dinsdag 11 november 2008

FLORIDA '08: Check Out I

Om hier te kunnen vliegen heb je twee dingen nodig: Een Amerikaans brevet én een vliegtuig natuurlijk. Aan dat tweede punt heb ik vandaag gewerkt.

Een toestel vinden is eenvoudig. Je zoekt het dichtstbijzijnde vliegveld op (St. Petersburg International), bekijkt welke bedrijven daar vliegtuigen verhuren (zogenaamde FBO's) en belt/mailt wat rond voor prijzen en voorwaarden. Ik koos voor Cams Flight, een vliegschool, annex onderhoudsfirma, annex verhuurzaak. In hun vloot ook twee Cessna 172M kisten die ze verhuren voor 84 euro/uur. Dat is de helft van wat ik thuis betaal. Ik herhaal: de helft!

Voor je alleen op hun toestellen mag vliegen, doe je eerst een controlevlucht met een instructeur, een 'check out'. Omdat het hier zo goedkoop is en wat extra oefening nooit verloren is, vroeg ik om een extra lange check out. Op het middaguur schud ik de hand van instructeur Larry Tellier, een opgewekte, slanke vijftiger. Terwijl hij de papieren in orde maakt, doe ik de preflight van Cessna N1976U, onze vogel vandaag. Het is alweer een jaar geleden dat ik nog eens met een C172 vloog dus ik moet regelmatig in het handboek kijken voor de checks. Een half uurtje later draait de motor en praat ik met St. Pete Ground. St. Petersburg (KPIE) is de tweede luchthaven van Tampa, aan de westkant van de baai. Het is de vaste basis van koerierbedrijf UPS en enkele regionale maatschappijen. KPIE heeft 4 start en landingsbanen, de langste (17L-35R) meer dan 3 km lang. Het vergt ook even wat studiewerk om het systeem van de taxibanen te begrijpen. Gelukkig gidst Larry me naar runway 35R. Het valt me weer op hoe snel die Amerikaanse vluchtleiders praten. Of beter, commando's uitbraken. Ik heb toch wat last om ze te begrijpen.

We stijgen op en mogen meteen het luchtruim rond Tampa invliegen, daar doen ze hier niet moeilijk over: "Contact Tampa Departure on 125.30". Met de landende airliners van Tampa aan de rechterkant en de donkerblauwe baai aan de linkerkant klimmen we naar 2500 voet. Als we de controlezone verlaten hebben, laat Larry me allerlei maneuvers doen: S-turns, bochten rond een punt, slow flight, noodprocedures, instrumentvliegen en stalls. Daar zijn we al gauw een dik uur mee bezig en dan zegt mijn co-piloot dat hij een aantal touch&go's wil doen op St. Pete. We vliegen op lage hoogte terug via de kustlijn en dat is waarlijk prachtig. Het is een erg mooie dag met onbeperkt zicht en zonder een wolkje aan de lucht. De kustlijn van Florida bestaat aan deze kant uit hagelwitte stranden, een strook zee en dan opnieuw een sliert eilanden, de meeste beschermd en onbewoond.

Na dat toeristische intermezzo is het werken geblazen want St. Pete Tower stuurt ons via een gekke manier richting baan 35R voor de landing. Als we geland zijn en weer opstijgen voor de touch&go's, moeten we plots van baan wisselen! Er komen enkele grote jongens binnen en ik moet uitwijken naar runway 9, de dwarsbaan. Nu ben ik even letterlijk het noorden kwijt... Larry neemt het stuur over en draait vakkundig richting downwind 9. Aan mijn linkerkant zie ik nu de witte lichten van een 737 die gaat landen op de 35R. Die wil je inderdaad liever niet op je hielen hebben.


We doen nog een zevental touch&go's, met wisselend succes. Ik moet wennen aan de ratelde controllers op de radio en het zware jetverkeer rondom mij. Geregeld moet ik ook vreemde maneuvers uitvoeren. Wat denk je bijvoorbeeld van: "76U, extend crosswind, orbit around bay bridge and join left downwind 9 on a 45 degree angle." What the f***??

Als we terug aan de grond staan, zegt Larry (tot mijn opluchting) dat hij nog een uurtje extra met me wil vliegen om de procedures op KPIE helemaal onder de knie te krijgen. Ik ben volmondig akkoord! 2,3 uur gelogd in een buitengewoon interessante vlucht.

Geen opmerkingen: