zondag 30 september 2007

Noodlandingen

Ik weet niet meer hoe we ertoe kwamen, maar plots zaten we te praten over medische noodlandingen. ‘We’, dat zijn ikzelf en Jeroen, de mannelijke helft van een bevriend koppel. Jeroen is lijnpiloot in dienst van KLM. Tegenwoordig is hij kapitein op de Cityhopper Fokkers van de Nederlandse maatschappij. Vroeger vloog hij als derde piloot mee op 747 Jumbo’s. Lange afstanden dus en hij vertelde het verhaal van een van zijn eerste verre vluchten, van Amsterdam naar Singapore. Jeroen was net gaan slapen (ze hebben pilotenbedjes in een Jumbo) toen hij naar de cockpit werd teruggeroepen. Een passagier had een hartaanval gekregen en de bijgehaalde dokter adviseerde een onmiddellijke landing. Op dat moment vloog de blauwe KLM kist op 35.000 voet boven Oekraïne. Meteen werden de taken verdeeld onder de vliegeniers. De kapitein licht de verkeersleiders in over de situatie, de copiloot stippelt een aangepast koers uit en nieuwbakken piloot Jeroen mocht in de boeken op zoek naar de fiche van de luchthaven waar zijn collega’s de Boeing wilden neerzetten. Met een 747 kan je niet gelijk waar komen aankachelen, dus lengte van starbanen en voorzieningen zijn belangrijk.

“Oh ja, ligt hier nergens een verboden gebied in de buurt?” informeerde de man op de linkerstoel bij Jeroen.

Slik.

“… en dump onze kerosine ook al maar”, voegde de kapitein nog toe.

Met een simpele druk op de knop loosde Jeroen die nacht duizenden liters kerosine in de Oekraïense lucht. Veel geld dat op enkele seconden tijd letterlijk verdampt. Een kwartier later stond de Jumbo netjes aan de grond op een lange strook beton in het midden van de steppe. Niemand die ooit geweten heeft hoe het met die zieke passagier afgelopen is.

We hebben het op een intercontinentale vlucht ook al eens meegemaakt, als niet-betrokken passagiers dan. De reis ging van Frankfurt naar Chennai (India) en ergens boven Iran kreeg iemand achteraan in het toestel een beroerte. Het eten was net geserveerd (geen verband trouwens). Het eerste teken dat er wat mis was, kwam er toen de stewardessen opvallend snel heen en weer begonnen te lopen. En als ze via de intercom gaan vragen of er een dokter aan boord is, dan weet je het wel. 10 minuten na die aankondiging kwam de kapitein zelf voor de microfoon. We zouden een medische noodlanding maken in Teheran. In ijltempo werden de maaltijden opgeruimd en nog voor de stewardessen alles hadden weg gekregen, reden we de taxibaan van ‘Teheran International’ al op. Een handvol bebaarde mannen escorteerden de beroerde man op een draagberrie naar buiten. Er zijn fijnere steden om in een ziekenhuis te belanden. Uiteindelijk heeft onze Airbus nog twee uur stilgestaan op het tarmac, wachtend op kerosine en een slot om weer te vertrekken. Maar dat hoort dan weer thuis bij het hoofdstuk ‘vertraging’ en daar ga ik hier niet aan beginnen.

1 opmerking:

Anonymous zei

Hardstikke leuke site heb je Lode, ik heb hem meteen toegevoegd aan de links op mijn site Mike Zulu Whiskey. Ik zal de komende weken nog wel een paar uurtjes hier doorbrengen om deelgenoot te worden van jouw avonturen.

Blue skies!
Gr.
Marcel

PS Indien mogelijk zou ik het erg leuk vinden als je ook een linkje naar mijn site opneemt?