donderdag 5 juni 2014

Verkiezingen, Ontario style

Verkiezingen, ook in Ontario. Op donderdag 12 juni kiezen we een nieuw provinciaal parlement. ‘We’ is relatief trouwens want alleen Canadese staatsburgers mogen gaan stemmen, en dat is uw dienaar – vooralsnog – niet. Die provinciale verkiezingen wegen in veel opzichten veel zwaarder door dan de federale verkiezingen, gepland voor volgend jaar. Canada neigt naar een confederaal model waar Bart De Wever op dit moment wellicht meteen voor zou tekenen. Concreet hebben beslissingen van de provincies veel meer impact op het dagelijkse leven dan wat uit Ottawa komt. Het provinciale beleid bepaalt bijvoorbeeld de energieprijzen, een grote hap van de belastingen, openbaar vervoer, gezondheidszorg en sociale zekerheid, schoolbeleid voor de kinderen, enzoverder.


Gisteren stonden de drie partijkopstukken (waarvan twee vrouwen trouwens) tegenover elkaar in een groot debat dat rechtstreeks op alle radio- en televisiestations werd uitgezonden: Kathleen Wynne (liberaal, huidig premier), Tim Hudak (Conservatieven) en Andrea Horwath (Sociaal-Democraten). Wat me meteen opviel was dat twee van de drie voorzitters regelmatig hun migratieachtergrond uitspeelden. In Canada heeft virtueel iedereen ‘vreemde’ roots dus zo moeilijk is dat op zich niet.

“Mijn grootouders kwamen hierheen als eenvoudige immigranten om een nieuw leven te starten. Door hard te werken, hebben ze een mooie toekomst voor zichzelf en hun (klein)kinderen verzekerd,” klonk het meermaals. Zo’n opmerking past natuurlijk in een bewuste strategie om je bescheiden achtergrond in de verf te zetten, maar het punt dat ik wil maken is dat immigratieverleden hier vaak als statussymbool wordt gebruikt, iets om trots op te zijn, niet iets dat je angstvallig wegstopt.

Geen opmerkingen: