zaterdag 28 juni 2008

Papa Piloot

Na die tussenstop van een half uurtje in Luik zaten de papieren voor de volgende vlucht al klaar: Van EBLG naar EBTN, van Luik-Bierset naar Tienen-Goetsenhoven dus.

In de AIP staat dat je in Luik aan de Ground Controller toestemming moet vragen voor je de motor aanzet. Zo gezegd, zo gedaan en na een vriendelijke begroeting krijg ik groen licht voor een ‘engine startup’. Ik vraag een vertrek via ROMEO op 2000 voet. Van zodra ik airborn ben, mag ik dus recht naar Borgworm vliegen. De route daarna is een schoolvoorbeeld van navigatie op zicht: gewoon de E40 volgen tot Tienen, want de autoweg loopt zo goed als naast het veld van Tienen door. Autowegen zijn trouwens een geweldige manier om visueel te vliegen. Je legt de middenberm onder je linkervleugel en volgt gewoon de rijstroken. Opletten dat je aan de knooppunten wel de juiste richting en autoweg kiest natuurlijk!

Eerder dit jaar was ik al eens in Tienen geweest. Toen stonden Myriam en Gemma mij op te wachten. Ook nu zie ik tijdens de nadering onze auto weer op de parking staan. Maar vandaag zouden mijn vrouw en dochter mee vliegen. Jawel, het moest er ooit van komen en vandaag is het dus zover. Mijn eerste vlucht met vrouw en kind aan boord. Spannend, voor ons allemaal!

Gemma wordt vast gegespt in het speciaal gemonteerde kinderzitje op de achterbank en Myriam komt gezellig naast me zitten. Ik heb de mp3 speler volgeladen met kinderliedjes om haar af te leiden. Gemma dan bedoel ik. Ik geeft wat uitleg over het vliegtuig en ben als gezagvoerder ook wettelijk verplicht om hen een safety briefing te geven. De belangrijkste dingen die ik hen vertel, ontkrachten meteen twee grote mythes uit de luchtvaart:
- Vliegtuigen vallen nooit als bakstenen uit de lucht. Als de motor uitvalt, worden we een zweefvlieger en glijden we naar een veilig plekje om te landen
- Turbulentie is helemaal niets om bang voor te zijn. Het zijn golven in de lucht, puur natuur en soms vervelend (dat geef ik toe) maar zonder gevaar.

We taxiën naar het begin van de startbaan en dan zijn we er allemaal klaar voor. Het voelt wat vreemd om Myriam en Gemma bij me te hebben eerlijk gezegd. Alles wat me lief is in deze wereld, het allerbelangrijkste in mijn leven heb ik nu naast en achter me zitten. Ik concentreer me nog meer dan anders.
Motor volle kracht en weg zijn we!
Bij het opstijgen merk ik meteen weer het verschil met solovliegen. De kist komt logger van de grond en stijgt wat trager dan gewoonlijk. Ik moet een stuk harder aan het stuur trekken om dezelfde snelheid te halen. Ik heb een route voorzien die ons eerst over ons eigen huis brengt, daarna rakelings via St Truiden naar Tongeren (geboortestad Myriam) en zo via de E40 terug naar Tienen.

Gemma reageert prima op haar eerste ervaringen met ‘Papa Piloot’. Ik probeer zoveel mogelijk uitleg te geven over wat we allemaal zien want de wereld vanuit de lucht bekijken is altijd even wennen. We herkennen onze eigen straat, de kaarsrechte weg van Tienen naar Diest en in de verte de contouren van Hasselt en Sint Truiden. Even later vliegen we pal over de basiliek van Tongeren, onder ons de grote markt met het standbeeld van Ambiorix. Aan het einde van de horizon zie ik Maastricht liggen. Ik moet nu draaien want anders vlieg ik weer het luchtruim van Luik binnen. De route gaat zuidelijk naar de E40 en daarna volgen we weer de autoweg naar Tienen. De afritten volgen elkaar snel op en net als Gemma wat begint te protesteren op de achterbank beginnen we te zakken voor de landing in Goetsenhoven.

40 minuten heeft dat eerste vluchtje geduurd en het was voor ons allemaal een fijne ervaring. Mijn eerste keer met passagiers ook in België! Ik wil op de parking van het vliegveld aanvankelijk mee de wagen stappen om met mijn twee vrouwen naar huis te rijden, maar moet natuurlijk het vliegtuig nog naar de hangar in Deurne vliegen. Die terugvlucht duurt een half uurtje en eindigt om 20u50 op baan 29 van EBAW. In totaal 2.5 uur gelogd op deze memorabele vliegdag!

2 opmerkingen:

Gondo zei

Deze reactie is verwijderd door een blogbeheerder.

Goya zei

Prachtig moet dat geweest zijn om dat samen mee te maken.
Maar wat een gevoel van verantwoordelijkheid, ik herinner me nog de eerste maal dat we met Ella van Gasthuisberg wegreden. Ik heb nog nooit zo voorzichtig gereden als toen, met die kleine kwetsbare pruts in mijn zwetende bestuurdershanden...