zondag 25 april 2010

Rondje Nederland

De vlucht van vandaag had een beetje vertraging. Een jaar ongeveer. Ik had ooit een vliegafspraak gemaakt met Paul, een Nederlander die net als ik enkele jaren geleden de vliegmicrobe te pakken kreeg en z’n vleugels wilde behalen in de Verenigde Staten. Helaas is het voor Paul anders uitgedraaid dan voor mij. Door omstandigheden (slechte ervaringen met een grote vliegschool) is hij nooit verder geraakt dan de theoretische cursus. Maar uitstel is geen afstel, dat heeft hij me nog eens beloofd. Vandaag zijn we dus samen gaan vliegen, iets wat een jaar eerder al had moeten gebeuren maar door slecht weer, drukke agenda’s en foute planning maar niet wilde lukken.

Het plan was om een rondvlucht boven Nederland te maken met vertrek en aankomst in Seppe, een klein vliegveld nabij Roosendaal. De uitgestippelde route ging als volgt: Seppe, Zeeland, Zevenbergen, Utrecht, ’s Hertogenbosch en terug Seppe. Een aardige hoek dus!

Rond 14u vloog ik alleen van Antwerpen naar Seppe, een zeer kort vluchtje van amper 11 minuten. Op zicht navigeren was kinderspel. Meteen na het opstijgen in Antwerpen vlieg je over de brug over het Albertkanaal in Schoten en daar zie je het vliegveld van Brasschaat al liggen. Dan een strakke noordelijke koers en voor je’t weet, doemt de baan van Seppe op, een mooie asfaltstrook van 800 meter.
Nadat ik het toestel geparkeerd had op het gras naast de baan, kwam een agent naar me toegestapt. Ik dacht even een uitbrander te krijgen omdat ik m’n kist had neergezet op de gereserveerde plaats voor de uitbater van de luchthaven of zo. De man glimlachte, gaf me een hand en stelde zich voor: “Goedemiddag, luchtvaartpolitie. Wij doen een controle van de papieren vandaag!”.
Het was mijn allereerste ramp check, zoals dat in het jargon heet. Hij bekeek mijn licentie, medisch certificaat en de boorddocumenten van het toestel. Alles bleek in orde te zijn en samen liepen we naar de cafetaria van Seppe Airport. Ik vertelde hem dat het mijn allereerste controle was in drie jaar tijd.
“Nou, dan blijkt maar weer eens hoe klein de pakkans is als je foute dingen wil doen”, gaf de agent toe.
“Gebeurt dat dan vaak, dat jullie piloten treffen die illegaal vliegen?” wilde ik weten.
“Reken maar”, knikte hij. “Zie je die dubbeldekker daar aan het eind van de parking?” Hij wees naar een prachtig vintage toestel in grijs en rood.
“De piloot kwam hier vanochtend toe en bleek al een jaar lang zonder geldige licentie te vliegen. Hij is met de trein naar huis, een vriend komt zijn toestel straks ophalen."

Aan de voet van de controletoren trof ik Paul en Edgar, een vriend die vandaag ook mee vloog. Ik had de eer en het genoegen om Edgar een luchtdoop te geven, want de man had nog nooit in z’n leven gevlogen. We bekeken nog even de route en kozen dan het luchtruim, want volgens de laatste meteo kwam er en frontje aanzetten vanuit het westen en hing er in de late namiddag eventueel regen in de lucht.

Wat me op de vlucht tussen Antwerpen en Seppe al opviel: de zichtbaarheid was niet optimaal, redelijk heiig. Dat soort ‘mist’ zie je niet op de grond maar het beperkt wel het zicht in de lucht. Ons eerste checkpoint was het vakantiepark Roompot in Zeeland. Daar zat een vriend van Paul en Edgar te wachten op onze passage. We vlogen over de vlaktes en waterwegen van dit prachtige stukje Nederland. Daarna keerden we terug naar het binnenland en ging het via Zevenberg naar Utrecht, waar het kantoor van Paul en Edgar ligt. Daarna een rondje over het huis van Edgar en daarna over dat van Paul, nabij s’Hertogenbosch. Dit traject kost me nu amper enkele zinnen om te beschrijven maar het hield ons wel 1,5 uur in de lucht.

Terug bij Seppe was dat front waarover sprake ondertussen aardig in onze richting gevorderd. De wind stond weliswaar nog steeds min of meer recht op de baan, maar blies nu wel flink door en had grillige trekjes. De landing was dus best hard werken en door de wisselende kracht van de wind, werd het een landing in twee bedrijven: wielen raken asfalt, wind speelt weer op en drijft je terug even de lucht in waardoor je een tweede keer landt. Een klassieker ...

Edgar keek tevreden terug op zijn luchtdoop, vertelde hij me. Het niet aangeraakte kotszakje op de achterbank bevestigde dat. En Paul schoot een geheugenkaart vol foto’s onderweg. Telkens we ergens een rondje of twee vlogen, schoven we het glijraam even open voor een beter resultaat. Foto’s volgen de komende dagen, beloofd.

Mijn solo terugvlucht naar Antwerpen eindigde met nattigheid. Boven Brasschaat zakte de zichtbaarheid tot een bedroevend niveau en verschenen kleine regendruppels op de voorruit. Daarover kreeg ik een tijdje geleden trouwens een leuke vraag van iemand: heeft het vliegtuig dat ik gebruik ruitenwissers? Nee dus, want als je aan 200 km/u door de lucht klieft, glijdt alle vocht meteen weer weg en wordt je ruit drioog ‘geblazen’. Ik was de enige in de hele controlezone van Antwerpen want boven invliegpunt ALBER mocht ik meteen naar final vliegen.

Topdag alweer. Of hoe noem je anders een zondag waarop je je uren mag slijten hoog boven enkele schitterende stukken Nederland. Dank Paul en Edgar voor het leuke gezelschap!

1 opmerking:

Arjan zei

Het gebeurd in Nederland wel vaker hoor dat je controle krijgt... En als ze er zin in hebben controleren ze alles... Ook je voorbereiding...

Mooie vlucht trouwens...

Groet,
Arjan