maandag 25 mei 2009

Massachusetts 09: Block Island (KBID)

Om te beginnen dit: de vorige en volgende teksten zijn heel snel geschreven, wellicht ook met tikfouten. Ik schrijf deze verslagjes tussen de bedrijven door en zal ze bij thuiskomst wat bijvijlen. Voorlopig zullen jullie het hiermee moeten doen ....

Maandag 25 mei, dat is Memorial Day hier. Een wettelijke feestdag in de Verenigde Staten. Alleen op de nationale feestdag hangen er nog meer stars & stripes aan de huizen. Heel wat mensen hebben een vrije dag en dus worden boten, oldtimers, motorfietsen, grasmachines, sportpakjes, duikflessen, mountainbikes, steps, wandelschoenen en vliegtuigen buiten gehaald. Bart en ik hadden een vlucht in gedachten naar Block Island, een klein eilandje 15 km voor de kust van Rhode Island. Met de auto en aansluitende ferry ben je bijna een hele dag kwijt. Met de Cessna vlieg je erheen op iets minder dan een uur.

Alleen zou alles van het weer afhangen, want de Atlantische kust is bekend en gevreesd voor de snel oprukkende nevel en wolken. Gelukkig stonden we op onder een prachtige zon en ook de eilanden voor de oostkust van de VS zouden de hele dag 'bevliegbaar' zijn.

Take off om 10u30 stipt en met een bocht rond de luchthaven van Fitchburg geklommen naar 4500 voet. Omdat we zowel links als rechts enkele grote luchthavens passeerden en ik veel verkeer verwachtte op een mooie dag als dit, meldde ik me aan bij de luchtverkeersleiding. Achtereenvolgens kregen we te maken met Boston Approach, Bradley Approach en daarna Providence Approach. Ze geven je een aparte transpondercode en laten je voor de rest met rust. Nu en dan kregen we melding van ander verkeer in onze buurt.

Na drie kwartier bereikten we de kustlijn van Rhode Island en begint een stukje van 8 mijl over zee. Ondertussen was ik naar 5500 voet geklommen om op VFR level te blijven op deze oostelijke koers. Waar de zee begon, doemden ook wolken op, net boven ons op 6000 voet ongeveer. Prachtig om dat eiland vanop die hoogte te zien liggen. Helemaal omrand door gele stranden en in aan de oostkant een kleine baai met jachthaven. Dan snel hoogte verliezen om de landing op KBID (officiele naam van de luchhaven daar) in te zetten. De controller waarschuwde me nog dat het zeer druk is op Block Island. Iedereen wil even naar dat prachtige stukje USA vliegen blijkbaar.

Het is redelijk druk in het circuit maar ik raak er vlotjes tussen. Landing op runway 10 gaat probleemloos en als we de baan afrijden volgen we een gele taxicar naar de parking op een groot grasveld. Er staan zeker 30 toestellen. Bij het openzwaaien van de deur, proeven we de zilte zeelucht en waait er een aardig briesje. Iedereen begroet ons vriendelijk terwijl we naar de gloednieuwe terminal wandelen. Dit is trouwens een van de weinige airports in de VS waar je een landing fee moet betalen: 10 dollar.

Een taxiritje later zitten we te lunchen in downtown Block Island. Het eiland is niet meer dan een dorpje met weinig auto's, een aanlegsteiger voor de ferry en een betonnen landingsbaan van 800 meter. Zeer speciaal maar leuk sfeertje eigenlijk. Mijn eerste vlucht naar een eiland!

Kort nog even de vlucht terug beschrijven: Via Newport en de buitenwijken van Boston naar Fitchburg op 3000 voet. De laatste 20 mijl was zeer turbulent wegens opbouwende thermiek. Onmogelijk om hoogte te houden en zeer slecht voor de maag van de passagier ;-).

Hieronder enkele foto's:










zondag 24 mei 2009

Massachusetts 09: Tully Lake

We zijn goed bezig! Vandaag alweer 1.5 uur gevlogen, in een Cessna 152 dan nog wel.

De 172 was bezet vandaag maar volgens Dick, de baas van FCA, kan iemand die een C172 bedwingt perfect ook het kleinere broertje C152 aan. Nu had ik ooit wel eens 1.1 uur gelogd in een 152 maar dat was echt wel een tijdje geleden. Voor alle veiligheid besloot ik alleen, zonder Bart, eerst drie landingen uit te voeren om het lichtere toestel beter te leren kennen. Dat bleek best wel mee te vallen. Alles gaat ongeveer 5 knopen trager en het is wat gevoeliger voor schokken en input.

0.4 uur later kwam Bart naast me zitten. Terwijl in een C172 nog echte stoelen staan en je toch een beetje beenruimte hebt, heeft een C152 eerder 'kuipen'. Je zit laag tegen de grond en heel dicht bij elkaar. Gezellig allemaal, dat wel.

Vanop runway 32 meteen naar 3000 voet en daarna volgde een beetje freewheelen door Massachusetts. Via Tully Lake verder naar het westen en aan de Conneticut River op de grens met New Hampshire terug richting Fitchburg. Fotos volgen later, beloofd!


zaterdag 23 mei 2009

Massachusetts 09: Quabbin Reserve

De dag begon een pak kouder dan gisteren. De onaangename 29 graden van de namiddag bleek nu een even onaangename 10 graden vroeg in de ochtend. Al gauw brandde de zon gaten in het wolkendek en konden we weer aan vliegen denken. Het plan was om over het huis van Bart en Leen te vliegen en dan verder naar Quabbin Reserve te trekken, een gigantisch meer waar drinkwater uit gewonnen wordt.

De wind was gedraaid en dus werd het runway 14. Meteen na take off op koers richting Jefferson gedraaid en zes minuten later vlogen we een cirkeltje over 'Casa Bart & Leen'. We konden onze vrouwen en kinderen duidelijk zien zwaaien. Dan westelijk gedraaid en op 3000 voet hoogte naar het grote meer. Wat een groene oase is Massachusetts! Zover je kon zien bossen, groene velden en heel veel grote en kleine meertjes. Prachtig en rustgevend, maar weinig opties als de motor het zou begeven.

Het ging terug over Orange, de plaats waar ik gisteren nog voet aan grond heb gezet. Ik was onder de indruk van het prachtige uitzicht van groene, bossige heuvels en veel water. Bij het terugkeren is de wind alweer gedraaid en gaat alles opnieuw via runway 32. Enkele foto's hieronder.






vrijdag 22 mei 2009

Massachusetts 09: Check out

Donderdagavond reden we rond 20u30 de oprit van onze vrienden in Massachusetts op. Dat was een stuk later dan gepland. Niet omdat onze vlucht van Brussel naar New York vertraging had. De Airbus van Jet Airways landde perfect op tijd. Niets dan lof trouwens voor de uitstekende service van die maatschappij! Onze late aankomst in Jefferson had te maken met de rit van JFK naar het binnenland. Die verliep bijzonder moeizaam. Meteen bij het buitenrijden van de luchthaven kwamen we een file terecht en dat duurde zo de eerste 50 km. Rush hour aan de Amerikaanse oostkust, vreselijk. Gelukkig wachtte er bij Bart en Leen een warm welkom en een zacht bed.

Omdat we maar enkele dagen bij hen zouden blijven en ik toch wel wat wilde vliegen, had ik op vrijdagochtend meteen een check out vlucht gepland. Na wat zoeken was ik enkele weken geleden bij FCA Flight Center terecht gekomen, een lokale FBO op de luchthaven van Fitchburg (KFIT). FCA verhuurt twee Cessna 152's en een 172. De gewoonte is dat je eerst een check out vlucht doet met een instructeur voor je zomaar andere toestellen kan huren. Aangezien het deze zomer ook twee jaar geleden zal zijn dat ik mijn brevet behaalde, drong een BFR zich op, een Flight Review. Om de twee jaar moet elke PPL-er verplicht een uurtje vliegen met instructeur om na te kijken of je nog volgens de regels en procedures vliegt. Ik had afgesproken met de mensen van FCA dat die check out vlucht ook als BFR zou gelden.

Fitchburg heeft twee lange betonnen runways. 14/32 en 02/20. De approach van 02/20 is nogal steil wegens een heuvel aan de ene kant en een hoge kerk aan de andere kant dus meestal is de 14/32 in gebruik, ook vandaag. Er is geen controletoren, dit is klasse G en net erboven klasse E. Speeltuin voor VFR vliegers dus. Op de tarmac staan een twintigtal vliegtuigjes en in de hangars ongetwijfeld nog eens evenveel. Wat een mooie lokatie alweer en wat een perfecte infrastructuur ook hier.

Om 11u stap ik een Cessna 172 in samen met instructeur Ron. Het valt me altijd op dat de instructeurs die je op zo'n kleine en lokale FBO's vindt vaak al een respectabele leeftijd hebben. Heel veel jonge leraars gaan werken bij een blitse school om uren op te bouwen op weg naar hun commercieel brevet. Die C172 is elke keer wennen als je uit de Grumman komt. We vertrekken vanop runway 32 en vliegen naar de VOR van Gardner. Ron laat me een radiaal tracken en stelt ondertussen wat theoretische vraagjes. Na Gardner zien we het veld van Orange liggen (KORE). Daar wilde Ron wat touch&go's doen. We deden er een stuk of vier, waaronder een glide in (motorloos). Daarna weer omhoog en op 3000 voet een beetje bochtenwerk en wat slow flight. Na een dik uur zitten we weer in het circuit van KFIT en na nog twee landingen taxieen we terug naar de parking.

In het leslokaal van FCA bespraken we nog even de vlucht en kreeg ik nog wat feedback van Ron en daarna tekent hij mijn logbook af. BFR voltooid en gelost op de C172 van deze FBO! Bart bleef de hele tijd aan de grond maar nu ik hier alleen mag vliegen, wilden we nog snel even samen de lucht in. We deden drie touch&go's en zetten dan een punt achter deze vliegdag.

zondag 17 mei 2009

Massachusetts

Het zijn de laatste dagen voor ons vertrek naar de Verenigde Staten. Ik ga samen met mijn gezin binnenkort 18 dagen richting Massachusetts. We hebben daar vrienden wonen, Belgen die ondertussen al bijna 10 jaar in de VS leven. Jullie kennen me ondertussen goed genoeg om te weten dat ik er ook enkele uren ga proberen te vliegen. Ik heb een FBO gevonden op Fitchburg Airport, met zijn twee gigantische runways 'klein' naar Amerikaanse normen. Ik hou jullie zeker op de hoogte van mijn ervaringen ...

woensdag 6 mei 2009

Haamstede

Sinds we volgens het zomeruur leven, blijft het 's avonds een stuk langer licht. Vanavond bijvoorbeeld ging de zon pas onder om 21u13. Wettelijk gezien mag een VFR piloot daarna nog 30 minuten vliegen. De officiele aeronautische dag eindigde vandaag dus om 21u43. Op dat moment is het echt wel pikdonker en als persoonlijke tijdslimiet gebruik ik de feitelijke zonsondergang.

Ik was meteen van kantoor naar de luchthaven gereden voor een avondvluchtje. De dag was bewolkt en nat begonnen maar de meteo beloofde brede opklaringen vanuit het westen en droog weer vanaf de middag. Toen ik iets voor 8 uur het vliegtuig uit de hangar trok, gaf de METAR verspreide wolken op 3500 voet, wind 240/09 en +10 km zichtbaarheid. Het plan was om - op iets grotere hoogte - naar Haamstede te vliegen, een dorpje en radiobaken aan de kust van Zeeuws-Vlaanderen en zo via Breda terug naar Antwerpen.

Het was ontzettend kalm in Deurne. Slechts 1 toestel bleef dapper touch&go's draaien in het circuit. Net voor ik vertrok, ging ook nog een VLM Fokker de lucht in. Omdat ik geen brandstof nodig had, kon ik meteen via taxiway 'GOLF' naar de startbaan bollen. Grappig hoe man van de grondfrequentie vroeg om over te schakelen naar de torenfrequentie en daar gewoon met me verder praat. Ik was de enige in zijn hele CTR dus de radiotaal klonk wat minder formeel dan anders:
- "Ok, N9920U, enter the runway, taxiback to the beginning and you are cleared for take off whenever you feel ready for it!"
Nog geen minuut later hing ik boven de ring van Antwerpen. Aangezien er geen ander verkeer is mocht ik min of meer kiezen hoe ik de CTR uitvloog:
- "Report when leaving the zone."

Boven Zeeuws-Vlaanderen stootte ik op 3000 voet op enkele dikke wolken en hardnekkige nevel. Het zicht naar de grond was troebel. Boven 3000 voet moet je op specifieke hoogtes vliegen en de volgende bruikbare kruishoogte op mijn (westelijke) koers is Flight Level 45 (4500 voet). Ik besloot dan maar om op 3000 voet te blijven. Dutch Mil Information antwoorde zelfs na drie keer oproepen niet, gebeurt wel vaker in dit stukje Nederland. De route ging ook even door het luchtruim van Rotterdam en net voor Haamstede ging 'Rotterdam Approach' op de koptelefoon. Zij antwoorden wél en melden dat er geen verkeer in mijn omgeving is. Onder mij passeerden ondertussen talloze windturbines, grote brokken water met lange wegen en bruggen en aan de einder de open zee. Heel erg mooi en rustgevend allemaal.

Na Haamstede ging het over de brede Oosterschelde terug richting binnenland. Op dit traject vestigde ik een persoonlijk snelheidsrecord. De westelijke wind waaide aan 25 kts pal in de rug en dat deed de grondsnelheid oplopen tot 138 knopen (255 km/u). Ondanks die rotvaart zakte de zon steeds dieper in de horizon. De GPS gaf "ETA 21:26" aan en even voor Etten-Leur besloot ik mijn vluchtplan te wijzigen. Het overvliegen van de vliegbasis van Gilze-Rijen werd geschrapt en ik draaide de neus nu al richting Antwerpen. Via het vliegveld van Seppe vloog ik enkele minuten later weer België in. Boven de Antwerpse noorderkempen hingen lage, grijze wolken. Regen zat er niet in, maar door de invallende duisternis oogden ze erg dreigend. Ik tufte eronder op 1500 voet. Wolken pal boven mij en groene bossen onder mij: dat werd dus nog een turbulent slottraject!

Het was nog steeds rustig in het Antwerpse luchrtuim. Ik melde me bij de toren en nog voor ik mijn intenties bekend kon maken gaf de man instructies:
- “N20U, report right base runway 29.”
Geen gedoe met invliegpunten deze keer. Lekker rechtdoor op het veld af. Even later kwam een Fokker van VLM de rust verstoren. Mijn oorspornkelijke instructies werden gewijzigd en ik werd gevraagd downwind vervoegen. Om de turbulentie van dat grote toestel te ontwijken moest ik downwind ook verlengen. Daarna volgde een 3 mile final.

Geloof het of niet, maar mijn wielen raakten de grond om 21u12, exact 1 minuut voor zonsondergang. Wat zich onder mijn vleugels presenteerde was wondermooi. Alleen jammer van de slechte zichtbaarheid. Een vlucht langs de hele kustlijn tot de Waddeneilanden moet prachtig zijn. Volgende keer. Ik heb foto's genomen met mijn nieuwe Nokia GSM maar zou niet weten hoe je die naar een PC stuurt. Iemand??