donderdag 22 november 2007

Prik voor Gemma

Vandaag het periodieke bezoekje aan Kind & Gezin achter de rug.
Voor mijn dochter, niet voor mezelf.

Overmorgen wordt Gemma 15 maanden. Op die leeftijd hebben jonge peuters 'recht' op twee inspuitingen. Een prik tegen difterie, tetanus en polio en een ander spuitje tegen hepatitis B. Zo’n vaccinatie is geen prettige gebeurtenis. Niet voor dochter, maar evenmin voor vader.

Gek hoe ze het op een of andere manier toch voelt aankomen. Hoe ze bij het binnenkomen van het dokterslokaal schichtig rond kijkt. Ze herinnert zich die vorige spuit enkele maanden geleden nog. Hobbelpaardje spelen op papa’s schoot en kleurrijke boekjes leiden haar af terwijl de dokter de naald in het tere huidje van haar arm prikt. De verstrooiing duurt niet lang.

Mijn dochtertje krijst het uit van de pijn. Haar mond wijd open, hoofdje rood van ontzetting en angst. Onder een hoog en scherp gegil strekt ze haar armpjes uit, wachtend tot papa haar redt uit de armen van de wrede dokter. Maar papa zit mee in het complot en houdt het kleine meisje in z’n greep. Nog meer consternatie in haar ogen nu.

De liefde voor je eigen kind is moeilijk te omschrijven en uit zich op verschillende manieren. Vanochtend in dat kleine dokterskabinet was ze tastbaar. Noem mij een zwakkeling en geen echte vent, maar ik voelde die naald óók. Zelf fysieke pijn voelen als je kind huilt.

Gemma kreeg na afloop een dikke knuffel en duizend kusjes.
Eentje voor elke traan die ze achterliet in het kantoor van de dokter.

Geen opmerkingen: