woensdag 17 maart 2010

Vluchten 2010

Na dat solovluchtje in december kwam de winter opzetten. Een harde, donkere en sneeuwerige winter. De strengste sinds de jaren ’70 zei iedereen. Dat was ook te merken aan het aantal vlieguren dat ik verzamelde: 0 ! Op de schaarse mooie vliegdagen die we telden, was het vliegtuig erg snel bezet en greep ik altijd net naast de boekingen. Als het toestel wel beschikbaar was, had ik professionele of persoonlijke verplichtingen. Het is ook altijd wat!

De dagen en weken passeerden en voor ik er erg in had, was het maart. Trouwe lezers weten dat ik mezelf een aantal minima en regels heb opgelegd. Crosswind maximum 10 knopen, zichtbaarheid 5 km, … dat soort dingen. Een andere persoonlijke stelregel is dat er nooit meer dan drie maanden tussen twee vluchten mogen zitten. Die drie-maanden-regel kwam wel heel erg dichtbij begin maart. Uiteindelijk kwamen de sterren mooi op 1 lijn te staan en vielen beschikbaarheid van het toestel en een redelijk mooie dag samen.

Ik schrijf ‘redelijk mooi’ omdat het die 5e maart best wel bewolkt en winderig was. De wind blies strak 10 knopen vanuit zuidwestelijke richting (200 graden). Aangezien de startbaan van Antwerpen een 29-11 oriĆ«ntatie heeft, weten kenners hoe laat het is: een crosswind van 10 knopen pal op de flank van het toestel. Nog net binnen mijn persoonlijke limiet en een goede gelegenheid om die crosswind landingen nog eens te oefenen. Na het bekijken van de meteo besloten om toch maar binnen het circuit te blijven en drie touch&go’s gedaan. Het was knokken en stampen om de kist mooi op final te krijgen maar na een lange vliegloze periode was het fijn om nog eens een half uurtje tijd en 3 landingen in het logboek bij te schrijven.

Alleen volgde enkele minuten later een koude douche. In al mijn enthousiasme vergat ik de kostprijs van een landing in Antwerpen. Voor de drie landingen moest ik 87 euro neertellen. Zeven-en-tachtig euro! Ik was echt gedegouteerd door die absurde hoge vergoeding en aan die kassa heb ik gezworen dat ik op deze (dure) manier niet de rest van mijn vliegdagen wil doorbrengen.

Een week later (13 maart) opnieuw de lucht in, dit keer het circuit verlaten en in de buurt van Sint Niklaas even gekeken of ik de klassieke manoeuvres nog onder de knie had. Dat ging erg goed en dat stelde me gerust. Ik was het vliegen niet verleerd.

Geen opmerkingen: