zaterdag 3 november 2007

België: ten minste houdbaar tot ...?

We hebben er een dagje Luik opzitten. Winterkleding kopen, u weet hoe dat gaat. Even voorbij Sint Truiden rij je ongemerkt Wallonië binnen. Langs de kant van de weg een geel bord: 'Wallonie, terre d'accueil'. Ik vraag me af of hier binnenkort een blauw bord met 12 gele sterren prijkt. Of de regionale grens straks een internationale staatsgrens wordt.

Luik heeft wel iets. Meer karakter en charme dan het grauwe Brussel en toch bescheidener dan het verwaande Antwerpen. In de kleine straatjes rond de Place Saint Lambert ontwaar je soms een vleugje Parijs. Het is er druk en best gezellig. De brasseries zitten vol, er wordt gelachen, gedronken en geleefd. 'Brasserie Belge', België op z'n best. En de 'commerçe' draait goed, mede dankzij mij: een nieuwe jas, extra broek, enkele truien en een mooi hemd met witgrijs motief. Aan de kassa voor mij een Limburgs koppel. De vrouw wil blijkbaar iets komen ruilen en schakelt naadloos over op het Frans. Mijn gedachten flitsen plots naar de onderhandelingstafel van oranjeblauw. Ik waag me niet in het communautaire wespennest en doe geen uitspraken voor of tegen België. Zowel Nederlands- als Franstaligen hebben hun symbolen, grieven en onvolkomenheden. Toch is die scène, voor mij daar in die winkel in Luik, een van de frustraties waar heel wat Vlamingen mee zitten. Een Limburgse vrouw schakelt over op het Frans in een winkel in Luik. Een dame uit Jodoigne die naar de Delhaize van Tienen gaat, blijft Frans spreken. Et voilà, ziedaar een van de Vlaamse irritaties.

Ik denk persoonlijk dat België gedoemd is om te verdwijnen. Alleen nu nog niet. De houdbaarheiddatum van dit land is nog niet verstreken en dit koninkrijk zingt het nog wel een jaar of 10 uit. Dat komt omdat het idee van de splitsing pas net uit de extreme en ondenkbare sfeer gelicht is, en dus ook relatief nieuw bij het brede publiek. Voor het eerst in 177 jaar wordt aan beide kanten van de taalgrens ook in gerespecteerde politieke en sociaal-economische kringen nagedacht over een boedelscheiding. Voor het eerst heeft ook Jan Modaal er een mening over. Maar het idee moet dus nog wat rijpen. Een Europese natie, een van de stichtende leden van de Unie, wis je niet op enkele maanden tijd uit.

Opvallend zijn ook de waarschuwingen die we over ons heen krijgen dezer dagen. Doemdenkers met boodschappen als 'wanneer België barst, zullen we de Ardennen verliezen en Waalse toeristen gaan de Vlaamse kust in de steek laten!' Flauwekul natuurlijk.
Want stel dat - en ik spreek in de voorwaardelijke wijs - stel dat Vlaanderen en Wallonië hun eigen weg gaan. Zal er dan zoveel veranderen? Natuurlijk niet!
We gaan zoals elke zomer kayakken op de Lesse en op weekend naar Durby.
Walen zullen op vakantie gaan in Oostende en Frans blijven spreken tegen de obers daar.
U zal blijven sakkeren over politici, hoge belastingen, lange files en dat er weer niets op TV was gisteravond.
En ik zal mooie hemden met witgrijs motief blijven kopen in Luik.
In het voorjaar zelfs al, voor de zomercollectie.
Benieuwd of 'Brasserie Belge' dan nog bestaat.

Geen opmerkingen: