaterdag zou het zelfs een fijne herfstdag worden met brede opklaringen. Misschien moet ik maar snel de Cheetah reserveren voor iemand anders op hetzelfde idee komt.

Nog even over die Five Day Forecast. Voor de luchtvaart zijn accurate weerberichten van essentieel belang. Op gespecialiseerde sites en officiële weerkanalen vind je dan ook zeer betrouwbare en nauwkeurige weersvoorspellingen, veel beter dan de algemene praatjes op radio, tv of in de kranten. Klik maar eens door en hou het in de gaten. Aan de rechterkant van deze blog (in de groene kolom met links) vind je trouwens nog een pak andere sites over het weer.

zondag 30 september 2007

Noodlandingen

Ik weet niet meer hoe we ertoe kwamen, maar plots zaten we te praten over medische noodlandingen. ‘We’, dat zijn ikzelf en Jeroen, de mannelijke helft van een bevriend koppel. Jeroen is lijnpiloot in dienst van KLM. Tegenwoordig is hij kapitein op de Cityhopper Fokkers van de Nederlandse maatschappij. Vroeger vloog hij als derde piloot mee op 747 Jumbo’s. Lange afstanden dus en hij vertelde het verhaal van een van zijn eerste verre vluchten, van Amsterdam naar Singapore. Jeroen was net gaan slapen (ze hebben pilotenbedjes in een Jumbo) toen hij naar de cockpit werd teruggeroepen. Een passagier had een hartaanval gekregen en de bijgehaalde dokter adviseerde een onmiddellijke landing. Op dat moment vloog de blauwe KLM kist op 35.000 voet boven Oekraïne. Meteen werden de taken verdeeld onder de vliegeniers. De kapitein licht de verkeersleiders in over de situatie, de copiloot stippelt een aangepast koers uit en nieuwbakken piloot Jeroen mocht in de boeken op zoek naar de fiche van de luchthaven waar zijn collega’s de Boeing wilden neerzetten. Met een 747 kan je niet gelijk waar komen aankachelen, dus lengte van starbanen en voorzieningen zijn belangrijk.

“Oh ja, ligt hier nergens een verboden gebied in de buurt?” informeerde de man op de linkerstoel bij Jeroen.

Slik.

“… en dump onze kerosine ook al maar”, voegde de kapitein nog toe.

Met een simpele druk op de knop loosde Jeroen die nacht duizenden liters kerosine in de Oekraïense lucht. Veel geld dat op enkele seconden tijd letterlijk verdampt. Een kwartier later stond de Jumbo netjes aan de grond op een lange strook beton in het midden van de steppe. Niemand die ooit geweten heeft hoe het met die zieke passagier afgelopen is.

We hebben het op een intercontinentale vlucht ook al eens meegemaakt, als niet-betrokken passagiers dan. De reis ging van Frankfurt naar Chennai (India) en ergens boven Iran kreeg iemand achteraan in het toestel een beroerte. Het eten was net geserveerd (geen verband trouwens). Het eerste teken dat er wat mis was, kwam er toen de stewardessen opvallend snel heen en weer begonnen te lopen. En als ze via de intercom gaan vragen of er een dokter aan boord is, dan weet je het wel. 10 minuten na die aankondiging kwam de kapitein zelf voor de microfoon. We zouden een medische noodlanding maken in Teheran. In ijltempo werden de maaltijden opgeruimd en nog voor de stewardessen alles hadden weg gekregen, reden we de taxibaan van ‘Teheran International’ al op. Een handvol bebaarde mannen escorteerden de beroerde man op een draagberrie naar buiten. Er zijn fijnere steden om in een ziekenhuis te belanden. Uiteindelijk heeft onze Airbus nog twee uur stilgestaan op het tarmac, wachtend op kerosine en een slot om weer te vertrekken. Maar dat hoort dan weer thuis bij het hoofdstuk ‘vertraging’ en daar ga ik hier niet aan beginnen.

dinsdag 25 september 2007

Catherine en de Citation


Vanochtend een email ontvangen van Catherine, een van mijn medestudenten aan de vliegschool in Crystal River. Catherine is Brits, een mooi maar frêle meisje. Ze is even oud als ondergetekende maar kan wel een indrukwekkende lijst licenties voorleggen: commercieel multi engine, instrument rated en gespecialiseerd in het droppen van valschermspringers, iets dat ze zelf trouwens ook nog actief doet. Je zou het niet haar niet aangeven maar deze vrouw mag vliegen met zowat alles dat vleugels heeft. Now there's a girl that can fly!

Een paar maanden geleden kreeg ze een aanbieding om te gaan vliegen voor een steenrijke industrieel. Hij zocht een aantal piloten om hem (en vooral zijn liefjes) kriskras door Europa te vliegen in een nagelnieuwe Cessna Citation, een zeer exclusieve zakenjet (zie foto). Ja, daar moest Catherine natuurlijk geen twee keer over nadenken. De bewuste Citation Jet staat ingeschreven in het Amerikaanse register (N-plaat) en dus kwam ze naar Crystal River om haar stapeltje Europese brevetten te laten converteren.

Ondertussen is ze al een tijdje aan de slag. Zeer onvoorspelbaar rooster (maandag in Berlijn, woensdag in Madrid) en lange dagen, maar je hoort haar niet klagen. Ze heeft de kans om een van de meest indrukwekkende jets ter wereld tegen 700 km/u door de lucht te jagen. En, zo mailde ze me vanochtend, onlangs deed ze zowaar Luik aan! Haar werkgever kwam naar het Formule 1 kijken in Francorchamps. Anyway, Catherine beloofde iets te laten weten als ze nog eens in België was zodat ik die Citation eens met eigen ogen kan bekijken.

zaterdag 22 september 2007

Solo in België


Na vier vlieguren in het gezelschap van een copiloot heb ik vandaag voor het eerst alleen gevlogen in Belgisch luchtruim. Hoewel ik in de VS ook alleen vloog, voelde dit toch speciaal aan. In Crystal River zat ik achter de controls van toestellen die ik door en door kende. Bovendien snorde ik door verlaten luchtruim met zeer veel plaats. Nu bestuurde ik een vliegtuig dat me relatief onbekend was en waagde ik me ook in de overvolle en complexe lucht boven ons land. Enkele mijlen van je koers afwijken en je belandt in een verboden zone of gecontroleerd gebied. Uit je doppen kijken is dus de boodschap. Hoe dan ook voelde ik me er vanochtend helemaal klaar voor. Ik besloot met de Cheetah hetzelfde traject te vliegen als twee weken geleden, toen ik in dit toestel werd uitgecheckt door een instructeur. Opstijgen in Antwerpen, meteen richting NW (Zeeuws-Vlaanderen) en na een klein uurtje manoeuvres oefenen terug naar Antwerpen.

Toen ik vanochtend met de wagen bij me thuis vertrok was er geen wolkje aan de lucht. Maar naarmate ik Antwerpen naderde, nam de bewolking toe. De meteo in Deurne gaf verspreide wolken aan op 1500 voet en 6 km zichtbaarheid. Het lag nog net boven de persoonlijke minima die ik voor mezelf ooit heb opgesteld. Ik zou dus net boven 1000 voet moeten vliegen en de GPS als backup gebruiken mocht de zichtbaarheid verslechteren. Eenmaal in de lucht bleek die 6 km toch echt wel limiet en was het vechten tegen de wolken (een VFR piloot mag niet door de wolken vliegen). De dokken van de Antwerpse haven vormen de grens van de controlezone Deurne en ik meld me af bij de toren. Ik vlieg verder in noordoostelijke richting en na enkele minuten al vlieg ik Nederland binnen. In principe heb je voor grensoverschrijdende tripjes een vluchtplan nodig maar ik zal nergens landen bij onze noorderburen en waag me niet verder dan de Schelde nabij Terneuzen, eigenlijk toch nog steeds een stukje Vlaanderen ;-). Er is nog een reden waarom ik de Cheetah Nederland in stuur. Eenmaal voorbij de grens heb je luchtruim klasse E tot 5500 voet. Daar heb je aan niemand verantwoording af te leggen en kan je zoveel oefenen en draaien als je wil.

De wolken liggen hier gelukkig wat hoger en als ik Terneuzen aan de horizon zie, jaag ik het toerental op en klimmen we tot 3500 voet. Hoger kan ik echt niet wegens een solide laag wolken boven me. Ik had vooraf een lijstje oefeningen opgemaakt en probeer ze allemaal af te werken: traag vliegen, bochten van 30 en 40 graden, klimmen, dalen, cirkeltjes rond een punt, s-bochten. Het lukt me wel, maar het is en blijft vechten tegen de wolken en de zichtbaarheid wordt er ook niet beter op. Ik kies eieren voor m'n geld en zet terug koers richting Antwerpen. Ik scheer nog heel even over de brede Schelde die zich door dit stukje zuidelijk Nederland een weg naar de Noordzee baant. Onder mij glijden twee gigantische containerschepen door het water. Zij zullen pas over enkele uren in de Antwerpse haven aanmeren, ik vlieg over enkele minuten al over de dokken. Het is een prachtig zicht en dit is de reden waarom ik wil vliegen. Ik prijs me gelukkig dat ik het voorrecht heb om dit op een nazomerse zaterdag te kunnen meemaken.

De laatste oefening op mijn lijstje blijkt de moeilijkste te zijn. Ik wil de nadering inzetten via NIK VOR (Nicky) en zo de controlezone invliegen via RUPEL en KONTI. De zichtbaarheid is ondertussen zo belabberd dat ik me nauwelijks nog op de grond kan orienteren. Ik zet de frequentie van Nicky aan en gebruik ook de GPS als hulpmiddel. Na 3 minuten zeggen de instrumenten dat ik boven NIK hang en weet ik dat ik moet draaien. In de verte zie ik gelukkig de kenmerkende bocht in de Schelde (RUPEL) en vandaar ken ik de weg naar KONTI en zo naar de landingsbaan zelf. Ik onthou van deze vlucht:
1/ Zorg voor een ruime marge wat zichtbaarheid en wolkendek betreft. Flirten met de wettelijke en/of persoonlijke minima kan lelijk uitdraaien.
2/ Navigeer steeds op drie manieren: visueel (kijken naar de grond), VOR (instrumenten) en GPS (satteliet)

zondag 16 september 2007

Op zoek naar een toestel


Sinds ik terug ben van de VS heb ik 3 uur gevlogen in eigen land. 1 uur met een Cessna 150 vanuit Kortrijk (EBKT)(zie foto) en 2 uur met een Cessna 172 Diesel die in Antwerpen staat (EBAW). Die laatste is merkwaardige kist. Het gaat om een klassieke Cessna 172 waarvan de motor is omgebouwd om op Jet A1 (diesel) te draaien. In mensentaal kerosine dus, hetzelfde goedje dat straalmotoren slikken. Het grote voordeel is de kostprijs. Kerosine is goedkoper dan Avgas (waar de meeste sportvliegtuigen op draaien) en in principe kan je dus ook gewone diesel van de pomp om de hoek tanken. Twee grote nadelen. Ten eerste hangt in de cockpit de hele tijd de indringende geur van 'mazout'. Maar belangrijker, de dieselmotor is minder krachtig dan zijn soortgenoot op avgas. Hoewel een C172 dus plaats biedt aan vier personen, levert de dieselmotor maar genoeg kracht voor 3 inzittenden.

De afgelopen 3 vlieguren waren vooral interessant om het verschil in luchtruim en procedures hier in België wat te leren kennen. Ik betwijfel echter of ik de toestellen ooit nog eens opnieuw zal huren. De C150 is weliswaar erg goedkoop maar staat eigenlijk te ver weg (Kortrijk is al gauw 1,5 rijden). De C172 Diesel staat dichterbij (Antwerpen) maar de huurprijs ligt ver boven mijn budget.

In Antwerpen staat echter nog een ander toestel dat me interesseert, een Grumman Cheetah AA5A. Binnenkort vlieg ik met een instructeur op die kist en als dit me bevalt, wordt die Cheetah wellicht mijn vaste reisgezel.

dinsdag 11 september 2007

Vliegen op 11 september

Pas toen ik de datum in m'n logboek schreef, besefte ik hoe zeer ik het lot had getart vandaag: 9-11. Ik had gevlogen op 11 september, zonder het te beseffen dan nog wel! Vandaag vloog ik voor het eerst met die Grumman Cheetah (AA5A) vanuit Antwerpen. Naast mij een instructeur die beoordeelt of ik alleen met dit toestel mag vliegen. We doen eerst 4 touch-and-go's en verlaten dan de controlezone richting Zeeuws-Vlaanderen. Daar doe ik enkele manoeuvres (slow flight, bochtenwerk, een VOR tracken, ...) om dan terug naar Antwerpen te vliegen. Het is werken geblazen in de cockpit want je moet een vaste aanvliegroute volgen naar Deurne. Ik hoor dat er een Fokker van VLM voor me vliegt en plots zegt de toren:
- "N9920U, hold and make 360's at KONTI."
We moeten dus wachten en rondjes vliegen. De toren zet ons bewust in de wachtzaal. Als we te dicht op dat grote toestel zitten, schudt de bijhorende turbulentie ons namelijk door elkaar. KONTI is een groot (geel) bedrijf naast de E19 in Kontich. Ik stuur de Cheetah er in een wijde cirkel rond. Al na 1 rondje krijgen we toestemming om verder richting Antwerpen te vliegen. Na nog wat heen en weer gecommuniceer, zet ik onze vogel veilig aan de grond.

De instructeur is tevreden met wat ik getoond heb en ik word dus 'gelost' op dit toestel. De AA5A bleek een erg rustig en stabiel toestel dat bovendien goed is uitgerust. GPS aan boord, long range brandstoftanks (1000 km autonomie!), 2 VOR's, ILS, ADF, twee radio's en een automatische piloot. Het grote verschil is het feit dat dit een 'low wing' is. De vleugel zit onder je, en niet boven je hoofd zoals bij de Cessna's. Je moet dus hoe dan ook wat zicht op de grond prijsgeven, maar in dit toestel valt dit zeer goed mee. De N9920U is voortaan mijn vaste vogel.

zaterdag 1 september 2007

Mee vliegen?

Wil je eens mee vliegen? Dat kan!

E
en handige manier om de kosten te drukken is ze te spreiden over meerdere personen. Een vliegtuig huren is namelijk een dure zaak. Een uurtje de Grumman gebruiken kost 150 euro. Dat is de prijs voor het toestel, ongeacht het aantal passagiers. Omgerekend betekent dat een huurprijs van 2,50 euro/minuut. De teller begint te lopen op het moment dat de motor start. Dus ook de beweging op de grond komen helaas mee op de rekening. Op de meeste luchthavens betaal je bovendien ook nog eens landingsgeld, al blijft dat meestal beperkt tot enkele euro's. In Deurne bijvoorbeeld 5 euro per persoon.

Op een uurtje raak je al een flink eind met het toestel. Enkele voorbeelden:
* Antwerpen -> Cirkeltje over mijn huis in Tienen (of uw huis?): 20 min (enkel)
* Antwerpen -> Charleroi (landing op de thuisbasis van Ryanair): 35 min (enkel)
* Antwerpen -> Gent -> Knokke (over het strand) -> Antwerpen: 55 min (heen & terug)
* Antwerpen -> Le Touquet (FR, Paris Plage) : 1h25m (enkel)
* Antwerpen -> Texel (NL, Waddenzee) 1u30m (enkel)

Het principe is duidelijk: hoe meer personen meevliegen (max 4 plaatsen), hoe goedkoper het wordt.
Hoeveel kost dan bijvoorbeeld een vlucht van exact een uur?

Ik alleen = 150 euro/uur
Ik + 1 passagier = 75 euro/persoon/uur
Ik + 2 passagiers = 50 euro/persoon/uur
Ik + 3 passagiers = 38 euro/persoon/uur

Weet ook dat een VFR-piloot als ikzelf zeer afhankelijk is van het weer. Als er lage wolken hangen, het fel regent of de zichtbaarheid belabberd is, kan de vlucht niet doorgaan. Maar uitstel is geen afstel natuurlijk!

Maar andere mensen meenemen is dus interessant voor zowel mijzelf als mijn passagiers. Ik kan goedkoper uren loggen en wie mee vliegt is een unieke ervaring rijker: Vlaanderen vanuit de lucht bekijken! Mail me gerust om wat meer informatie.

OPGELET!
1. Dit zijn geen commerciële vluchten. De wet bepaalt dat ik als privaat piloot (PPL) niemand tegen betaling mag meenemen of mag vliegen voor het geld. Ik mag mijn medepassagiers enkel vragen om hun deel van de kosten te dragen (huur toestel en landingsgelden). Ik maak deze vluchten dus sowieso, passagiers of niet. Deze oproep is dan ook enkel en alleen bedoeld om enerzijds mijn kosten te delen en anderzijds een unieke vliegervaring aan te bieden. Dit is dus geen commercieel aanbod of advertentie.
2. Veiligheid gaat boven alles. Indien de weersomstandigheden of algemene vliegvoorwaarden onder de wettelijke en /of veilige minima zakken, blijven we aan de grond of keren we meteen terug.

zaterdag 11 augustus 2007

OPLEIDING: Close encounter at night

De tweede keer nachtvliegen werd een zeer memorabele gebeurtenis. Van zodra het donker was, stegen we op voor een cross country vlucht naar Gainesville, een klein uurtje vliegen. Halverwege glijden we over een groot bossig gebied en is het pikdonker onder en naast het toestel, best griezelig. Ik probeer me in te beelden wat er gebeurt als de motor het nu begeeft. Jerry doet de landing zelf op instrumenten omdat er wolken hangen en hij (terecht) geen enkele risico wil nemen.

Op het einde van de terugvlucht, als we het circuit van Crystal River indraaien, horen we op de radio een andere toestel dat ook wil landen. Wij maken ons klaar voor de landing op runway 09, de andere piloot kondigt zich aan voor 27. Met andere woorden, we vliegen recht op elkaar af! De automatische weercomputer van de luchthaven raadt nochtans 09 aan en in principe volg je het eerste toestel dat in het circuit zit (wij dus). Jerry neemt de radio over: "Other aircarft ... we are using runway niner".
Ondertussen zien we in de verte het licht van het andere toestel, op een ramkoers met ons.
"Other aircarft ... use runway niner" herhaalt Jerry, dit keer wat vastberadener.
Nog steeds geen reactie en het begint nu spannend te worden. Een van ons moet wijken, anders landen we allebei recht tegenover elkaar en botsen we ergens in het midden van de baan. Dan heeft Jerry er genoeg van: "Other aircraft ... abort your landing and use runway niner. NOW!!"
In een flits draait het andere toestel weg van de baan en verdwijnt het in de nacht.
Jerry en ik zitten vol adrenaline ondertussen en als we terug op de grond staan, praten we na over dit incident. "Zo zie je maar dat je vanalles kan tegenkomen", vat mijn instructeur samen. "Je moet altijd klaar zijn om te improviseren en vergissingen van anderen op te vangen. Als hij niet had uitgeweken, hadden wij uiteindelijk moeten weg draaien, en ook dat moet je mentaal al voorbereiden. Altijd een stapje vooruit denken dus..."
Mm, we hebben onze portie opwinding wel gehad voor vandaag. Het was een leerrijke dag die me doet inzien dat je altijd op je hoede moet zijn. Zeker 's nachts.

vrijdag 10 augustus 2007

OPLEIDING: Night flight

Hetgeen je moet kennen en kunnen voor je een vlieglicentie overhandigd krijgt, staat zwart op wit in een gedetailleerde boek. Voor het theoretisch gedeelte is dat de 'FAA Written Exam Guide'. Het omvat de 12 hoofdstukken theorie en achteraan de 700 mogelijke vragen die je kan tegen komen op het schriftelijk examen. Ook de dingen die je wel en niet moet tonen op het praktisch examen staat in een werkje getiteld 'FAA Practical Test Standards'. Het is verbazingwekkende lectuur over de maneuvres die je de examinator moet tonen tijdens het examen, opvallend nauwkeurig beschreven. Het boek geeft ook het parcours dat je moet volgen voor je het praktisch examen kan afleggen, uitgedrukt in vlieguren. Zo moet een toekomstige piloot minimum 40 uren loggen, waarvan 2 uur instrumenttijd én 3 uur 's nachts vliegen. Een FAA licentie geeft je namelijk het recht om ook 's nachts te vliegen, in VFR condities wel te verstaan. Dat nachtelijk gefladder was iets voor vanavond.

In het donker vliegen houdt een aantal risiso's in. Als je motor het begeeft, is het stukken moeilijker om een geschikte landingsplaats te zoeken. Wolken ontwijken is ook een probleem 's nachts want de hoogte en/of aanwezigheid van wolken kan je amper inschatten. Ook landen en opstijgen gaat wat lastiger omdat het donker je dieptezicht wijzigt. En dus moet een mens z'n voorzorgen nemen voor een nachtvlucht. Zeker zijn dat de wolken hoog genoeg zitten bijvoorbeeld. Alle checks extra rigoureus uitvoeren en ook alle lichten controleren. Bij voorkeur kies je 's nachts ook een route die genoeg verlichting op de grond voorziet (autowegen, steden, luchthavens). Net voor het duister wordt, komt Jerry me tegemoet aan het vliegtuig. Rond zijn nek hangt een draagbaar GPS toestel, in zijn broekzakken steken twee zaklampen en ik zie een mobiele VHF radio in zijn flight bag zitten. Verder nog wat extra batterijen, een leeslampje voor in de cockpit en extra grote vliegkaarten. Ik laat hem mijn verbazing merken: "Als ik niet beter wist, zou ik zweren dat je naar Irak vertrekt voor een bombardement." Voor het eerst sinds ik met Jerry samen werk, moet hij spontaan lachen. Hij schrikt er zelf van: "Wel, 's nachts vliegen is erg leuk maar nog leuker is dat je het kan navertellen. Better safe than sorry!"

We draaien vervolgens een uurtje rond de luchthaven van Crystal River en doen een handvol landingen, allemaal in het duister. Morgen voorziet Jerry een echte overlandvlucht zonder daglicht. Ik moet eerlijk bekennen dat ik tot nu toe niet warm loop voor dat nachtvliegen. Eenmaal opgestegen zie je nog bitter weinig en vertrouw je volledig op je instrumenten. Dat grote zwarte gat onder me boezemt toch wat angst in.

zaterdag 4 augustus 2007

OPLEIDING: Gudmeuning!

Hebben jullie dat ook, dat je tijdens een gesprek met Nederlanders onbewust toch een beetje dat accent overneemt? Wel, ik heb nu hetzelfde voor hier in de Verenigde Staten. Ik betrap mezelf de laatste dagen op een Amerikaanse tongval, oh horror!

Het Engels op zich is nooit een probleem geweest. Ik heb de theoretische cursus en het examen zelf in de taal van Shakespeare doorsparteld, dus ik kan me wel uit de slag trekken. Maar wat ik onmogelijk kan verbergen is dat vermaledijde accent. Maar ook daar zit dus evolutie in, geloof me.

De eerste dagen moet ik geklonken hebben als een Siberische boer die stoemelings in Florida verzeild raakte. Na een week kweek je een eigen accent, meestal richting Britse tongval. En nu, na veertien dagen, klink ik heel soms als een echte yankee.

Florida is de meest populaire plaats om te leren vliegen, zeker in de zomermaanden. Op de boordradio in het vliegtuig haal je de buitenlandse studenten er probleemloos uit. Het verschil tussen een Brit, Amerikaan of Australiër hoorde ik al langer. Verder kan ik met redelijke nauwkeurigheid Zuid-Amerikanen, Fransen of Duitsers uit de lucht plukken. Of die Siberische boer die toch maar vlieglessen besloot te nemen. En - let’s face it - mijn eigen accent herken je ook van mijlenver. Laten we’t houden op ‘een centraal-europese tongval met regelmatige lokale invloeden’.
“Descend and maintain 2000. Cleared for landing runway 15 Left” het rolt er allemaal uit als ware mijn moeder een huisvrouw uit Alabama en mijn vader een Texaanse oliemagnaat.

Als je zelf eens het verschil wil horen, moet je de ATC live streams op het internet eens beluisteren. Eerst een minuut de controller van Zweden (ESAA) bezig horen en dan zappen naar de luchtverkeersleider van Boston (KBOS). Ook al zeggen ze vaak exact hetzelfde, het lijken twee verschillende planeten. Het amusement ermee! Of zoals ik tegenwoordig klink: Good luck with it, buddy!

vrijdag 27 juli 2007

OPLEIDING: Landen? No Thanks!

Waar zit ik ondertussen in mijn training? Wel, 9 uren gelogd en het taxieën gaat al wat minder stroef. Ik weet nu ook hoe ik moet opstijgen. Al is dat vertrekken op zich niet zo moeilijk. Je geeft volle gas en als de snelheidsmeter aan 55 knopen zit, trek je het stuur lichtjes naar je toe en stijgt dat ding vanzelf wel op. Manoevreren is en blijft een delicate zaak maar ik merk dat het elke vlucht wat beter gaat. We oefenen alles wat er in het lesboek staat: zwakke en scherpe bochten, rondjes draaien rond een veld, s-bochten over een weg, snel en traag vliegen, stalls oefenen, ... Het enige wat me in de verste verte nog noet lukt is landen. Ik slaag er wel in het circuit net voor een landing te vliegen en op de juiste knopjes te drukken maar 'k kom ofwel veel te hoog, ofwel veel te laag binnen. Jerry moet telkens weer ingrijpen of we kwakken tegen het asfalt. Ik maak wat dat betreft geen vorderingen maar volgens Jerry komt ook dat wel na een tijdje.

donderdag 26 juli 2007

OPLEIDING: Witloofrolletje met ham en kaassaus

Of ik weet hoe je witloofrolletjes met ham en kaassaus klaarmaakt, wilde Bob weten. Dat weet ik. Het is een van de evergreens op mijn kooklijstje thuis.

"Het zit zo", begon mijn landgenoot. "Morgen vertrek ik uit Crystal River en Tom en Gudi hebben me vanavond bij hen thuis uitgenodigd om te komen eten. Ze willen jou trouwens ook uitnodigen en daarom had ik voorgesteld om een typisch Belgisch gerecht te maken. Het snelste wat ik kon bedenken was witloof met ham en kaas. Maareuh, ik weet niet precies hoe je daaraan begint..."

En zo komt het dus dat ik vanavond in de keuken van Tom en Gudi een romige kaassaus sta te bereiden, terwijl Bob de stronkjes witloof gaar kookt. Gudi assisteert ons met potten en pannen terwijl Tom het aperitief inschenkt en een van zijn vele verhalen vertelt. Beeld je dit even in: Ik sta te kokkerellen in de keuken van de manager van mijn vliegschool, iets wat ondenkbaar is bij alle andere grote scholen die Florida rijk is. Ik hou van de persoonlijke en kleinschalige aanpak hier in Crystal River. Het schooltje heeft een beperkt aantal studenten, ook veel locals. Iedereen kent je naam (van baas tot onderhoudsploeg) en zegt altijd vriendelijk goedendag. Er is altijd wel iemand om een babbeltje mee te slaan in de zithoek.

En de witloof? Dat was een gigantisch succes. We hadden zoveel gemaakt dat Gudi ons een tupperware potje meegeeft met de restjes. Iets voor middernacht brengt Tom ons met de wagen terug naar de Rookery. Dit was een onvergetelijke avond.

woensdag 25 juli 2007

OPLEIDING: Bobby is IFR rated


Ik heb nog niet de kans gehad om jullie dit te melden, maar een van de studenten hier in de Crystal River vliegschool is een Vlaming, Bob. Hij legt er de laatste hand aan zijn IFR rating. Met zo'n IFR aantekening op je licentie mag je op instrumenten vliegen en kan je dus ook de lucht in bij hondeweer of als de wolken laag hangen. Alle commerciele lijnvluchten zijn bijvoorbeeld IFR (Instrument Flight Rules). De meeste recreatieve piloten blijven VFR vliegen (Visual Flight Rules) maar niets houdt de privé piloot natuurlijk tegen om een IFR rating te behalen. Zoals Bob dus.

Ook hij verblijft in The Rookery en hij zat de afgelopen dagen met de neus in de boeken. Vandaag zou hij zijn praktisch examen afleggen. Hij blijft lang weg maar in de vooravond zwaait de deur open en komt een glimlachende 'Bobby' het studentenhuis binnen. "I'm an IFR pilot now!" verkondigt hij aan iedereen die het wil weten. Ooit wil ik dit ook kunnen zeggen. Mijn aeronautische ambities reiken namelijk ook zover. Het weer in België is vaak zo slecht dat je beter een IFR behaalt om zonder zorgen te kunnen vliegen. Maar dat is voor later, laat ik eerst maar eens verder werken aan dat VFR brevet...