vrijdag 27 juli 2007

OPLEIDING: Landen? No Thanks!

Waar zit ik ondertussen in mijn training? Wel, 9 uren gelogd en het taxieën gaat al wat minder stroef. Ik weet nu ook hoe ik moet opstijgen. Al is dat vertrekken op zich niet zo moeilijk. Je geeft volle gas en als de snelheidsmeter aan 55 knopen zit, trek je het stuur lichtjes naar je toe en stijgt dat ding vanzelf wel op. Manoevreren is en blijft een delicate zaak maar ik merk dat het elke vlucht wat beter gaat. We oefenen alles wat er in het lesboek staat: zwakke en scherpe bochten, rondjes draaien rond een veld, s-bochten over een weg, snel en traag vliegen, stalls oefenen, ... Het enige wat me in de verste verte nog noet lukt is landen. Ik slaag er wel in het circuit net voor een landing te vliegen en op de juiste knopjes te drukken maar 'k kom ofwel veel te hoog, ofwel veel te laag binnen. Jerry moet telkens weer ingrijpen of we kwakken tegen het asfalt. Ik maak wat dat betreft geen vorderingen maar volgens Jerry komt ook dat wel na een tijdje.

donderdag 26 juli 2007

OPLEIDING: Witloofrolletje met ham en kaassaus

Of ik weet hoe je witloofrolletjes met ham en kaassaus klaarmaakt, wilde Bob weten. Dat weet ik. Het is een van de evergreens op mijn kooklijstje thuis.

"Het zit zo", begon mijn landgenoot. "Morgen vertrek ik uit Crystal River en Tom en Gudi hebben me vanavond bij hen thuis uitgenodigd om te komen eten. Ze willen jou trouwens ook uitnodigen en daarom had ik voorgesteld om een typisch Belgisch gerecht te maken. Het snelste wat ik kon bedenken was witloof met ham en kaas. Maareuh, ik weet niet precies hoe je daaraan begint..."

En zo komt het dus dat ik vanavond in de keuken van Tom en Gudi een romige kaassaus sta te bereiden, terwijl Bob de stronkjes witloof gaar kookt. Gudi assisteert ons met potten en pannen terwijl Tom het aperitief inschenkt en een van zijn vele verhalen vertelt. Beeld je dit even in: Ik sta te kokkerellen in de keuken van de manager van mijn vliegschool, iets wat ondenkbaar is bij alle andere grote scholen die Florida rijk is. Ik hou van de persoonlijke en kleinschalige aanpak hier in Crystal River. Het schooltje heeft een beperkt aantal studenten, ook veel locals. Iedereen kent je naam (van baas tot onderhoudsploeg) en zegt altijd vriendelijk goedendag. Er is altijd wel iemand om een babbeltje mee te slaan in de zithoek.

En de witloof? Dat was een gigantisch succes. We hadden zoveel gemaakt dat Gudi ons een tupperware potje meegeeft met de restjes. Iets voor middernacht brengt Tom ons met de wagen terug naar de Rookery. Dit was een onvergetelijke avond.

woensdag 25 juli 2007

OPLEIDING: Bobby is IFR rated


Ik heb nog niet de kans gehad om jullie dit te melden, maar een van de studenten hier in de Crystal River vliegschool is een Vlaming, Bob. Hij legt er de laatste hand aan zijn IFR rating. Met zo'n IFR aantekening op je licentie mag je op instrumenten vliegen en kan je dus ook de lucht in bij hondeweer of als de wolken laag hangen. Alle commerciele lijnvluchten zijn bijvoorbeeld IFR (Instrument Flight Rules). De meeste recreatieve piloten blijven VFR vliegen (Visual Flight Rules) maar niets houdt de privé piloot natuurlijk tegen om een IFR rating te behalen. Zoals Bob dus.

Ook hij verblijft in The Rookery en hij zat de afgelopen dagen met de neus in de boeken. Vandaag zou hij zijn praktisch examen afleggen. Hij blijft lang weg maar in de vooravond zwaait de deur open en komt een glimlachende 'Bobby' het studentenhuis binnen. "I'm an IFR pilot now!" verkondigt hij aan iedereen die het wil weten. Ooit wil ik dit ook kunnen zeggen. Mijn aeronautische ambities reiken namelijk ook zover. Het weer in België is vaak zo slecht dat je beter een IFR behaalt om zonder zorgen te kunnen vliegen. Maar dat is voor later, laat ik eerst maar eens verder werken aan dat VFR brevet...

dinsdag 24 juli 2007

OPLEIDING: Big Yellow Taxi(line)

De hele dag lopen Tom en Gudi in en uit hun kantoor. Ze slaan met elke student een praatje en vragen geregeld naar je vorderingen. Ik kan hen melden dat er ondertussen 4 volwaardige uren in mijn logboek staan. Zowel gisteren als vandaag heb ik een voormiddag- en een namiddagvlucht gemaakt, telkens van een uur. Zo'n vlucht bestaat uit een aantal vaste onderdelen: de voorbereidende checks, taxieën, opstijgen, op hoogte maneuvres oefenen en landen. Elke vlucht mocht ik een beetje meer de leiding nemen. Ik doe nu zelfstandig de pre-start controles en probeer het toestel naar de startbaan te taxieën. 'Proberen', schrijf ik want een vliegtuig over de grond sturen is verdomd moeilijk, echt waar! Het stuur is nutteloos op de grond, je 'bestuurt' zo'n toestel met de voetpedalen (rudders). De onderkant van die pedalen doen je van richting veranderen, de bovenkant hebben remkracht en ook daarmee kan je (bij lage snelheid) een beetje sturen. Om je kist dus in de gewenste richting te loodsen, moet je al die dingen combineren en dat vraagt aardig wat oefening. Taxibanen hebben een dikke gele lijn in het midden en het lukt me vooralsnog niet om de Cessna op die gele streep te houden. Jerry stelt me gerust door te zeggen dat het iets is waar je na een tijdje vanzelf wel een gevoel voor ontwikkelt. Hij moet telkens weer tussenkomen als ik in een bocht onbewust naar het stuur grijp. "Useless, as you have noticed", merkt hij schamper op. Net voor we het gras dreigen in te rijden, stuurt hij feilloos bij. Mijn instructeur blijkt ook op de parking al nuttig.

maandag 23 juli 2007

OPLEIDING: De allereerste vlucht

Ik heb geslapen als een roos maar werd wakker met een dubbel gevoel. Enerzijds ongeduldig om er eindelijk aan te beginnen. Anderzijds ook met een klein hartje. Ik ben een eeuwige twijfelaar - in alles - en door mijn hoofd spookt de vraag "is dit wel iets voor mij?"

Met klamme handjes en een knagend gevoel in de onderbuik wandel ik van het studentenhuis naar de luchthaven (100 meter verder). Jerry staat me met een koffiebeker van Dunkin Donut op te wachten (dit is en blijft Amerika). We gaan eerst een half uurtje aan tafel zitten om te praten over het allereerste dat je bij elke vlucht moet doen: het vliegtuig controleren. Na de theoretische uitleg wandelen we naar het toestel zelf en toont hij me wat ik moet nakijken. Zo'n check gebeurt met een papieren checklist in de hand. Je mag nooit op je geheugen vertrouwen. De dag dat je iets vergeet na te kijken, is de dag dat net dat item defect is en je in de bomen belandt (of erger). Jerry blijkt inderdaad zeer ernstig en toegewijd maar hij boezemt wel vertrouwen in. Hij spreekt langzaam en neemt rustig de tijd om alles uit te leggen. Ik mag meteen mijn eerste check doen. Ik wandel rond de blauw-witte Cessna 172 en kijk alles na wat op het lijstje staat, dat betekent ook een staal brandstof nemen om te controleren op condensatie of vuil.
- "Now, let's fly this bird!", zegt Jerry terwijl hij zich in de rechterstoel hijst. Ik mag aan de linkerkant zitten, de plaats voor de gezagvoerder.

Ook in de cockpit volg je een vaste checlist en werk je een aantal procedures af. Vliegen is eigenlijk het rigoureus volgen van lijstjes en scenario's.
- "Die checklists zijn je levensverzekering", herhaalt Jerry, "en je herkent een professionele piloot meteen omdat hij of zijn de procedures volgt. Kijk er de statistieken maar eens op na en je zal merken dat het merendeel van de ongevallen te wijten is aan het niet volgen van de regels." Voor alles bestaat een checklist en je werkt ze chronologisch af:
* PRE-START EXTERIOR CHECKLIST
* PRE-START INTERIOR (COCKPIT) CHECKLIST
* ENGINE STARTING CHECKLIST
* PRE-TAXI CHECKLIST
* PRE-TAKE OFF CHECKLIST (RUNUP)
* TAKE OFF and CLIMB OUT CHECKLIST
* CRUISE CHECKLIST
* DESCEND and LANDING CHECKLIST
* AFTER LANDING CHECKLIST
* ENGINE SHUT DOWN CHECKLIST
* EMERGENCY CHECKLIST
Dat laatste bestaat inderdaad ook, een lijstje voor als het fout gaat. Dat is het enige overzicht dat je vanbuiten mag (moet) leren.
- "Als je motor het begeeft op 1000 voet heb je echt geen tijd meer om naar papieren lijstjes te graaien", verzekert Jerry me.

Mijn instructeur doet tijdens deze eerste vlucht voornamelijk al het werk, ik moet m'n ogen openhouden en leren. We taxieën naar baan 09 en na de checks (uiteraard) jaagt hij het toerental op. Voor ik het besef, zijn we aan het vliegen. Eenmaal op hoogte (2500 voet) laat hij me wat basismaneuvres uitvoeren; rondjes draaien, bepaalde koers aanhouden, stijgen en dalen. Het toestel reageert snel en gevoelig, dat is toch even wennen. Na een klein uurtje neemt hij over en zet Jerry ons weer veilig aan de grond. We maken een nieuwe afspraak voor een vlucht in de namiddag.
- De eerstkomende uren en dagen zullen we altijd weer dezelfde oefenvlucht maken. Elke keer zal jij meer en meer mogen doen en zal ik je nieuwe dingen leren", zegt Jerry.
Hij gaat alweer de lucht in met een andere student en raadt me aan om de namiddag vlucht al eens te bekijken in het lesboek.

zondag 22 juli 2007

OPLEIDING: Aankomst

Mijn vliegopleiding is vandaag officieel begonnen op het moment dat mijn naam werd bijgeschreven op het lesbord in de Crystal River Aero School. Een groot zwart gevaarte waarop de namen van alle studenten in witte plastic letters prijken. Ook ik hang er nu tussen, in de kolom PPL. Tom Davis (de baas van de school) schrijft mijn naam meteen correct. Een man met oog voor detail.

De uren daarvoor gingen razendsnel, te beginnen met de vroege start van de dag. Of late start, het is maar vanuit welke tijdzone je het bekijkt. De vlucht tussen Philadelphia en Tampa had anderhalf uur vertraging zodat ik pas na middernacht in Florida arriveerde. Omdat je ook een tijdje zoet bent met het wachten op je bagage, de huurauto ophalen en naar een motel rijden, was het al gauw 2 uur voor ik murw gereisd in slaap viel. De wekker stond om 8 uur. Ik wilde namelijk eerst een stevig ontbijt scoren en nog voor de middag in Crystal River raken. Dat eerste is alvast gelukt. Om de hoek van het motel bleek een Dennys restaurant te liggen. Drie koffies, scrambled eggs en bacon, buttered toast, hash brown en pancakes waren mijn deel. Daarna slabbakte de timing wat want Crystal River bleek verder van Tampa te liggen dan ik had verwacht, al zat de ellendig trage weg erheen daar voor iets tussen. Even over 1 reed ik de parking van de vliegschool op en ik was best zenuwachtig. Dit moment betekende de start van het grote avontuur, het concreet maken van iets dat ik al maanden vanachter mijn bureau voorbereide.



De luchthaven van Crystal River is - naar Amerikaanse normen - klein maar beschikt over een perfecte infrastructuur. Links van de parking loop je via een keurig aangelegd groen parkje met palmbomen de kantoren binnen. Daar huist de FBO (de luchthaven diensten zelf) en de school, beiden gerund door dezelfde man/firma. Rechts van de (auto)parking is een slagboom en daarachter ligt de parking voor de vliegtuigen. Vlakbij staan een zestal Cessna's van de school, daarachter een tiental privé toestellen. Nog verder staan enkele hangars met alles samen nog eens 20 kisten. De vliegparking is met een taxibaan verbonden met de piste zelf, je ziet enkel het laatste stukje liggen. Crystal River heeft een geasfalteerde runway van 4000 voet (1.3 km) lang met mogelijkheid tot landingen op instrumenten. Haaks op de harde baan ligt een kleinere grasstrip. KCGC, de officiele naam van dit veld, wordt voornamelijk gebruikt voor General Aviation, de kleine luchtvaart. Nu en dan landt er eens een zakenjet of commercieel toestel. Dit is het soort luchthaven waar we in Europa alleen maar van kunnen dromen.

Bij het binnen wandelen van de kantoren druk ik meteen de stevige hand van Tom Davis, the man in charge hier. Tom is 80 jaar (!) al zou je hem eerder eind 50 geven. Hij is manager van de luchthaven zelf en runt ook de vliegschool. We gaan in zijn ruime kantoor zitten voor een lange babbel. Tom mag zich blijkbaar een persoonlijke vriend noemen van voormalig president George Bush (Senior), want in het bureau hangen enkele opvallende en gesigneerde foto's van hen twee samen. We praten een uur lang alles grondig door: cursus, werkwijze, kosten, benodigde spullen, ... Als ik geen vraag meer kan bedenken, geeft hij me een rondleiding in het (kleine) gebouw. Er is een soort zithoek met salontafel, sofa en tv. Daarnaast een snoep/drankautomaat en een kort gangetje leid je naar het leslokaal. Daar staan tafels en stoelen, ligt een schat aan informatie in de vorm van boeken en DVD's, er is een planningstafel en een computer. Hier zal ik het gros van mijn tijd slijten, zegt hij. We komen instructeur Jerry Moratta tegen en Tom stelt me voor om voornamelijk met hem te vliegen. Jerry wordt dus mijn vaste instructeur. Hij doet me een beetje denken aan Bruce Willis. Zelfde geblokte figuur, zachte maar indringende stem en steeds die achterdochtige blik in z'n ogen. We spreken af om morgen om 8 uur 's ochtends meteen de lucht in te gaan. Als Jerry weer verdwenen is, fluistert Tom me toen: "Jerry is best ok hoor. Hij een zeer ernstige en degelijke instructeur. Lachen doet hij zelden, maar hij kan wel vliegen als de beste!"

Ik krijg de sleutel van The Rookery, mijn verblijfplaats de komende weken. Het is ondertussen 5 uur in de namiddag hier, dat is 23 uur voor mijn biologische klok. Mijn batterijen zijn stilaan leeg en ik heb nood aan een bed. Bij het buiten wandelen van de school zie ik mijn naam nog eens op het studentenbord staan: ROELS Lode - PPL. There is no way back now!