dinsdag 17 juni 2014

De WK vlaggen van Toronto

“De nationale identiteit van Canada is het gebrek aan nationale identiteit,” hoor je wel eens zeggen.
Canada wordt inderdaad vaak verweten geen echte ziel te hebben. Het land is in essentie een verzamelplaats voor mensen die van heinde en ver komen, op zoek naar ruimte, democratie, vrijheid, burgerzin, lage belastingen, en sneeuw, uiteraard. Het is een van de redenen waarom racisme hier amper een issue blijkt: iedereen heeft wel ‘vreemde’ roots op een of andere manier.

In tegenstelling tot de Verenigde Staten wordt ook niet van je verwacht dat je ‘assimileert’ tot goede Amerikaan. Uitgroeien tot een trotse Canadees mag uiteraard, en het wordt zelfs overal aangemoedigd, maar het uitgangspunt is dat je ook gewoon jezelf kan blijven en tegelijkertijd Canadees en ‘iets anders’ bent. Die vrijheid is verankerd in de grondwet en wordt zeer ernstig genomen. De Canadase vlag met de kenmerkende Maple Leaf is eigelijk een amalgaam van tientallen andere, kleinere vlaggetjes van alle landen ter wereld. Je bent een Belgo-Canadees, een Canadese Nederlander, een Brailiaanse Canadees of een Canadees met Zuid-Koreaanse roots. Je staat dus twee keer per jaar met een vlaggetje te zwaaien. Op de eerste juli, Canada Day, en op de feestdag van het land waarin je geboren bent. Geen probeem, we doen het hier allemaal.



Die unieke multinationale mix komt dezer dagen het best tot uiting dankzij het WK voetbal. Op zich is voetbal (soccer) geen populaire sport in Canada, maar net omdat zowat elk land ter wereld hier vertegenwoordigd is, duiken in het straatbeeld nu overal auto’s op met een variatie aan vlaggen. Portugese en Italiaanse vlaggen zijn veruit de meest populaire. Ook al gezien: Braziliaase, Argentijnse, Nederlandse, Duitse, Franse, Engelse vlaggen. En een handvol auto’s met de Belgische tricolore op. Want ook wij konden uiteraard niet achterblijven en rjden sinds dit weekend rond met twee Belgische vlaggetjes aan beide kanten. Go Red Devils, go!

donderdag 5 juni 2014

Verkiezingen, Ontario style

Verkiezingen, ook in Ontario. Op donderdag 12 juni kiezen we een nieuw provinciaal parlement. ‘We’ is relatief trouwens want alleen Canadese staatsburgers mogen gaan stemmen, en dat is uw dienaar – vooralsnog – niet. Die provinciale verkiezingen wegen in veel opzichten veel zwaarder door dan de federale verkiezingen, gepland voor volgend jaar. Canada neigt naar een confederaal model waar Bart De Wever op dit moment wellicht meteen voor zou tekenen. Concreet hebben beslissingen van de provincies veel meer impact op het dagelijkse leven dan wat uit Ottawa komt. Het provinciale beleid bepaalt bijvoorbeeld de energieprijzen, een grote hap van de belastingen, openbaar vervoer, gezondheidszorg en sociale zekerheid, schoolbeleid voor de kinderen, enzoverder.


Gisteren stonden de drie partijkopstukken (waarvan twee vrouwen trouwens) tegenover elkaar in een groot debat dat rechtstreeks op alle radio- en televisiestations werd uitgezonden: Kathleen Wynne (liberaal, huidig premier), Tim Hudak (Conservatieven) en Andrea Horwath (Sociaal-Democraten). Wat me meteen opviel was dat twee van de drie voorzitters regelmatig hun migratieachtergrond uitspeelden. In Canada heeft virtueel iedereen ‘vreemde’ roots dus zo moeilijk is dat op zich niet.

“Mijn grootouders kwamen hierheen als eenvoudige immigranten om een nieuw leven te starten. Door hard te werken, hebben ze een mooie toekomst voor zichzelf en hun (klein)kinderen verzekerd,” klonk het meermaals. Zo’n opmerking past natuurlijk in een bewuste strategie om je bescheiden achtergrond in de verf te zetten, maar het punt dat ik wil maken is dat immigratieverleden hier vaak als statussymbool wordt gebruikt, iets om trots op te zijn, niet iets dat je angstvallig wegstopt.

Tragedie in Moncton

Wat een vreselijke tragedie in Moncton gisterenavond, die vriendelijke stad in New Brunswick waar we twee jaar gewoond hebben.

Een 24 jarige mafketel, gehuld in camouflagekleding en gewapend met een oorlogswapen en een mes, trok op strooptocht door westelijk Moncton. Hij schoot drie agenten dood en verwondde twee anderen. Op het moment dat ik dit intik is de man nog niet gevat en is er een massale zoekactie bezig. Zowat de hele stad is in 'lockdown' en via vrienden die we er nog hebben worden we op de hoogte gehouden van de situatie. Onze vroegere buurvrouw werkt bij de politie, zij lijkt ok te zijn. Goede vrienden wonen in de buurt waar het allemaal gebeurde.

Het politiekorps in Moncton is klein, veel agenten zijn namelijk niet nodig in dat kleine en vredige stadje aan de Atlantische kust met de meeste vriendelijke mensen die je je kan indenken. Dat maakt dat die drie dodelijke slachtoffers extra hard aankomen en het maakt de zoektocht naar de dader allesbehalve makkelijk. Agenten uit de rest van de provincie reppen zich momenteel naar Moncton voor assistentie.

Net gehoord op de radio: "Dit is Moncton, dit is Canada, hier gebeuren zo'n dingen niet. I guess we were wrong...?"