woensdag 24 september 2014

RR13 - Is er nog iemand?

Aflevering 13, en jullie hadden natuurlijk kunnen weten dat je hier erg lang op zou moeten wachten. Meer dan zes maanden om precies te zijn. Maar het podcast virus is moeilijk tegen te houden en dus kropen we (letterlijk) na een lange tijd radiostilte nog eens achter de microfoon.


Download mp3Abonneer je op de podcast



donderdag 18 september 2014

Dit was de zomer van 2014

Dit was’m dus, de zomer van 2014. Een zomer die alweer voorbij vloog.

Ik weet niet hoe het bij u gaat, maar hier worden voor de zomer steeds ontiegeleijk veel plannen gemaakt om na de zomer vast te stellen dat behoorlijk veel niet gerealiseerd werd. De goede intenties botsen vaak met praktische overwegingen en tijdsgebrek. Wat zich voor de start van de vakantie als een zee van tijd aankondigt, blijkt bij nader inzicht een bescheiden binnenmeertje van goed geplande uitjes.

Hoe dan ook, de zomer van 2014 zal ons bijblijven als de eerste zomer in ons nieuwe huis. We verhuisden een week voor de start van de zomer. Na meer dan een jaar op een appartement was het zalig om opnieuw een eigen tuin te hebben en over wat meer ruimte te beschikken. Twee keer kregen we bezoek: in juli mijn ouders en in augustus de schoonouders. Tussendoor hebben we twee keer gekampeerd, het is te zeggen: we hebben een ‘cabin’ gehuurd op een camping, een blokhut met minimale voorzieningen. We hebben gefietst, gezwommen, gewandeld, gereden, gecocoond, goed gedronken, lekker gegeten en vaak gewoon niets gedaan (daar draait het net om). De meisjes zijn – voor het eerst – een week op kamp geweest (goed meegevallen), we hebben de Niagara Watervallen nog eens bezocht en een paar mooie stadjes in Ontario ontdekt.
Dit was de zomer van 2014.





donderdag 11 september 2014

Brampton Airport Open Deur

De luchthaven van Brampton gooide de deuren open het afgelopen weekend. Omdat ik zelf bij gelegenheid wel eens een vliegtuig bestuur en omdat CNC3 (de ICAO code van Brampton) op minder dan 10 minuten rijden van onze voordeur ligt, was dat dus verplichte kost.

De formele organisator van de opendeurdag is The Great War Flying Museum maar iedereen op en rond de luchthaven maakt handig gebruik van de gelegenheid om bezoekers te lokken die dag. Dat museum is uniek in Canada omdat het een aantal exemplaren tentoonstelt van toestellen die gebezigd werden tijdens de Grote Oorlog. Een groepje vrijwilligers heeft de oude vliegtuigen op ware grootte nagebouwd en vliegt er ook effectief mee. Ze doen airshows aan in Canada en de Verenigde Staten. Het museum toont ook uniformen, wapens en andere authentieke spullen uit de periode 1914-1918, waaronder de kledij van een Belgische soldaat.


Brampton Airport is een van de grootste recreatieve luchthavens van Canada en beschikt over twee betonnen startbanen in perfecte staat. In totaal staan hier 300 (!) sportvliegtuigen geparkeerd, in een van de vele hangars of gewoon op het gras. Het is het regionale centrum voor de sportvliegerij met talloze clubs, scholen en luchtvaart gerelateerde industrie. De luchthaven herbergt een bruisende gemeenschap mensen en instellingen die met vliegen en vliegtuigen bezig zijn en wordt door de lokale overheid als een belangrijke economische groeipool gezien. Wat een verschil met de manier waarop sportvliegers bejegend worden in Belgie. Kostprijs om hier te landen als prive piloot: nul, nada, noppes. Kostprijs om 1 keer te landen in Antwerpen, vanwaar ik vertrok destijds in Belgie: 29 euro!

Dankzij de open dag heb ik kennis gemaakt met de RAA afdeling Toronto, the Registered Aircraft Association, een groep piloten die z’n eigen vliegtuigen bouwt of aan vliegtuigen sleutelt die ingeschreven zijn in de ‘home-build’ categorie. Ook dat kan in Canada. Daarover meer in een volgende post.


donderdag 4 september 2014

Lange vrachttreinen

Gisteren nog eens een half uur staan schilderen aan een spoorwegovergang.

Goed, ik overdrijf natuurlijk me dat half uur, maar ik stond toch minstens vijf volle minuten stil, en dat is lang. Als de slagbomen dicht gaan hier in Canada, hoop je als automobilist stiekem dat er een passagierstrein in aantocht is. Die zijn meestal beperkt tot een wagon of tien en vertragen je traject niet al te lang. De vrachttreinen op dit continent zijn daarentegen lang, zeer lang. Heeft het te maken met de ontiegelijk grote afstanden tussen steden of soepeler regels wat lengte betreft? Feit is dat een gemiddelde cargo trein in Canada 3 km (!) lang is: met andere woorden tientallen vrachtwagons die helaas vaak aan gereduceerde snelheid aan je ogen voorbij rollen.

Onderstaand filmpje is de moeite waard om uit te kijken. Het is niet door mij ingeblikt, maar het toont hoe indrukwekkend zo’n transport kan zijn.