zondag 22 juli 2007

OPLEIDING: Aankomst

Mijn vliegopleiding is vandaag officieel begonnen op het moment dat mijn naam werd bijgeschreven op het lesbord in de Crystal River Aero School. Een groot zwart gevaarte waarop de namen van alle studenten in witte plastic letters prijken. Ook ik hang er nu tussen, in de kolom PPL. Tom Davis (de baas van de school) schrijft mijn naam meteen correct. Een man met oog voor detail.

De uren daarvoor gingen razendsnel, te beginnen met de vroege start van de dag. Of late start, het is maar vanuit welke tijdzone je het bekijkt. De vlucht tussen Philadelphia en Tampa had anderhalf uur vertraging zodat ik pas na middernacht in Florida arriveerde. Omdat je ook een tijdje zoet bent met het wachten op je bagage, de huurauto ophalen en naar een motel rijden, was het al gauw 2 uur voor ik murw gereisd in slaap viel. De wekker stond om 8 uur. Ik wilde namelijk eerst een stevig ontbijt scoren en nog voor de middag in Crystal River raken. Dat eerste is alvast gelukt. Om de hoek van het motel bleek een Dennys restaurant te liggen. Drie koffies, scrambled eggs en bacon, buttered toast, hash brown en pancakes waren mijn deel. Daarna slabbakte de timing wat want Crystal River bleek verder van Tampa te liggen dan ik had verwacht, al zat de ellendig trage weg erheen daar voor iets tussen. Even over 1 reed ik de parking van de vliegschool op en ik was best zenuwachtig. Dit moment betekende de start van het grote avontuur, het concreet maken van iets dat ik al maanden vanachter mijn bureau voorbereide.



De luchthaven van Crystal River is - naar Amerikaanse normen - klein maar beschikt over een perfecte infrastructuur. Links van de parking loop je via een keurig aangelegd groen parkje met palmbomen de kantoren binnen. Daar huist de FBO (de luchthaven diensten zelf) en de school, beiden gerund door dezelfde man/firma. Rechts van de (auto)parking is een slagboom en daarachter ligt de parking voor de vliegtuigen. Vlakbij staan een zestal Cessna's van de school, daarachter een tiental privé toestellen. Nog verder staan enkele hangars met alles samen nog eens 20 kisten. De vliegparking is met een taxibaan verbonden met de piste zelf, je ziet enkel het laatste stukje liggen. Crystal River heeft een geasfalteerde runway van 4000 voet (1.3 km) lang met mogelijkheid tot landingen op instrumenten. Haaks op de harde baan ligt een kleinere grasstrip. KCGC, de officiele naam van dit veld, wordt voornamelijk gebruikt voor General Aviation, de kleine luchtvaart. Nu en dan landt er eens een zakenjet of commercieel toestel. Dit is het soort luchthaven waar we in Europa alleen maar van kunnen dromen.

Bij het binnen wandelen van de kantoren druk ik meteen de stevige hand van Tom Davis, the man in charge hier. Tom is 80 jaar (!) al zou je hem eerder eind 50 geven. Hij is manager van de luchthaven zelf en runt ook de vliegschool. We gaan in zijn ruime kantoor zitten voor een lange babbel. Tom mag zich blijkbaar een persoonlijke vriend noemen van voormalig president George Bush (Senior), want in het bureau hangen enkele opvallende en gesigneerde foto's van hen twee samen. We praten een uur lang alles grondig door: cursus, werkwijze, kosten, benodigde spullen, ... Als ik geen vraag meer kan bedenken, geeft hij me een rondleiding in het (kleine) gebouw. Er is een soort zithoek met salontafel, sofa en tv. Daarnaast een snoep/drankautomaat en een kort gangetje leid je naar het leslokaal. Daar staan tafels en stoelen, ligt een schat aan informatie in de vorm van boeken en DVD's, er is een planningstafel en een computer. Hier zal ik het gros van mijn tijd slijten, zegt hij. We komen instructeur Jerry Moratta tegen en Tom stelt me voor om voornamelijk met hem te vliegen. Jerry wordt dus mijn vaste instructeur. Hij doet me een beetje denken aan Bruce Willis. Zelfde geblokte figuur, zachte maar indringende stem en steeds die achterdochtige blik in z'n ogen. We spreken af om morgen om 8 uur 's ochtends meteen de lucht in te gaan. Als Jerry weer verdwenen is, fluistert Tom me toen: "Jerry is best ok hoor. Hij een zeer ernstige en degelijke instructeur. Lachen doet hij zelden, maar hij kan wel vliegen als de beste!"

Ik krijg de sleutel van The Rookery, mijn verblijfplaats de komende weken. Het is ondertussen 5 uur in de namiddag hier, dat is 23 uur voor mijn biologische klok. Mijn batterijen zijn stilaan leeg en ik heb nood aan een bed. Bij het buiten wandelen van de school zie ik mijn naam nog eens op het studentenbord staan: ROELS Lode - PPL. There is no way back now!

Geen opmerkingen: