dinsdag 30 juni 2009

Tour de France?

Nu zaterdag start de Ronde Van Frankrijk. Ook al ben ik geen echte wielerfanaat, de ronde probeer ik toch zo goed en zo kwaad als het kan te volgen. Omdat de tourkaravaan de vorige jaren ook wel eens in de buurt kwam, ben ik het spektakel enkele keren live gaan bekijken. Altijd weer een belevenis.

Dit jaar blijft de tour helaas ver weg van Vlaanderen. De aankomst/vertrekplaats die min of meer 'in de buurt' komt is Colmar, in de regio Franche-Comté, aan de grens met Zwitserland. Als de tour niet tot bij ons komt, moeten wij misschien naar de tour? Ik zit te broeden op een wild idee. Een voorstel.

Op vrijdagochtend 17 juli vliegen we met de Grumman naar Colmar (dik 2 uur vliegen). Daar zien we in de namiddag de tour aankomen. Die nacht slapen we - noodgedwongen - in een tent op de camping. Alle hotels zitten er natuurlijk al maanden tjokvol. Zaterdagochtend zien we de tourkaravaan weer vertrekken. In de late namiddag vliegen we dan terug naar Antwerpen.

Totale vliegtijd ongeveer 4,5 uur. Dat komt neer op ongeveer 700 euro. Maar als we met drie personen gaan, is het persoonlijk aandeel ongeveer 230 euro per inzittende. Campingkosten en eten en drinken ter plaatse zijn verwaarloosbaar. Ik probeer nog enkele perskaartjes te verkrijgen zodat we in Colmar zelf in het rennersdorp kunnen komen.

Allemaal in de hoop dat het goed vliegweer is uiteraard.
Wat denken jullie?

maandag 29 juni 2009

Calais: Foto's

Enkele kiekjes van de vlucht naar Calais.

Groot-Brittannië in de verte

Marck (voorstadje Calais)

Cap Blanc Nez

Cap Gris Nez


Oostende vanop 3500 voet (zoek de luchthaven)

VFR On Top (wolken onder mij)

zondag 28 juni 2009

Calais (LFAC)

Change of Plans

Oorspronkelijk had ik een trip naar het Duitse Waddeneiland Borkum in m'n hoofd. Onstabiel weer en zeer slechte zichtbaarheid in het oosten deden me letterlijk van koers veranderen. Vandaag ben ik dan maar naar het westen gevlogen, naar Calais meerbepaald. Mijn eerste landing in Frankrijk ook.

De rechte lijn die je trekt van Antwerpen naar Calais loopt over Gent en Koksijde. Een ideaal traject want zo kan je tijdens de laatste minuten de Noord-Franse kust bewonderen. Omdat ik een nationale grens overstak, werd er een vliegplan naar Belgocontrol gefaxt. De route in het jargon: EBAW - KOK - LFAC.

De eerste 20 minuten van de vlucht bestond echter uit staren in een witte waas. Ik heb het hier al vaker geschreven: 5 km zicht is echt limiet. Ik overwoog even om te draaien in Oostende en de trip wat in te korten. Maar naarmate de kust dichterbij kwam, klaarde de mist op. De zeewind blies het vocht in de lucht uit elkaar.

Vanaf Aalter vloog ik trouwens in het luchtruim van Oostende en dat is gecontroleerde klasse C. Die controller op de grond die je mee in de gaten houdt, geeft toch een geruststellend gevoel.

Bij het bereiken van de militaire luchthaven en het radiobaken van Kosijde, zag het er al een stuk beter uit. Rechts lag Oostende en links de industrie van Duinkerke. Daartussen het Noordzeestrand, badend in de zon die de bewolking ondertussen weg had gebrand. Onder mij hield de hoogbouw abrupt op en startte een strook duinen. Dat moest de Franse grens wel zijn!

De man van Oostende zette met over naar Lille Approach. Formeel gesproken moet je daar melden als je het Franse luchtruim binnen vliegt maar pas na drie keer oproepen, reageerde de dame op de radio. Ondertussen zat ik bijna tegen de controlezone van Calais aan dus de vriendelijke dame gaf me meteen door naar Calais Tower. Jawel, deze middelgrote luchthaven heeft een eigen verkeerstoren.

Ik had me voorbereid op een ingewikkelde aanvliegprocedure via een hele rist punten maar ik mocht meteen naar de 'right hand downwind runway 06' vliegen. Voor mij landde een andere Belgische piloot en even later stond ook ik aan de grond. Landingsgeld hier bleek 9,35 euro. Je kan een taxi nemen naar het centrum van Calais of te voet naar het voorstadje Marck. Ik deed het laatste, in de brandende zon, langs een stoffig wegje tussen de velden. Verklaar me gek, maar ik waande me even in Zuid-Frankrijk. In het piepkleine centrum nam ik een foto als bewijs van mijn aanwezigheid.

Terug met een omweg

Omdat ik me op een steenworp van Cap Gris Nez bevond, wilde ik terugvliegen met een omweg langs die steile klif. Dat creëerde heel even een planningsprobleem. Op lage hoogte langs de kust vliegen is geen enkel probleem maar bij het terugvliegen zou ik terug door de controlezone van Calais moeten vliegen. De haven van Calais is bovendien verboden gebied tot 3300 voet hoogte en daarboven zit je in de aanvliegroute van Engeland naar Lille. Mijn plan was dus om na Cap Gris Nez snel te stijgen naar 3500 voet en zo de verboden zone te vermijden en daarna Lille Approach op te roepen voor verkeersbegeleiding.

Het faxtoestel waarop je een vluchtplan kon verzenden, stond naast de man in de controletoren van Calais. Een steile trap bracht me naar de glazen uitkijkpost van deze luchthaven. Een vriendelijke jongeman verwelkomde me er. Wat een prachtig zicht had je hier! Ik legde hem mijn plannen uit en hij zei dat het geen probleem was en Lille alvast zou informeren over mijn intenties.

Rond half 6 kwamen de wielen weer los van de grond en volgde ik de kustlijn. De route bracht me ook over de terminal van Eurotunnel. Een wirwar van sporen en twee grote gaten in de grond waar de treinen plots in verdwijnen. Als ik naar de andere kant kijk, dag ik zelfs Groot-Brittannië liggen! Zeer fijn moment.

Daarna volgden eerst Cap Blanc Nez en daarna Cap Gris Nez. Wat zijn die rotsen toch steil en wat is de natuur toch mooi hier! Onder mij verkende ook een helikopter de omgeving. Boven zee draaide ik mijn neus terug naar het oosten en ging het met 1000 voet per minuut naar 3500 voet. De man van Lille Approach wist duidelijk al wat ik van plan was en laat me ongestoord de kustlijn volgen: "Inbound KOKSY 3500 feet, report at Belgian border."

Opvallend, op de radio werd er vooral Frans gesproken. Dat is een officiële ICAO taal en dus perfect legaal voor Franstalige piloten. De verkeersleiding kan uiteraard ook Engels. Nu heb ik gelukkig geen probleem met het Frans en verstond ik alles wat te horen is, maar voor wie dat niet kan, moet het wel vreemd klinken.

Enkele mijlen voor de Belgische grens (en het luchtruim van Oostende) kwam Ostend Approach op de radio. Ik besloot de Belgische kustlijn helemaal af te vliegen tot Knokke en daar inland te draaien. Dat was geen probleem voor de man achter het radarscherm: "Cleared to COSTA, 3500 feet, report when leaving the TMA."

Ter hoogte van Blankenberge kwamen vanuit de zee wolken opzetten, ik schat op 2000 voet. De bewolking stopte waar het land begon. Aangezien ik de kustlijn volg, vloog ik dus pal boven de scheidingslijn. Als ik links keek, zag ik een dik wit wolkenpak onder mij. Rechts de velden van West-Vlaanderen. Ik voel me heel even de kapitein van een grote airliner …

Na radiobaken COA (COSTA) volgde dan het laatste stukje over Zelzate terug naar Antwerpen. Het was ondertussen kalm op de frequentie van Brussels Information. Net voor Sint Niklaas kreeg ik al een clearing om naar KONTI te vliegen, vast invliegpunt voor Antwerpen. Enkele seconden daarna gaf de torenstem me een binnenweg: “direct and report left downwind 29”. Nog een toerke rond het veld en dan richting hangar.

Op iets meer dan een uur tijd van Cap Gris Nez over de Franse en Belgische kustlijn naar Antwerpen op een zonnige zondagnamiddag. Het was weer een heerlijke vliegdag!

vrijdag 26 juni 2009

Welletjes

Op vijf dagen tijd verloren we Karel Van Miert, Yasmine en Michael Jackson.
Namen en figuren die - elk op een andere manier - deel uitmaakten van mijn jeugd en zelfs van mijn huidige leven.
Allemaal weg, op minder dan een week tijd.
Dat is een beetje beangstigend.
Kan het sterven nu even ophouden aub ... ?

woensdag 17 juni 2009

De langste dagen

Ik hoop dat u er van geniet, beste lezer, van de langste dagen van het jaar! Tussen 16 en 22 juni verdwijnt de zon pas onder de horizon om 21u59. In de praktijk duurt een vliegdag deze week dus tot 22u29 (sunset + 30 minuten).

Ideaal om na het werken nog even richting Antwerpen te rijden voor een kort vluchtje. Het was mijn eerste vlucht met de Grumman trouwens na de wederkennismaking met de Cessna familie in de Verenigde Staten.

Het viel me ook nu weer op hoe kalm het op de luchthaven bleek op een doordeweekse woensdag. Met de matige westenwind was baan 29 in gebruik en meteen na het starten van de motor mocht ik doorrijden tot aan de baandrempel. Het plan was om snel even over en weer naar Gent te vliegen. Opstijgen gebeurde dus westelijk en het traject van de luchthaven naar Gent loopt eigenlijk recht-op-recht. Alleen ... de officiële uitvliegroute maakt een omweg via Kontich en Rupelmonde. Misschien wilde de verkeersleider me wel een directe route geven, via radiobaken Nicky, dwars over de Antwerpse binnenstad? Ik besloot het gewoon te vragen.

Ik: "Antwerpen Ground, N9920U, ready for a VFR flight to Gent and back, 2000 feet. Request instructions and is there any chance I can fly direct NICKY after take off?"
Ground: "Euh .. normally not, but I will check."

Als ik even later de toren aan de lijn krijg, hoor ik fijn nieuws:

Tower: "N20U, cleared for take off runway 29, direct Nicky, 2000 feet. Report when leaving the zone".

Even later hing ik op lage hoogte boven de kathedraal van de Scheldstad en vlieg ik in een rechte lijn naar Gent. Mooi zicht, met dank aan de torenmens.

De lucht was zo vlak als een biljarttafel. Alleen over het kanaal tussen Gent en Zelzate voelde ik een kleine rimpeling in de lucht. Ik was ook de enige recreatieve piloot in het Belgische luchtruim, denk ik, want op de frequentie van Brussels Info bleef het de hele tijd muisstil. Na een klein uurtje fladderen, was het tijd om terug binnen te komen. Boven Sint Niklaas, nog voor ik in de Antwerpse CTR zat, mocht ik al doorvliegen naar "left downwind runway 29". Ik was echt de enige vanavond ...

Net na mij kwam er nog een Fokker van VLM binnen. Ik hoorde de piloot via de radio een "visual approach" aanvragen. Terug naar de basis dus, op zicht het circuit vliegen en landen. Heerlijk toch.