vrijdag 30 november 2007

Drukke week

Erg drukke week achter de rug.

Op dinsdag nog een poging gedaan om te vliegen, maar (alweer) verpest door de dichte mist en een zichtbaarheid van minder dan 2000 meter rond Antwerpen. Zelfs het IFR verkeer liep wat vertraging op.
Woensdagvoormiddag is gereserveerd voor mijn studenten op het Lemmensinstituut in Leuven. Ik mag mijzelf daar 'gastdocent initiatie radio' noemen.
Donderdagochtend in alle vroegte naar Brussel om de eerste aflevering van een nieuwe Canvas reeks in te lezen. China Voor Beginners neemt telkens een BV mee naar China die vanuit zijn/haar vakgebied het gigantische land ontdekt. Mode ontwerpster Kaat Tilley draaide bijvoorbeeld enkele dagen mee in de Chinese modewereld. Intrigerende reeks met prachtige beelden en confronterende inzichten. Te zien vanaf begin januari!
Vandaag (vrijdag) enkele uren thuis in de voormiddag, straks weer de dagelijkse show om meteen daarna een hapje te gaan eten met de collega's.

Boeiende maar vermoeiende dagen, zijn het...

zondag 25 november 2007

Bird strike

Net uniek beeldmateriaal gevonden op het internet.

Een Boeing 757 krijgt bij het opstijgen een vogel in de rechter motor (witte pijl op de video). De turbine spuwt eerst wat vuur en valt daarna helemaal uit. De piloten landen enkele minuten later, op 1 motor, veilig en wel. Deze video is uniek omdat bewegende beelden van 'bird strikes' zeldzaam zijn en bovendien hoor je de originele communicatie tussen Toren en Toestel.

donderdag 22 november 2007

Prik voor Gemma

Vandaag het periodieke bezoekje aan Kind & Gezin achter de rug.
Voor mijn dochter, niet voor mezelf.

Overmorgen wordt Gemma 15 maanden. Op die leeftijd hebben jonge peuters 'recht' op twee inspuitingen. Een prik tegen difterie, tetanus en polio en een ander spuitje tegen hepatitis B. Zo’n vaccinatie is geen prettige gebeurtenis. Niet voor dochter, maar evenmin voor vader.

Gek hoe ze het op een of andere manier toch voelt aankomen. Hoe ze bij het binnenkomen van het dokterslokaal schichtig rond kijkt. Ze herinnert zich die vorige spuit enkele maanden geleden nog. Hobbelpaardje spelen op papa’s schoot en kleurrijke boekjes leiden haar af terwijl de dokter de naald in het tere huidje van haar arm prikt. De verstrooiing duurt niet lang.

Mijn dochtertje krijst het uit van de pijn. Haar mond wijd open, hoofdje rood van ontzetting en angst. Onder een hoog en scherp gegil strekt ze haar armpjes uit, wachtend tot papa haar redt uit de armen van de wrede dokter. Maar papa zit mee in het complot en houdt het kleine meisje in z’n greep. Nog meer consternatie in haar ogen nu.

De liefde voor je eigen kind is moeilijk te omschrijven en uit zich op verschillende manieren. Vanochtend in dat kleine dokterskabinet was ze tastbaar. Noem mij een zwakkeling en geen echte vent, maar ik voelde die naald óók. Zelf fysieke pijn voelen als je kind huilt.

Gemma kreeg na afloop een dikke knuffel en duizend kusjes.
Eentje voor elke traan die ze achterliet in het kantoor van de dokter.

dinsdag 20 november 2007

Nieuwe layout?

Ik overweeg ernstig om de layout van deze weblog te veranderen.
Niet nu, eerder rond de jaarwisseling.
En niet voordat ik er nog eens grondig heb over nagedacht.

Ik ben dat groen en geel een beetje moe en stiekem jaloers op blogs waar een mens zwarte letters op witte achtergrond kan lezen.

Iets in deze richting bijvoorbeeld.

Ik hoor het wel, wat u ervan denkt.

zondag 18 november 2007

Ergernis #3: Electronisch betalen

Vorige week nam ik u mee naar de kassa van de supermarkt, weet u nog? Over barcodes, of vooral het gebrek daaraan, heb ik u toen onderhouden. Nu we toch staan te wachten tot de 'verantwoordelijke droge voeding' terug is met de juiste prijs, schiet mij een andere ergernis in deze omgeving te binnen. Afrekenen aan de kassa!

Niets zo handig als elektronisch betalen als u't mij vraagt. Kaart insteken, code toetsen en klaar is kees. Dat de man die dit uitgevonden heeft een welverdiend pensioen op Aruba mag genieten! Helaas zien niet alle medeburgers de voordelen van dit systeem in. Ik tref nog geregeld mensen die bedragen hoger dan 100 euro cash betalen. Gisteren nog in de lokale supermarkt. Een vroege vijftiger rekent 128 euro af en haalt gezwind een groen briefje van 100 euro uit de stapel in zijn portefeuille. U mag gerust weten dat ik zelden meer dan 5 euro cash op zak heb. Dat heeft niet alleen te maken met het feit dat ik voor de VRT werk, maar vooral met het ongelofelijke gemak waarmee centen digitaal van eigenaar veranderen.

Nu wil ik het gebruik van bankbiljetten nog door de vingers zien. Helemaal te gek is echter betalen met metaal. Oudere dametjes die een heel jaar lang rosse euromuntjes hamsteren om ze dan tijdens de kerstweek - liefst tijdens de spitsuren - uit te geven. Tergend traag vissen ze de centjes een voor een uit zo'n verfrommelde zwarte geldbeugel en bij elk exemplaar controleren ze achterdochtig de waarde. Want ze moesten maar eens een cent teveel spenderen! Eén woord voor u, dames: Proton. PROOOOOOTON!!

Mag ik hier en nu een warme oproep lanceren om zoveel mogelijk electronisch te betalen. Het zal het kerstshoppen binnenkort aangenamer maken.

dinsdag 13 november 2007

Het wassende water

‘In de toekomst zullen conflicten in de wereld niet meer draaien over olie, maar over water.’
Wijze woorden van geleerde mensen. Wel, onze redactie is momenteel een klein beetje de toekomstige wereld. Er woedt namelijk een discussie over het water in de toiletten.

Que?

Bij de gloednieuwe studio’s en kantoren die we sinds juni betrekken, horen ook nagelnieuwe toiletten. Op de kranen aan de wastafels moet je even drukken om het water te laten stromen. Het is een feit dat het water wel erg lang bleef lopen als je je handen wast. Die verspilling werd maandagochtend gesignaleerd door een ecologisch bewuste collega, laten we haar Lies noemen. Lies riep in een zeer ernstige mail de bevoegde dienst op om wat te doen aan het overdreven wassende water, de voltallige redactie stond in cc.

‘De bevoegde dienst’ heet in dit geval Jan en die bleef niet bij de pakken zitten. Met in het achterhoofd doembeelden van onder gelopen polderdorpen en afbrekende ijskappen, paste hij de watertoevoer van elke kraan in dit gebouw aan. Nu moet u weten, we spreken hier al gauw over een kraan of 30!

De volgende dag, vandaag dus, een schitterende mail van collega L. in ieders postbus. L. is naast journalist ook gewaardeerd auteur van boeken en uitmuntende columns op z’n blog. Ik laat u even meelezen.

Jan,
Ik vertegenwoordig een consortium van 89 geregelde toiletbezoekers. De overgrote meerderheid van die sanitaire cliënten wast ook zijn handen na de grote of kleine boodschap (ik kan niet instaan voor K. en nog enkelen die ik hier niet kan noemen). Namens dit consortium wens ik dan ook heftig te protesteren tegen de rantsoenering van het kraantjeswater. Het is te weinig!
En dan wens ik nog niet eens de aandacht te vestigen op de wat oudere collega’s die met een sputterende prostaat door het leven moeten gaan en nu beperkt worden in hun manuele hygiëne. Dit heeft ook een weerslag op alle andere collega’s van de nieuwsdienst, vooral die van de radionieuwsdienst, waar het vreemde gebruik van handen schudden nog steeds in zwang is.

Het is niet in se fout om een luisterend oor te lenen aan de verzuchtingen van Lies. Het is evenwel een grove vergissing om er een gunstig gevolg aan te geven.

Vriendelijke groet,

L.
Namens 89 grootverbruikers

zondag 11 november 2007

Ergernis #2: Geen barcode

Op de valreep, net voor een nieuwe week ingaat, wil ik nog de wekelijkse ergernis met u delen.

In een doorsnee supermarkt in Vlaanderen liggen pakweg 80.000 verschillende produkten. Van potjes kersenyahourt over schoensmeer tot diepgevroren zalmfilet. Om het leven van de inkoopdienst en de caissière eenvoudiger te maken, hebben al die produkten een barcode. Of beter, bijna alle produkten. Want op een of andere manier sluipt er toch altijd weer een item in de rekken dat ofwel geen code heeft, of waarvan de streepjescombinatie niet in de computer zit.

Zo'n codeloos item aan de kassa is als een wagen met pech op de aansluiting van de E314 met de E40 in Bertem. Het creëert in enkele seconden tijd chaos, monsterfiles en haalt het slechtste in de mens naar boven. Gelukkig komt het zelden voor. Helaas telkens als ik ga winkelen! Ik ken het scenario ondertussen uit het hoofd. Alles gaat goed en de juffrouw achter de kassa glijdt de winkelwaar voorbij de scannar aan een tempo dat respect afdwingt. Het kleine schermpje voor haar neus kan de stroom aan barcodes nauwelijks bijhouden. Tot plots het aanhoudend gebiep van de machine stopt. Dat ene potje Oriëntaalse nootjes, het enige produkt waarvan het thuisfront zei: 'al de rest mag je vergeten, maar DAT moet ik hebben', net dát product doet weerbarstig. Je hoopt nog even dat de verpakking scheef zit en de barcode daardoor niet zichtbaar is, maar diep vanbinnen weet je al hoe laat het is: tijd voor een item zonder barcode.

De rest van het verhaal is u wellicht bekend. De kassameid roept via de intercom mijnheer X of mevrouw Y op voor 'een prijsinlichting'. Die medewerker moet dan blijkbaar van thuis komen want het duurt eeuwen voor hij/zij opdaagt om dan weer razendsnel te verdwijnen, op zoek naar de juiste prijs.

Ik wil, pardon, ik EIS dat de beunhaas die de barcode vergat in te geven een tatoeage op z'n voorhoofd krijgt ingebrand met de bewuste code en vervolgens de komende 10 jaar van z'n loopbaan aan de ingang van de winkel met een groot bord postvat: 'Ik ben de schuldige'!

donderdag 8 november 2007

Ceci n’est pas une crise

Het was de sfeer van de grote dagen gisteren op onze redactie. Met z'n allen verzameld rond twee televisieschermen. Op het ene de uitzending van Villa Politica, op Eén. Op het andere kanaal de rechtstreekse beeldlijn naar de kamercommissie Binnenlandse Zaken.

Eerlijk gezegd had ik niet verwacht dat het tot een stemming zou komen. Tot het moment dat Pieter De Crem plechtstatig de historische vergadering opende, ging ik er van uit dat de onderhandelaars wel tot een akkoord zouden komen. Dat er een ingewikkeld maar ontmijnend communautair compromis gevonden zou worden. Zoals dat typisch is voor België. Of was, eigenlijk. Want ons land zal nooit meer hetzelfde zijn. De verwachte regimecrisis bleef echter uit en terwijl De Crem nog volop stemmen aan het tellen was, maakten de Franstalige onderhandelaars alweer ruimte in hun agenda voor verder oranjeblauw overleg. Dat geeft me, samen met vele collega's, de indruk dat dit een groot stukje theater was. Ik citeer Yves Desmet vanochtend in De Morgen.

Stel nu eens dat het inderdaad afgesproken was, en dat wat we gisteren meemaakten inderdaad een zorgvuldig geregisseerd toneelstukje was, bedoeld om de onderhandelingen te deblokkeren? Stel nu eens dat het hier inderdaad om een zorgvuldig getelefoneerde crisis gaat? Ondenkbaar? Niet helemaal.Het zou bijvoorbeeld de wel erg rare herfstvakantieweek verklaren. De eerste zondag daarvan maakten de Vlaamse onderhandelaars er geen geheim dat ze zouden stemmen, wanneer een onderhandelde oplossing onmogelijk zou blijken. Na dat spookbeeld van 'de regimecrisis' te hebben opgeroepen, vertrokken ze vervolgens met zijn allen doodkalm op verlof, terwijl de logica toch zou voorschrijven dat ze onmiddellijk hard aan zo'n oplossing zouden werken. Dat gebeurde niet, het dossier B-H-V dook pas terug op in het begin van deze week, toen je zo wist dat er geen tijd meer was om nog tot een oplossing te komen. Er volgden nog wat verplichte nummertjes, maar er was zelfs geen gezamenlijk overleg meer, geen nachtje doortrekken in de hoop op een ultiem compromis. Er was eigenlijk alleen het gelaten afwachten van de stemming, alsof iedereen er op uit was om die toch maar te laten plaatsvinden.

Misschien was dat ook wel zo. Want deze stemming, schijnbaar een crisis, heeft ook een aantal voordelen. Zo kunnen beide partijen zonder enig gezichtsverlies hun achterban tegemoet treden. Het kartel heeft eindelijk de vijf minuten politieke moed gevonden, en zelfs een Gerolf Annemans verplicht toe te geven dat het hier om een 'historische' stemming ging. De Franstaligen kunnen zeggen dat ze geen duimbreed hebben toegegeven, dat ze het hele ding nu meer dan een jaar kunnen uitstellen en dat dit nog maar eens bewijst hoe de Vlamingen steeds verder afdrijven naar het separatisme. Qua PR en politieke marketing is dat dus voor iedereen dik in orde.

Bovendien zit B-H-V nu gevangen in een parlementaire procedure, en het zal de onderhandelaars weinig moeite koste om uit te leggen dat ze die willen respecteren. Professor Van Orshoven rekende gisteren al voor dat die procedure een kleine twee jaar kan duren. Dan zijn we in volle kiescampagne voor de regionale en Europese verkiezingen.

Gedurende die twee jaar kan men bijgevolg de hete B-H-V-aardappel van de regeringstafel houden, en hoeft men er niet meer over te praten. Daarmee is de belangrijkste struikelsteen voor het vormen van een oranjeblauwe regering weggetoverd, en blijft enkel nog het dossier van de staatshervorming. Waarvan iederen, zelfs de N-VA, beseft dat het een mager beestje zal worden, omdat men geen tweederdenmeerderheid heeft. Een formule waarin een commissie van wijzen tegen diezelfde tijd, 2009 dus, een voorstel voor 'een dikke vis' inzake staatshervorming moet doen, behoort tot de mogelijkheden, die de N-VA mits een lepeltje suiker zelfs zou kunnen slikken.En voilà, men is vertrokken, zonder het eerste anderhalf jaar last te hebben van communautaire kwesties.

Dan zijn we midden in de kiescampagne van 2009 aanbeland. Wat verhindert de Vlaamse onderhandelaars dan om opnieuw de blokkage van het dossier B-H-V vast te stellen, en te ontdekken dat de commissie van wijzen er ook niet voldoende is uitgeraakt? Dan kan men daarover de regering laten vallen, en vervolgens opnieuw met een communautaire agenda naar de verkiezingen trekken, die dan allemaal zullen samenvallen. Met Vlaamse eisen de campagne intrekken, dat loont immers, hebben ze bij het kartel geleerd, en als het opnieuw lukt, is men vertrokken voor minstens vier jaar, en niet voor het miezerige anderhalf jaartje dat er nu nog overschoot. Zeg nu nog dat Yves Leterme geen visie op lange termijn heeft. Een cynische visie, machiavellistisch, gedreven door partijbelang en niet door het belang van het land, maar wel een visie op termijn.


zaterdag 3 november 2007

België: ten minste houdbaar tot ...?

We hebben er een dagje Luik opzitten. Winterkleding kopen, u weet hoe dat gaat. Even voorbij Sint Truiden rij je ongemerkt Wallonië binnen. Langs de kant van de weg een geel bord: 'Wallonie, terre d'accueil'. Ik vraag me af of hier binnenkort een blauw bord met 12 gele sterren prijkt. Of de regionale grens straks een internationale staatsgrens wordt.

Luik heeft wel iets. Meer karakter en charme dan het grauwe Brussel en toch bescheidener dan het verwaande Antwerpen. In de kleine straatjes rond de Place Saint Lambert ontwaar je soms een vleugje Parijs. Het is er druk en best gezellig. De brasseries zitten vol, er wordt gelachen, gedronken en geleefd. 'Brasserie Belge', België op z'n best. En de 'commerçe' draait goed, mede dankzij mij: een nieuwe jas, extra broek, enkele truien en een mooi hemd met witgrijs motief. Aan de kassa voor mij een Limburgs koppel. De vrouw wil blijkbaar iets komen ruilen en schakelt naadloos over op het Frans. Mijn gedachten flitsen plots naar de onderhandelingstafel van oranjeblauw. Ik waag me niet in het communautaire wespennest en doe geen uitspraken voor of tegen België. Zowel Nederlands- als Franstaligen hebben hun symbolen, grieven en onvolkomenheden. Toch is die scène, voor mij daar in die winkel in Luik, een van de frustraties waar heel wat Vlamingen mee zitten. Een Limburgse vrouw schakelt over op het Frans in een winkel in Luik. Een dame uit Jodoigne die naar de Delhaize van Tienen gaat, blijft Frans spreken. Et voilà, ziedaar een van de Vlaamse irritaties.

Ik denk persoonlijk dat België gedoemd is om te verdwijnen. Alleen nu nog niet. De houdbaarheiddatum van dit land is nog niet verstreken en dit koninkrijk zingt het nog wel een jaar of 10 uit. Dat komt omdat het idee van de splitsing pas net uit de extreme en ondenkbare sfeer gelicht is, en dus ook relatief nieuw bij het brede publiek. Voor het eerst in 177 jaar wordt aan beide kanten van de taalgrens ook in gerespecteerde politieke en sociaal-economische kringen nagedacht over een boedelscheiding. Voor het eerst heeft ook Jan Modaal er een mening over. Maar het idee moet dus nog wat rijpen. Een Europese natie, een van de stichtende leden van de Unie, wis je niet op enkele maanden tijd uit.

Opvallend zijn ook de waarschuwingen die we over ons heen krijgen dezer dagen. Doemdenkers met boodschappen als 'wanneer België barst, zullen we de Ardennen verliezen en Waalse toeristen gaan de Vlaamse kust in de steek laten!' Flauwekul natuurlijk.
Want stel dat - en ik spreek in de voorwaardelijke wijs - stel dat Vlaanderen en Wallonië hun eigen weg gaan. Zal er dan zoveel veranderen? Natuurlijk niet!
We gaan zoals elke zomer kayakken op de Lesse en op weekend naar Durby.
Walen zullen op vakantie gaan in Oostende en Frans blijven spreken tegen de obers daar.
U zal blijven sakkeren over politici, hoge belastingen, lange files en dat er weer niets op TV was gisteravond.
En ik zal mooie hemden met witgrijs motief blijven kopen in Luik.
In het voorjaar zelfs al, voor de zomercollectie.
Benieuwd of 'Brasserie Belge' dan nog bestaat.

vrijdag 2 november 2007

Verstrooid

Mijn excuses aan alle automobilisten die gisteren op de E40 ter hoogte van Boutersem gehinderd werden door een slingerende rode Peugeot. De chauffeur van die losgeslagen wagen was ik. Op het moment van de feiten luisterde ik naar de uitzending van Bromberen (Radio 1), in uitgesteld relais. Het onderwerp was 'de dood en uitvaarten'. Op de vraag hoe Patrick De Witte (pdw) z'n einde ziet, antwoordde hij dit:
'Ik wil deels begraven, deels gecremeerd worden zodat ze me over mezelf kunnen uitstrooien.'
Ondergetekende schoot hierop in een gigantische lachkramp en verloor heel even de controle over het stuur. Waarvoor excuses dus.

donderdag 1 november 2007

Zalige Allerheiligen

Een prettige Allerheiligen voor u allen!

Euh, wat vieren we vandaag trouwens?
Valt er sowieso iets te vieren vandaag?

Allerheiligen blijkt een christelijk feest en viert de nagedachtenis aan alle heiligen en martelaren. Lang voor er van het katholicisme sprake was, herdachten de heidenen op 1 november al hun doden. In 837 riep Paus Gregorius de eerste dag van november uit tot katholieke gedenkdag. Allerheiligen is een vrije dag in vele landen. Naast ons land, ook in Frankrijk en delen van Duitsland. In Nederland werd deze vrije dag afgeschaft in de jaren 1960.

Voilà!