woensdag 31 december 2008

Jaaroverzicht 2008

Het is de tijd van het jaar voor lijstjes en overzichten. Een aantal collega-piloten zijn me voorgegaan in de oefening, maar voor de archieven toch maar mijn aeronautisch jaaroverzicht.

Ik heb in totaal 29.5 uur gevlogen het afgelopen jaar. Dat is net onder de dertig uren die ik elk jaar minimum wil vliegen. Zonder mijn bezoek aan Florida zat ik er wellicht een flink stuk onder. In de VS heb ik iets meer dan acht uur in de cockpit vertoefd, waarvan de mooiste vlucht die naar Crystal River en terug was.

Het was ook het jaar van 'de eerste keren'. De eerste keer naar mijn thuisstad Tienen, de eerste buitenlandse trip (Midden-Zeeland), de eerste keer met passagiers. Verder enkele leuke velden aangedaan, het ene al groter dan het andere: Oostende, Luik, St Truiden, St Ghislain, St Petersburg.

Wat toestel betreft kunnen we kort zijn. De meeste uren zijn bij elkaar gesprokkeld in de vertrouwde Grumman Cheetah al heb ik in de VS een oude bekende weergezien: de Cessna 172.

Voor de statistieken zijn het aantal landingen dit jaar (59) en de cross country tijd (9.9).

Mijn vliegende voornemens voor 2009? Minstens enkele keren in Frans luchtruim snorren. Schijnt groot en aangenaam te zijn. Doorstijgen tot 10.000 voet zonder een verkeersleider te moeten contacteren, heerlijk. Eigenlijk staat Engeland ook hoog op mijn verlanglijstje. Zelf de Noordzee overvliegen moet een geweldige ervaring zijn. Een van de Waddeneilanden in Nederland zou mooi zijn. En voor de rest gewoon vele en veilige uren genieten van het uitzicht daarboven. Want uiteindelijk is de bestemming ondergeschikt is aan de tocht zelf. Ook voor u een prettig 2009 ...!

dinsdag 30 december 2008

Jumbo op biobrandstof

Interessant bericht van de telexen geplukt vanmiddag.

Air New Zealand heeft vandaag een testvlucht uitgevoerd waarbij een van de vliegtuigmotoren gedeeltelijk door biobrandstof werd gevoed. De testvlucht van dinsdag werd uitgevoerd met een Boeing 747-400 en duurde bijna twee uur. Een van de vier motoren van de Jumbo draaide op een mengsel van kerosine en biobrandstof. Air New Zealand koos voor een verhouding van vijftig procent reguliere kerosine en vijftig procent alternatieve brandstof.

Voor de productie van de biobrandstof werd een beroep gedaan op de jatropha-plant. Uit de zaden van die plant kan relatief veel olie worden gewonnen. Bovendien groeit jatropha ook in gebieden die anders nauwelijks bruikbaar zijn, aldus Air New Zealand. Tijdens de proef werkten zowel het brandstofsysteem als de motor zonder problemen. Uit nader onderzoek moet blijken welke invloed de jatropha-brandstof op het vliegtuig heeft gehad.

Air New Zealand heeft aangegeven dat het nog jaren zal duren voordat er voldoende jatropha-olie geproduceerd wordt om gedeeltelijk op de biobrandstof te kunnen overstappen. Het alternatief voor kerosine moet bovendien eerst nog worden gecertificeerd, voordat het op commerciële vluchten mag worden gebruikt.

maandag 29 december 2008

Vliegen onder hoge druk

De foto hierboven schreeuwt het uit: "Vliegen, nu meteen!" Een hogedrukgebied zo sterk als dat nu al enkele dagen boven België hangt, zorgt meestal voor zeer stabiel en rustig weer. Het heeft op zich geen invloed op de temperatuur maar zorgt vaak wel voor een wolkenvrije hemel. Geef toe, zo'n prachtig weer kon ik toch niet laten liggen!? Ik ben zondagochtend voor dag en dauw opgestaan om nog in het schemerdonker en de bijtende vrieskou naar Deurne te rijden. Het toestel stond al om 13 uur op naam van een andere piloot dus het zou bij 'een blokje rond Antwerpen' blijven. Gelukkig blijkt er nog genoeg brandstof in de tanks te zitten om minimum een uurtje te vliegen.

Ondanks de buitentemperatuur van -1°C start de Grumman even vlot als anders. Omdat ik niet hoef te tanken en baan 11 in gebruik is, ligt er maar goed 200 meter tussen mij en de startbaan. Maar bij deze extreme koude wacht je beter tot het toestel volledig op temperatuur is. Het duurt enkele lange minuten voor de oliemeter veilig in het groen zit. Daarna komen de verlossende woorden van de toren: "N9920U, cleared for take off runway 11. Be advised, there is crossing helicopter traffic, 500 feet".

Snel even een blokje rond, dat betekent concreet enkele cirkeltjes boven Zeeuws-Vlaanderen maken en dan terugkeren. Het is al van mijn laatste vlucht in Florida (19 november) geleden dat ik nog eens in een cockpit gezeten heb en dan wil je in de eerste plaats vooral het eventuele stof weghalen.

Bij het opnieuw binnen vliegen van de controlezone meldt net na mij een Nederlands toestel aan op dezelfde koers. De toren geeft mij eerst instructies en laat de collega achter mij weten: "Follow the Grumman in front of you". Bij het nemen van een bocht kijk ik even achteruit en zie ik de bumperklever in de verte. Veel verder dan dat zie ik trouwens niet, want het grote nadeel van zo'n hogedrukgebied is de matige zichtbaarheid. Stabiele lucht is stilstaande lucht en dus blijven stofpartikels of vochtigheid hangen. Zelfs met het lichte briesje van vandaag bewegen de luchtlagen te weinig om alle ellende weg te waaien. Getuige daarvan ook het smogalarm dat tijdens de laatste dagen van het jaar geldt. Ik kan grof geschat maximum 3 mijl ver zien, nog net boven het wettelijke minimum in luchtruim klasse C (de zone Antwerpen). Exact 1.0 uur motortijd kunnen bijschrijven in mijn logboek.

maandag 22 december 2008

Sneeuwwitje in Laken

De eerste dag van de kerstvakantie leek Wilfried Martens een uitstekend moment om dat dagje Eurodisney te plannen dat hij zijn twee jongste kinderen beloofd had. Al erg vroeg waren ze met de wagen naar Parijs vertrokken en de bedoeling was om pas 's avonds laat terug naar huis te keren. Maar dan ging plots de GSM. Onbekend nummer. De voormalige premier herkende bij het opnemen meteen de stem van Jacques van Ypersele de Strihou, de kabinetschef van de koning. Of mijnheer Martens zo snel mogelijk naar Brussel wilde komen voor een audiëntie bij het staatshoofd?

Drie uur en enkele broodjes uit de automaat later reed Wilfried Martens door de statige poorten het koninklijk paleis van Laken binnen. Aan het stuur van zijn ongewassen Volkswagen Passat zat echtgenote Miet Smet, op de achterbank zijn twee kinderen. Voor hen is het verschil met het sprookjeskasteel van Sneeuwwitje eerder die dag minimaal. Tijd om een pak aan te trekken was er niet, dus de minister van staat stond voor de koning in een onopvallende bruine winterjas met daaronder een donkergroene trui met rolkraag. We vermoeden zelfs dat er mogelijk enkele ketchupvlekken te zien waren, opgelopen tijdens de lunch in Eurodisney. In zijn binnenzak zonder twijfel nog de kleurrijke toegangskaartjes. Wilfried Martens had zijn rentree in de Belgische politiek wellicht anders voorgesteld...

maandag 15 december 2008

Medical langer geldig

Goed nieuws van de FAA onlangs. De Amerikaanse luchvaartautoriteit verlengt de geldigheid van de medische attesten voor privé piloten. Wie jonger is dan 40 mag voortaan 5 jaar lang vliegen met dezelfde 'medical'. Piloten ouder dan 40 moeten zich om de twee jaar aanmelden bij de dokter.

De nieuwe regeling is ook van toepassing op alle bestaande attesten. Met andere woorden, mijn huidig certificaat blijft dus geldig tot januari 2012. Yoehoe!

donderdag 4 december 2008

Pilote zonder armen

Het verschil in aanpak tussen de Europese luchtvaartautoriteit JAA (binnenkort herdoopt als EASA) en de Amerikaanse tegenhanger FAA wordt duidelijk in onderstaand filmpje. We zien een jonge vrouw uit Arizona die onlangs haar vliegbrevet heeft behaald. Op zich niet bijzonder, tot we zien dat de nieuwbakken pilote geen armen heeft.

In Europa is dit ondenkbaar. De regels lijken hier gemaakt om zoveel mogelijk mensen weg te houden uit de cockpit. Ik bots zelf al jaren op de conservatieve regels wat oogcorrecties betreft. In de Verenigde Staten dienen de regels de piloten, en niet omgekeerd. De FAA stelt dat iedereen een brevet kan halen, tenzij het medisch aantoonbaar is dat de piloot een gevaar zou betekenen.

De moedige vrouw in het filmpje bewees dat ze perfect een vliegtuig kan besturen met haar voeten. Ze heeft dus evenveel recht op die licentie dan andere piloten die toevallig wél armen hebben. Eén vraagje uit interesse toch: wat doet ze bij een taaie crosswind landing. Hoe corrigeer je het stuur naar de ene kant (handen) terwijl je de rudders de andere kant uit duwt (voeten)? Iemand?