vrijdag 20 februari 2009

Crash Buffalo: Oorzaak?

Vorige week crashte een Bombardier Dash 8 Q400 net voor de landing in het Amerikaanse Buffalo. Ik lees net dat specialisten nu een duidelijk beeld beginnen te krijgen van wat er gebeurde tijdens de laatste seconden van die vlucht. Zonder definitieve conclusies te willen trekken, ligt op dit moment volgend scenario op tafel.

Het vliegtuig zat in de laatste rechte lijn voor landing op een hoogte van ongeveer 1500 voet (500m). De automatische piloot bestuurde het toestel. Buiten was het mistig en viel er lichte sneeuw. De temperatuur zat ook een flink stuk onder nul. Door ijsafzetting op de vleugels begon het vliegtuig langzaam te vertragen. De computer wilde dit - terecht - corrigeren en liet de neus automatisch enkele graden zakken. Dit zorgde blijkbaar even voor paniek in de cockpit. De bemanning overcorrigeerde daarop door de knuppel hardhandig naar zich toe te trekken en de neus ging 31 graden omhoog. Door de combinatie van ijsvorming, lage snelheid en geringe hoogte verloren de vleugels hun draagkracht en ging het vliegtuig 'stallen'. Met de gekende gevolgen.

In dit scenario is de oorzaak van de crash niet als dusdanig ijsvorming. Ook mét het ijs op de vleugels had het toestel de landingsbaan gehaald. De juiste manier van handelen was de neus een tikkeltje laten zakken en tegelijk wat motorvermogen bijgeven, precies wat de automatische piloot wilde doen. Het is echter de overreactie van de piloot die het vliegtuig deed overtrekken.

Ik schrijf hierover, omdat al te vaak na een vliegtuigcrash verwezen wordt naar mechanische fouten van het toestel, computerstoringen of de vermaledijde automatische piloot. Even vaak blijkt achteraf telkens weer dat een menselijke fout de oorzaak is van een ongeval. De mens is helaas de zwakke schakel in deze. Checken, dubbel-checken en vertrouwen op de techniek van je vliegtuig…

maandag 16 februari 2009

Zaterdag 14 Feb - Foto's

Enkele foto's van de vlucht afgelopen zaterdag. In volgorde:
- Ikzelf en Gunther
- Melle
- Gent
- Blankenberge Pier
- Zeebrugge, strandwijk en daarachter haven
- Antwerpen, baan 11 net voor de landing








zaterdag 14 februari 2009

Verrassingsvlucht

Wat een prachtige dag hebben we achter de rug. Wat een sublieme vliegdag ook! Een zo goed als wolkenvrije blauwe lucht, bijna geen wind (3 knopen), tientallen kilometers zichtbaarheid en stabiele hoge druk (1028).

In de vertrekhal van de Antwerpse luchthaven ontmoet ik Lien en Gunther. Dit koppel heeft net een huis gebouwd in Beernem en ik heb dat bouwavontuur gevolgd via hun blog. Omgekeerd is ook Gunther een trouwe lezer van mijn vliegblog. Gunther wordt dertig deze maand en wil al lang eens mee vliegen. Daarom had Lien in het geheim deze verrassingsvlucht geregeld. Pas gisterenavond kreeg hij te horen dat er vandaag gevlogen zou worden.
De route die door Lien werd gevraagd: Antwerpen – Melle – Gent - Beernem – Brugge – Zeebrugge en zo recht terug naar Antwerpen.

Zoals ik al vreesde was het erg druk op de luchthaven. Elke zichzelf respecterende piloot probeert op een dag als dit natuurlijk te vliegen. We moesten even wachten bij het tanken en ook aan de startbaan stond een lange rij. De toren probeerde iedereen zo snel mogelijk weg te krijgen. “N20U, confirm when you are ready. Number 3 for take off.” Nog twee toestellen voor ons. Dan konden we vertrekken, via de KONTI-RUPEL route. Na het uitvliegen van de CTR ging Brussels Information op de radio. Ook hier een drukte van jewelste. De dame in mijn koptelefoon waarschuwde: “There is a lot of traffic today, have a sharp lookout!” De Traffic Watch op ons toestel gaf regelmatig andere toestellen weer, soms tot op 1 mijl nabij. Ogen open houden was de boodschap want we vliegen ondertu
ssen in ongecontroleerd luchtruim.

We draaiden eerst een rondje boven Melle, dan enkele cirkeltjes boven Gent (terrasjes gezien!), vervolgens wat sightseeing boven Beernem gedaan en via het wondermooie Brugge daarna recht op de haven van Zeebrugge af. Over het strand vliegen met de duinen aan de ene kant en de open zee aan de andere kant moet ongeveer het mooiste zijn wat er is. Via radiobaken Costa (COA) zetten we dan opnieuw koers richting Antwerpen. Meteen na Knokke kom je in Nederlands luchtruim terecht dus werd Dutch Mil ingelicht over onze intenties. Het antwoord – zoals steeds – kort maar krachtig: “QNH 1028!” In dit deel van de wereld liggen de grenzen van gecontoleerd luchruim wat hoger dus we stegen door naar 3500 voet (1.1 km). Wat een verschil met de hobbelige 1300 voet van daarnet. Op deze hoogte was de lucht zo strak als een biljarttafel. Geen rimpeltje te bespeuren. Trouwens, om de goede zichtbaarhei
d nog eens te illustreren: boven Terneuzen zagen we de koeltorens van Doel al liggen, zo’n 30 kilometer verder.

Enkele minuten later schoven de dokken van de Antwerpse haven alweer onder ons voorbij en spraken we terug met de Toren van Deurne voor instructies. Standaard aankomst via DELTA en PORTA. De drukte leek even ver te zoeken want al boven het sportpaleis kregen we toestemming om te landen op baan 11.

Gunther kijkt hopelijk terug op een fijne vliegervaring en zal binnekort enkele foto’s ter illustratie sturen. Hiernaast alvast de werkelijk gevlogen route via de GPS tracklog.

donderdag 5 februari 2009

Regenvrije Touch & Go's

Deze voormiddag moest ik met de auto naar garage en keuring. Waarom meld ik jullie dit? Is deze blog plots veranderd in een website over wagens of technische controles? Nee hoor. Mijn garagist woont op een half uurtje rijden van Deurne en dus lag de vliegtas achterin de kofferbak. Ondanks de aanhoudende regen de hele voormiddag hoopte ik op een klein mirakel om toch nog even de vleugels te spreiden.

Tegen de middag stond ik naar de weercomputers op de luchthaven van Antwerpen te kijken. En er kondigde zich zowaar een mirakel aan! Het was al opgehouden met regenen toen ik arriveerde en de wolken lieten zelfs af en toe wat zon door. Het net voorbij geschoven front zou pas in de namiddag opgevolgd worden door een nieuwe regenzone. Dat gaf dus een uurtje of twee regenvrij weer met een werkbare wolkenbasis (3000 voet ongeveer). Snel naar het toestel en opstarten voor enkele touch&go's.

Het gonst van de activiteit met enkele IFR-studenten en een pak VFR-toestellen in en rond de controlezone. Iemand is ook zijn multi-engine rating aan het behalen blijkbaar want een tweemotorig toestel doet de hele tijd touch&go's. Daardoor moet ik lang wachten om op te stijgen. De dame in de toren verontschuldigt zich een beetje: "N9920U, expect delay of several minutes due to IFR traffic. You are number 3 for take off."

Dan kom ik toch aan de beurt. Ik vraag twee touch&go's aan en krijg te horen: "Cleared for take off runway 11, touch and go, left traffic." Net achter mij krijgt een andere piloot hetzelfde te horen maar hij moet rechts uitvliegen. Zo worden we uit elkaar gehouden. Tussendoor meldt zich een groot toestel aan dat op instrumenten binnen wil komen. Respect voor de mensen in de toren die dat allemaal moeten stroomlijnen. Ik vlieg blijkbaar sneller dan mijn collega die ook aan het oefenen is en kom als eerste binnen. Zo gaat het daarna nog eens. De derde landing is de laatste en ik rij terug richting hangar met drie landingen en 0.6 uur in het logboek.

Op de autosnelweg naar huis begint het weer te druppelen. Tussen de regenfronten door dus toch nog even kunnen vliegen. Mooi zo!