zondag 19 april 2009

Ijsje in St Truiden

Mijn geplande passagier belde vanochtend vroeg af. En dus stond ik voor de keuze: deze prachtige vliegdag laten schieten en aan de grond blijven of toch de lucht in. Na overleg met mijn partner kwam het volgende compromis uit de bus: Ik zou vanuit Antwerpen naar St Truiden (EBST) vliegen. Mijn gezin reed met de wagen van thuis naar het vliegveld van St Truiden (minder dan een half uurtje rijden voor hen). Daar zouden we elkaar treffen om een ijsje te gaan eten. Als dat geen mooi plan was!

Ik dus naar Deurne onder een half open hemel: grote brokken wolken met al even grote stukken blauw tussen. De meteo voorspelde lichte bewolking op 3500 voet. Dat klopte, net als de aangekondigde wind: 130° (zuid-oosten) tussen 5 en 10 knopen. 130 graden wind, dat wil zeggen dat baan 11 in gebruik was. Opstijgen richting Kempen en landen over 'het stad'. De wind stond zo goed als pal op de piste dus was eigenlijk geen factor.

Het traject was amper 37 mijl lang en kon zo goed als recht-op-recht gevlogen worden. Als je in Antwerpen voor een "Liera departure" kiest zit je meteen op de goede koers voor St Truiden. Ik vloog op GPS met de VOR van Antwerpen (ANT 113.50) als double check. Omdat het grootste deel van de rit onder de TMA van Brussel verliep, bleef ik op amper 1300 voet. Hoger zou kunnen mits een vliegplan en contact met Brussels Departure, maar daar had ik vandaag geen zin in.

Het radiobaken van Antwerpen gaf geen respons. Het gebeurt wel vaker dat een VOR station op zo'n lage hoogte niet te ontvangen is. De back-up navigatie ging via de ADF (309) van Antwerpen. Even voorbij Aarschot stijgt de ondergrens van de TMA en klom ik naar 2000 voet. Na een dikke 20 minuten vliegen zag ik het voormalig militaire gebied van Brustem al liggen. In het midden de lange baan 06/24. Van de 3000 meter asfalt is 1200 meter bruikbaar voor recreatieve vliegtuigen, ruim genoeg om deze vogel aan de grond te zetten.


Omdat ik wat tijd had, wilde ik ook enkele touch & go's doen. Op de radio kondigde een ander toestel aan dat het noodlandingen aan het oefenen was. We waren de twee enige kisten in het circuit en bleven netjes uit elkaars buurt. Mijn eerste landing was een standaard aankomst: flaps eruit en zo zacht mogelijk proberen te eindigen. De tweede landing werd een 'spot-landing'. Je kiest een plaatsje waar je de wielen wil laten neerkomen en werkt daar dan naartoe. Helemaal pal erop lukte niet, maar wel aardig in de buurt. De derde landing gebeurde zonder flaps. Mocht er zich een elektrische storing voordoen, kan je de flaps niet uithalen. Dan moet je landen zonder die hulpmiddelen. Dat wil zeggen tegen een hogere snelheid. Ik verlengde downwind een beetje om voldoende tijd te hebben om te zakken op final. De snelheid bleef rond 80 knopen. Bij een landing mét flaps zou dat minder dan 70 knopen zijn. Hogere snelheid is langere 'flare' en langere afstand rijden op de grond ook. Toch maar even flink op de remmen staan en de neus optrekken om de snelheid eruit te halen.

Aan de hangar stond net een andere Grumman Cheetah klaar voor vertrek. Wat een verschil trouwens met de vorige keer dat ik hier was. Toen viel hier niets te beleven. Nu stond de hal vol met toestellen: Piper, Cessna, Socata TB10, helikopter en enkele ULM-toestellen, waaronder de mooie en snelle FK14 Polaris. Ook de bar/kantoor/briefingruimte was grondig gerenoveerd. Heel erg mooi allemaal. Ik hoorde van de beheerder dat er grootse plannen bestaan voor dit veld. Daarover later zeker nog wat meer. Het landingsgeld voor een eenmotorige kist was amper 5 euro.

Het ijsje met vrouw en kinderen smaakte trouwens heerlijk. Het terras waar we op zaten, lag op de uitvliegroute van EBST. Regelmatig vloog er een klein toestel over. Het was meer dan 20 graden, de lucht was bijna helemaal blauw en het voelde zalig om de embryonale zomer te voelen. Ons eerste terrasjes van het seizoen. En dat ik hierheen gevlogen was, maakte het nog wat leuker!

Tegen 19u30 begon ik aan de terugkeer. Ik met het vliegtuig naar Antwerpen en de familie met de auto terug naar Tienen. De wolken waren nu zo goed als weg. De lage zon zorgde voor wat mindere zichtbaarheid maar het bleef alweer fantastisch om in die laatste zonnestralen van de dag boven het landschap te bewegen. Een flink stuk voor Lier mocht ik al meteen zakken naar 1000 voet en me melden op 'downwind runway 11'. Het was duidelijk een rustige avond in de toren van Antwerpen. Al op het einde van downwind krijg ik te horen:
- "N20U, cleared to land runway 11, wind calm."
De wind is dus helemaal gaan liggen.

Ook terwijl ik het vliegtuig de hangar in duw en mijn spullen pak arriveert of vertrekt er geen enkel toestel. Het is zo goed als donker als ik van de luchthaven weg rij, de met lentelucht gevulde avond in…

1 opmerking:

Arjan zei

Mooi beschreven vlucht. Enne, goede deal gemaakt met het gezin hoor. Wilden ze niet meevliegen dan?