woensdag 25 september 2013

Ik eis ook excuses!

Frans Vancoppenolle, de echtgenoot van Wendy Van Wanten, eist in de pers dat de makers van de fictiereeks "Albert II" zich distantiëren van enkele uitspraken over zijn echtgenote.

In navolging hiervan wil ik bekend maken dat ik eveneens klacht wens in te dienen tegen de makers van de reeks “In De Gloria”, meer bepaald tegen een aflevering uit het jaar 2000. In die aflevering wordt mijn naam op een schaamteloze manier gebruikt en misbruikt voor een fictief personage dat niet langer Jezus mag spelen in het jaarlijkse passiespel in de Heilig Hart Parochie.



Ik voel me al jaren boos, treurig, machteloos, radeloos en gekwetst. Ik lijd erg veel pijn omdat mijn naam, voor het oog van vele miljoenen mensen, en bij uitbreiding de hele wereld, onterecht gebruikt wordt. Tot op de dag van vandaag krijg ik ongevraagd talloze emails, SMS-jes of flauwe grappen over mij heen. Ik heb moeten leren leven met telefoontjes ’s nachts, de kruisbeelden getekend op de vuile achterruit van mijn wagen, de vraag over hoe het nog gaat met mijn knieën, ... enz.

Ik eis dan ook excuses van de makers van de reeks en geef hen de kans om zich, tegenover heel Vlaanderen, maar vooral tegenover mij te verontschuldigen. Komen de excuses er niet, dan zet ik door tot ze gedwongen worden.

Verder vraag ik met aandrang dat de bewuste scène uit de reeks wordt geknipt als "In De Gloria" – God verhoede het - ooit nog wordt heruitgezonden. Ik eis ook dat alle dvd’s die circuleren met de bewuste Lode Roels scène worden terug geroepen.

Ik wil hier en nu een kruis maken over deze zwarte bladzijde. De emmer der vernedering is vol!

dinsdag 24 september 2013

Breaking Bad op Netflix

Ik ben een koele minnaar van het medium televisie, altijd al geweest. Radiomens, je kent dat wel. Enkel nieuws of duiding op TV interesseert me, en onder optimale omstandigheden durf ik wel eens een langspeelfilm uit te zitten. Om de zeven minuten reclame door je strot geramd krijgen, nodigt niet echt uit tot het herzien van mijn relatie met het kijkkastje. Een aantal series zijn me de afgelopen jaren dan ook ontgaan. Van The Sopranos heb ik maar een handvol afleveringen gezien en Mad Men staat al lang op het verlanglijstje. Ik spendeer veel meer tijd aan de computer dan voor televisie. En dus besloten we, na lang aarzelen, Netflix op proef te nemen. De eerste (gratis) maand werd wegens succes verlengd. Voor $7.99 per maand kan een mens niet sukkelen, toch?

De eerste dagen op Netflix deden me denken aan mijn allereerste bezoekje aan de lokale videotheek. Een hele namiddag snuisteren door het aanbod, mentale verlanglijstjes makend met alle dingen die ik nog moest en wilde zien.

Netflix houdt je kijkgedrag bij en suggereert op basis daarvan een aantal dingen. Al gauw kreeg ik de affiche van Breaking Bad te zien. Maar de dreigend kijkende, kale man in een knalgeel pak spraken me niet echt aan. De suggestie keerde terug, week na week. En dus, op een blauwe maandag in juni, klikte ik de suggestie toch aan. Het was de start van een meeslepende reis in de wondere wereld van Walter White.

“Een chemie leraar die te horen krijgt dat hij kanker heeft en besluit drugs te produceren om zijn familie financieel te laten overleven na z’n dood” Toegegeven, er zijn ooit aantrekkelijker samenvattingen voorgesteld in Hollywood. Toch slaagde schrijver Vince Gilligan erin om er een meesterwerk van te maken, in alle opzichten.

Om te beginnen is het prachtig in beeld gebracht. De serie speelt zich af in het tegelijk mistroostige en mysterieuze woestijnlandschap van Albuquerque, New Mexico. Breaking Bad schuwt de originele of gewaagde camera perspectieven ook niet. De met Emmy Awards overladen acteurs verdienen alle lof. Namen als Bryan Cranston, Aaron Paul, Anna Gunn, Dean Norris en vele, vele anderen.

Je moet me op m’n woord geloven, ik ben niet het type dat zich snel laat gaan, maar ik moet bekennen dat ik talloze keren met opengesperde mond heb zitten staren naar alweer een fantastische plotwending. Ik betwijfel of de armleuning van mijn stoel seizoen vijf zal overleven, kapot geknepen door de ondragelijk spanning.

Vooruit, ik wil het kwijt: Breaking Bad is de beste televisieserie die ik tot nog toe zag. Het is net zo verslavend als de crystel meth waar het in de serie over draait.

De serie is deze maand toe aan de allerlaatste afleveringen. Seizoen vijf, la grande finale. Probleem is dat ze draait op AMC en dat kanaal zit niet in ons standaard kabelaanbod. Op Netflix is het enkele weken wachten voor de meest recente aflevering online komt. Maar dat kan de pret niet bederven. Breaking Bad is op maandagavond ook op Canvas te zien, waar wacht je nog op?

zaterdag 21 september 2013

Vader en dochter(s)

Gewoon twee mooie momentopnames van 'vader-dochter-tijd' op een zaterdagochtend in een gymzaal ergens in Toronto.



woensdag 18 september 2013

Bucht van den (Amerikaanse) Aldi!

Dit was ik nog vergeten te melden in de blogpost over onze shopping expeditie naar de VS: we zijn terecht gekomen in de lokale Aldi winkel in Niagara, NY. De Duitse winkelketen is in snel tempo vestigingen aan het openen bij onze zuiderburen. Canada blijft (voorlopig?) Aldi-loos.

Het concept is exact hetzelfde als in Europa. Vier rijen rekken in een spartaans aangeklede ruimte en spotgoedkope prijzen voor produkten die verdacht veel lijken op bekende merken. Bucht van den Aldi, met andere woorden.

maandag 16 september 2013

RR06 - Pascal Paepen over wonen in werken in Londen

Eerst een dienstmededeling: Radio Roels is de nieuwe naam van Canadagboek Podcast. In deze aflevering hoor je een lang en boeiend gesprek met Pascal Paepen, de man van het economisch praatje om 18u30 op Radio 1. Wat weinig mensen weten is dat die rubriek jarenlang vanuit Londen kwam, de stad waar Pascal woonde en werkte. Ik praat met deze collega Kempenaar over zijn leven als immigrant.

Verder grasduinen we door enkele artikels en tips die we de afgelopen weken binnen kregen, praten we je bij over ons leven in Canada en geven we je een luistertip in 'Wat zit er in de podkast?'.


Download mp3AbonneerYoutube

Links

- Woonerf ook in Canada
- Denemarken is het 'gelukkigste' land ter wereld
- Gezin bant alle technologie van na 1986
- The Adam Carolla Podcast

vrijdag 13 september 2013

Over podcasten gesproken



Ik wil met jullie even een boom opzetten over podcasten. Say what?

Wat is een podcast?
Een podcast is een audiobestand (video kan ook) dat op regelmatige basis door luisteraars (kijkers) automatisch gedownload kan worden. Of in vaktermen: een audio- of videobestand dat je via een RSS-feed binnen haalt. Beschouw het als een radioshow op het internet.

Wie in de iTunes winkel doorklikt naar de podcast afdeling, krijgt een overweldigende keuze voorgeschoteld. Er bestaan podcasts over Duitse herders, investeringen in vastgoed, yoga trainingen, liefdesproblemen, enz. Voor ieder wat wils.

Podcast aanbieders zijn soms bestaande mediabedrijven die radioprogramma’s in podcastvorm online zetten, maar meestal worden de podcasts gemaakt door gepassioneerde, al dan niet professionele individuen. Tot en met nonkel Fons en tante Georgette die vanuit hun woonkamer maandelijks podcasten.

Het grote voordeel voor jou, als luisteraar, is dat het een op maat gemaakt programma is, over een zeer specifiek onderwerp. Je kan het beluisteren waar en wanneer je maar wil. Op weg naar het werk, thuis, tijdens lange vluchten, in bed ... De meeste smartphones hebben een ingebouwde mediaspeler of podcast toepassing. Er is geen (of weinig) reclame en je kan gewoon op pauze drukken als je iets anders wil doen. Net zoals je je muziek synchroniseert, zo vinden ook podcasts hun weg naar je audio map. De meeste podcasts zijn trouwens volledig gratis te downloaden.

Voor makers van podcasts is dit een uniek medium. De kost om het te maken is verwaarloosbaar klein, je kan letterlijk podcasten met de ingebouwde microfoon van je laptop. Het publiek is per definitie geinteresserd in wat je te vertellen hebt, waarom zou iemand willen luisteren naar een podcast over de Spaanse inquisitie? Het is ook een zeer intiem medium, je zit letterlijk in de oren van je luisteraar, en dus een uitstekende manier om een verhaal te vertellen.

Podcasten leek over z'n hoogtepunt heen enkele jaren geleden, maar is nu bezig aan een opmerkelijke remonte, mede dankzij het succes van de iPhones en aanverwante toestellen. Het podcast aanbod is zeer groot aan deze kant van de oceaan en groeit nog elke dag. Apple pakte deze zomer uit met de mededeling dat de kaap van 1 miljard abonnementen overschreden is. Zakenmensen , individuen, organisaties, bedrijven, vele mnsen beginnen om allerlei redenen een podcast.

Dat de markt explodeert in de VS en Canada heeft natuurlijk te maken met de taal. Een podcast in het Engels is universeel en overal op de planeet te beluisteren. Voor een engelstalige podcast zijn er dus ontiegelijk meer potentiele luisteraars dan voor dezelfde inhoud in het Nederlands.

Het contrast met de podcast scene in Vlaanderen is groot, heel erg groot. De podcast markt in Vlaanderen is een woestijn, een onontgonnen gebied. Akkoord, de gevestigde mediabedrijven (VRT, VTM, ...) brengen hier en daar wat podcasts uit, maar dat zijn geen zuivere podcasts omdat de inhoud ervan sowiezo al bestond via de radio.

Buiten die radio-podcasts is de spoeling flinterdun. Een aantal podcasts zijn van literaire aard: Radioboeken, deBuren en Citybooks. De enige andere creatieve Vlaamse podcasts zijn:

  • Mosselen om half twee (Xander De Rycke)
  • De Naamloze Podcast (Nigel Williams)
  • Ochtend in Pretparkland (over pretparken)
  • Tech 45 (over IT, VL-NL audiomagazine)
  • Dr Hendrik Cammu (voor EOS, technisch trouwens niet echt een podcast)
  • De Scenaristengilde
  • Kritisch Denken
  • Dikke Zever (over twitter)
  • De Vlaamse filmpodcast (lijkt niet meer te bestaan)
Voor de statistische volledigheid vermeld ik trouwens ook even de twee nederlandstalige podcasts die ik zelf maak: Radio Roels en Canada Draai. Die laatste podcast met Floris Daelemans ligt momenteel stil, maar hoopt spoedig te herrijzen.

En meer Vlaamse podcasts kon ik met de beste wil van de wereld niet vinden. Verbeter me als ik fout ben. Ook concept en kwaliteit verschillen nogal. Nigel en Xander laten bijvoorbeeld gewoon een recorder meedraaien tijdens een boeiend gesprek of een optreden. Tech 45 en Ochtend in Pretparkland zijn zowat de meest professionele Vlaamse (Nederlandse) podcasts die er bestaan momenteel met een fijne begintune en uitstekende geluidskwaliteit.

Voor het overige is het armoe troef. Echt jammer dat dit medium niet van de grond ljkt te komen in Vlaanderen.

Ik hoor het graag als ik Vlaamse podcasts vergeet. En wie zelf een podcast overweegt, introduceer ik met alle plezier in de wondere wereld van de podcast Laat het me weten, dit is iets dat me mateloos boeit.

woensdag 11 september 2013

Weekendje winkelen in de VS

Afgelopen weekend is het er eindelijk van gekomen: een weekendje Verenigde Staten. De prijzen zijn er tot 30% goedkoper, voor zowat alles. De voornaamste verklaring is dat de Amerikaanse markt 10 keer groter is dan die in Canada (300 miljoen versus 30 miljoen), en dat Canada veel meer belastingen heft dan de VS. Toronto ligt op een boogscheut van de staat New York, dus elk weekend vindt een heuse volksverhuizing plaats waarbij Canadese steden leeglopen richting Niagara, het grensstadje.

De Niagara rivier, met de indrukwekkende watervallen, vormt de natuurlijke grens tussen Canada en de VS. De grens tussen beide landen is nog een echte grens. De rit tussen onze deur en Amerikaanse bodem duurt een uur. Daarna ben je echter nog eens anderhalf uur kwijt aan de grens zelf. Eerst een half uur in de file staan omdat al het verkeer over een enkele brug moet en daarna zit je een uur te wachten in een lokaal van de grenspolitie tot je papieren in orde zijn.

Reizigers met een Canadees of Amerikaans paspoort moeten hun wagen niet uit en worden na het beantwoorden van enkele vragen doorgelaten. Wie met een Europees paspoort de VS binnen komt, moet uit de wagen voor het groene I-94 formulier. Voor vliegreizen kan je dat tegenwoordig online doen (ESTA) maar niet voor wie overland de VS in gaat.


We hadden een motel geboekt aan de Amerikaanse kant van Niagara en lieten de visa kaart haar werk doen. Op zondagnamiddag ontdekten we nog het prachtige grensdorpje Lewiston, NY, met een pittoreske jachthaven aan de rand van de Niagara rivier. De Canadese bossen liggen aan de overkant van de rivier.

Terug in Canada rijden gaat trouwens een stuk makkelijker. Er staat een file, dat wel, maar met je Permanent Resident kaart is het land binnen komen een kwestie van 2 minuten. Hoe graag ik ook in de VS kom, het is gek om een soort 'thuis' gevoel te ervaren een keer je terug op Canadese bodem rijdt.

maandag 9 september 2013

Eerste schooldag 2013

De dag na Labour Day is hier traditioneel de eerste schooldag. Na een lange, warme en deugddoende vakantie, trokken Gemma en Fran opnieuw naar school. Onze dochters gaan naar een Franstalige school.

 



vrijdag 6 september 2013

Ribfest in Burlington

De eerste maandag van september is in Canada en de VS een feestdag: Labour Day. Dat leverde dus een extra lang weekend op.

Op zondagnamiddag vonden we de weg naar Burlington, een stad van 170.000 inwoners aan de westelijke rand van de GTA (Greater Toronto Area). Daar waagden we ons aan Burlington Ribfest, naar verluidt het grootste Ribfest van Canada, al kan ik dat niet bevestigen omdat het mijn allereerste ribfest was. Voor wie het nu in Burlington hoort donderden, een ribfest is een (meerdaags) 'festival' waarop cateringbedrijven, restaurants en gespecialiseerde firma's dit onderdeel van de voedselpiramide komen promoten/verkopen.

Het had iets weg van Werchter, maar dan zonder de dronken rockliefhebbers. Een grote wei net buiten de stad, volgepropt met eet- en drankkraampjes, enkele optredens, animatie voor de kinderen en veel gevarieerd volk. Leuke, losse sfeer waarbij eten en drinken centraal stonden. Voor $22 gooiden we ons op een doos ribbetjes (a rack of ribs). Toegegeven, een van de beste ooit gegeten ...
 


woensdag 4 september 2013