zondag 2 november 2008

EBAW Local

Ik wilde voor mijn vertrek naar de Verenigde Staten graag nog eens in de cockpit zitten. Kwestie van scherp te blijven met het oog op enkele vluchten in Florida. De enige kans op nog een vluchtje lag in het weekend. Zaterdag 1 november viel alvast letterlijk in het water met van ’s ochtends tot ’s avonds donkergrijze wolken op 800 voet en miezerige regen. Zondag kondigde zich beter aan, de zon scheen zelfs af en toe, stel je voor. De weerman waarschuwde voor oprukkende wolken vanuit het oosten en een lokale bui bleef mogelijk. Maar hoe dan ook was het ‘nu of nooit’. Op naar Deurne voor een blokje rond Antwerpen. Onderweg spat er inderdaad soms wat regen tegen mijn autoruit maar enkele kilometers verder schijnt de zon alweer.

Aan de luchthaven heb ik een afspraak met collega’s Gilles en Linde, mijn passagiers voor dit vluchtje. De meteo computer geeft aan dat er een lichte wind uit het oosten waait, eerst een lichte laag wolken op 2100 voet en daarboven een dikkere laag prut. De METAR spreekt van 10 km zicht maar dat zou onderweg veel te optimistisch blijken. In de verte komen vage regenwolken opzetten dus ik wil dicht bij Antwerpen blijven. Als het helemaal dicht trekt, keren we meteen terug.

De Grumman bracht ons eerst naar Het Verdronken Land Van Saefthinge, dan over de haven van Antwerpen richting Brasschaat en zo over het oude militaire vliegveld terug naar Deurne. Rustig vluchtje (35 min effectieve vliegtijd) zonder de turbulentie die ik had verwacht. Bij het terug binnen komen vliegen we even door de regen en is het nog hard werken voor we aan de grond staan. Er is heel wat arriverend verkeer. Eerst moet ik een cirkeltje maken op downwind om even later diezelfde downwind te verlengen tot boven het centrum van Antwerpen. We mogen uiteindelijk richting luchthaven draaien als we op 300 meter hoogte boven de kathedraal vliegen. Een uniek zicht op de Scheldestad. De laatste rechte lijn (final approach) is ondertussen 3 mijl lang en we glijden beetje bij beetje naar beneden richting tarmac. Baan 11 is prachtig verlicht en na 1,5 minuut final (mijn langste approach ooit) landen we terug op de plaats van vertrek. Vanop de achterbank begint Linde te applaudisseren, de zotte doos! In totaal 0.8 uur gelogd.

Geen opmerkingen: