zondag 16 december 2007

Eindelijk!

Eindelijk nog eens een bericht. En eindelijk nog eens gevlogen ook. Die twee hangen samen want dit is (oorspronkelijk) een blog over mijn vliegervaringen.

Mijn vorige vlucht dateerde van 6 oktober, ondertussen bijna 10 weken geleden. Aan mijn vlijt en inzet lag het alvast niet. Drie keer ben ik naar Deurne gereden maar kwam ik zonder extra uren in mijn logboek terug. Twee keer had dat met het weer te maken (ochtendmist kan hardnekkig zijn) en bij de laatste poging bleek het toestel dubbel geboekt en vond ik een lege hangar bij aankomst. Dat is dan los van de handvol keren dat ik het toestel voorwaardelijk had geboekt, maar er telkens weer iets tussenkwam. 'Iets' is in dit land meestal synoniem voor nevel, dichte mist, dagenlange regenbuien of najaarsstormen. Tel dat op bij een druk bezet toestel en mijn eigen onmogelijke agenda en je krijgt dus al gauw die 10 weken interval.


Maar goed, vandaag is het gelukt en maakte ik een vlucht die ik 2,5 maand geleden eigenlijk al gepland had. Van Antwerpen naar Knokke-Heist, een bocht maken over de haven van Zeebrugge en dan via Zelzate en St Niklaas terug naar Antwerpen. Dat is in pilotentaal: EBAW-COA-NIK-EBAW. De meteo gaf CAVOK aan (geen vuiltje aan de lucht) en een behoorlijke wind uit het oosten (080/08). Even over half 3 kwamen mijn wielen los van startbaan 11. Voor de kenners, de uitvliegroute ging via PORTA-KALLO-DELTA. Het is weer even wennen om in de cockpit te zitten. De dingen volgen elkaar snel op en gelukkig heb ik de geprinte checklist in de aanslag. Ik blijf op 1300 ft en vlieg Nederland in, richting Knokke. Net voor Terneuzen start een grote hap ongecontroleerd luchtruim. Daar klim ik tot 3300 ft en begin ik aan een hele reeks manoeuvres. Ik wil namelijk eerst nog eens een aantal dingen opfrissen en oefenen. Als ik het stof van mijn manoeuvres heb weg gehaald, gaat de reis verder richting Knokke. Ik laat me terugzakken tot 1300 ft want bij het binnen vliegen van Belgïe start ook de TMA van Oostende Airport. Zolang je onder 1500 ft blijft, hoef je geen toestemming te vragen.

De haven van Zeebrugge is een soort verlenging van de kustlijn, een eiland in de zee van dokken en aanlegsteigers. Ik geef m'n ogen de kost want zo'n gedetailleerde kijk op dit indrukwekkend stukje Vlaanderen is uniek. Ik neem een groot containerschip (uit de Filippijnen) als referentie en draai er rond om terug richting Antwerpen te vliegen. Rechts van mij ligt nu Blankenberge en het bijhorende strand. Hier en daar wat kleine stipjes maar gezien de heersende temperatuur (2 C°) geen mensenmassa. Terug het binnenland in dus. Mijn route flirt met de Belgisch-Nederlandse grens. Al gauw glijdt onder mij het kanaal Gent-Terneuzen voorbij. Rechts ligt Zelzate. Met het radiobaken NIKKY (VOR NIK) in zicht, meld ik me opnieuw aan bij de controletoren van Antwerpen. De zon is aan het ondergaan dus tijd om weer vaste voet aan grond te zetten. De toren geeft me de verwachte invliegroute TANGO-RUPEL-KONTI. Als ik van 'base' naar 'final' draai, gaan de baanlichten aan. Ik vlieg nu recht op een grote kerstboom af en voel me net de Captain van een Airbus die na een intercontinentale vlucht de stal ruikt. Het is een zeer fijn gevoel, dat moet ik toegeven. Maar tot aan de grond blijft het wel concentreren. De wind waait nu uit 040° en duwt me zachtjes weg van mijn pad. Ik vergeet om de vleugel een tikkeltje naar beneden te duwen om te compenseren voor de wind. Alles komt toch weer goed als de wielen de grond raken.

Als de motor uit gaat, heb ik exact 2.0 uren gevlogen. Twee zuur verdiende uren bij in m'n logboek en een aangename vlucht achter de rug. Het is donker als alle administratie en nazorg afgelopen is en ik naar de auto wandel. De luchthaven ligt er nu bij als een grote veelkleurige lichtbol en de vrieslucht ruikt naar kerosine. Ik besef dat ik weer een fantastische dag achter de rug heb. Op 1,5 uur tijd de haven van Antwerpen en Zeebrugge, de Scheldemonding en het Vlaamse binnenland onder mij zien passeren.